Athens Release Festival: Η νοσταλγία βαδίζει αγκαζέ με τα decibels, τις ρίμες και τα χορευτικά beats

Η κατάσταση ως προς το συγκεκριμένο μουσικό event που έχει γίνει σήμα - κατατεθέν συνοψίζεται στην εξής φράση, που είδατε και στον τίτλο: «Στο Athens Release Festival η νοσταλγία βαδίζει αγκαζέ με τα decibels, τις ρίμες και τα χορευτικά beats».

Οι Σουηδοί Sabbaton, η κραταιά αυτή τη στιγμή δύναμη στην αρμάδα του πομπώδους powermetal, θα μοιραστούν τη σκηνή με τους Αμερικανούς Savatage, ένα από τα μεγαλύτερα συναυλιακά απωθημένα των νεότερων τουλάχιστον οπαδών του μελωδικού ορχηστρικού metal, με τη πρώτη συναυλία τους επί αθηναϊκού εδάφους μετά από σχεδόν 24 χρόνια. Μαζί τους, οι Ολλανδοί Epica, στη πρώτη γραμμη, μαζί με τους Nightwish κ.α. που όρισαν και εξέλιξαν το τι εστί συμφωνικό female fronted metal, υπόσχονται ένα καθηλωτικό show, ιδανικό για παγωμένες μπύρες και υψωμένες γροθιές.

Το Release εξάλλου, δεν άργησε να γίνει ένα μεγάλο στέκι για τους θαμώνες του πιο σκληρού ήχου, λίγα χρόνια αφότου ξεκίνησε ήδη να φιλοξενεί καλλιτέχνες και μπάντες απ’ όλο το φάσμα του «εναλλακτικού» ήχου, με την PJ Harvey και τους Sigur Ros να κάνουν ποδαρικο στη μεγάλησκηνή της Πλατείας Νερού, μόλις… 10 χρόνια πίσω, το 2016!

Οι Antrax, που «όργωσαν» την Πλατεία Νερού μαζί με τους Disturbed ήταν μόνο η αρχή… Blind Guardian, Accept, Mastodon, Judas Priest, Bruce Dickinson, Manowar, Dream Theater, Testament, Candlemass, Behemoth, Sepultura, Megadeth, Saxon, Helloween είναι μόνο μερικά από τα πιο τρανταχτά metal ονόματα που έχουν παρελάσει από την σκηνή του Φαλήρου όλα αυτά τα χρόνια, καθιστώντας το Release το μεγαλύτερο ευρωπαϊκών προδιαγραφών φεστιβάλ της εγχώριας «μεταλλικής» -και όχι μόνο- πραγματικότητας.

Οι τελευταίοι μάλιστα εμφανίστηκαν και φέτος στις 10 Ιουλίου δίνοντας και πάλι τα διαπιστευτήρια ενός από τα πιο επιτυχημένα metal reunions των τελευταίων ετών, μπροστά σε πλήθος κόσμου, που δοκίμασε ξανά τα όρια του στις υψίφωνες μελωδικές κορώνες ενός Halloween, Ride The Sky ή I Want Out! Μόλις κάμποση ώρα πριν, ολόκληρες γενιές οπαδών, ναι από μικρά παιδιά μέχρι καραφλομαλλιάδες, έσμιγαν εν χορώ στους ύμνους των γερόλυκων Saxon, όπως το And The Band Played on, το Crusader και το Wheels of Steel.

Στο πρόσωπο του Biff Byford, του 75χρόνου Βρετανού frontman που παρά τα πρόσφατα και βαριά προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε, μοιάζει πιο πωρωμένος από ποτέ, αντικρίζεις νοερά όλα τα κλισέ: αγέρωχος, αειθαλής , αιώνιος έφηβος κτλ. Και στον νοσταλγικό του λόγο, για την πρώτη εποχή του βινυλίου, απουσία internet & Spotify συναντάς την επιτομή του παλιομοδίτικου heavy metal! Δεν είναι μόνο όμως αυτή η έμφυτη νοσταλγία που συναντά κανείς σχεδόν σε όλο το φάσμα του heavy metal και που οι επικριτές του θα χαρακτήριζαν μπούμερ, ή ακόμα και ξεροκέφαλη ή και ελιτίστικη. Υπάρχει και μια άλλη νοσταλγία.

Αυτή την οποία το Release αφουγκράζεται κάμποσα χρόνια τώρα, αλλά φέτος πραγματικά θα έλεγες ότι είναι ο πρωταγωνιστής του. Βλέπεις για παράδειγμα ότι τα Ημισκούμπρια με τους Limp Bizkit, δυο εν πολλοίς διαφορετικά συγκροτήματα, δεν μοιράζονται μόνο (και αυτό με κάμποση φαντασία) μια χούφτα χιουμοριστικές, λογοπαιγνιακές και ενίοτε «κάφρικες» ρίμες. Μοιράζονται και αυτή την millennial νοσταλγία που ξεχείλισε την Πλατεία Νερού, κυρίως στις δυο αυτές συναυλίες και που οδήγησε μάλιστα τα Ημισκούμπρια να κλείσουν και δεύτερη εμφάνιση στον ίδιο χώρο, στα πλαίσια πάντα του ίδιου φεστιβάλ.

Αυτή την millennial νοσταλγία, που γλέντησαν οι ατάκες του Μεντζέλου, χαμογέλασε μέχρι τα αυτιά στο crowd surfing του Μιθριδάτη πάνω σε φουσκωτό εν μέσω άκρατου μπουγελώματος από το κοινό αλλά και εκτονώθηκε σαν να μη υπάρχει αύριο στις δυο παρακαλώ φορές που ακούστηκε το Break Stuff από τους Limp Bizkit, λες και ήταν έγκλειστοι και καταπιεσμένοι για χρόνια…! Στον αντίποδα ή μάλλον αγκαζέ με μερικά από τα μεγαλύτερα circle pits στην ιστορία του Athens Release Festival, ήρθαν λίγες μέρες αργότερα και οι … γλυκόπικροι αποχαιρετισμοί.

Οι Megadeth του Dave Mustaine αλλά και οι Βραζιλιάνοι Sepultura του μόνου ιδρυτικού πλέον μέλους τους, Andreas Kisser μας αποχαιρέτησαν με tribal και ανθεμικούς thrash ύμνους μιας και οι δυο μπάντες αποφάσισαν να σφυρίξουν την λήξη της μακρόχρονης πορείας τους.

Η δε θέα ενός συνήθως μονίμως στραβωμένου μα τώρα ειλικρινούς και cool, αδυνατισμένου Dave Mustaine (ας μη ξεχνάμε την μεγάλη μάχη που κέρδισε με την επάρατη) να υποκλίνεται με το ανασηκωμένο και ιδρωμένο του λευκό πουκάμισο μπροστά σε χιλιάδες οπαδούς, μοιάζει μόνο με την εικόνα του Tom Araya των Slayer, όταν πριν χρόνια αγνάντευε με τα χέρια στις τσέπες, εμφανώς συγκινημένος τα πρόσωπα των οπαδών τους στην προγραμματισμένη τελευταία εμφάνιση τους στην χώρα μας, στο κλειστο γήπεδο του ΟΑΚΑ.

Μια μέρα πριν από τους Helloween, οι Pantera, του Phil Anselmo, έβαλαν ταφόπλακα στις «έλα μωρέ, ποιοι Pantera;» παραφιλολογίες, αποδεικνύοντας ότι ο τελευταίος, εκτός από ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους, είναι και ένας από τους καλύτερους frontmen που μας έχει χαρίσει αυτή η μουσική, με τον Zakk Wylde, να αναδεικνύεται η πιο ιδανική επιλογή στην θέση του αδικοχαμένου κιθαρίστα τους Dimebag Darrell, οι Pantera απέδειξαν για πρώτη φορά στην χώρα μας, γιατί ακόμα και οι ορμητικοί Trivium που προηγήθηκαν, φέρουν την ταμπέλα μιας από τις σημαντικότερες μπάντες αυτού που ονομάζεται «Post - Pantera Metal», έχοντας ορίσει μια ολόκληρη κατηγορία συγκροτημάτων.

Σε πιο εναλλακτικά και χορευτικά μονοπάτια του φετινού Athens Release Festival, οι Gorillaz έκαναν ένα από τα πιο γρήγορα sold out στην ιστορία του, ο guru Moby ξεσήκωσε για πολλοστή φορά ένα εξοικειωμένο μαζί του κοινό, παρέα με τους Garbage και τους πειραματισμούς του και ο Nick Cave ένωσε πολλές μαυροφορεμένες μουσικές φυλές με τα μελαγχολικά μινόρε του.

Αν προσθέσεις την επάνοδο της pop εποποιίας των Pet Shop Boys, το φαντασμαγορικό Jean Michel Jarre, που εμφανίστηκε στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, στα πλαίσια του ίδιους όμως φεστιβάλ, τον μελωδικό punk, sing along ορυμαγδό των Offspring και των Bad Religion, το special show του Chris Isaac, τους «μονιμάδες» πλέον Thievery Corporation και πολλούς άλλους, θα καταλάβεις ίσως γιατί το φετινό Release είναι ήδη ένα από τα πιο επιτυχημένα στην ιστορία του, ξεπερνώντας τα στάνταρ που το ίδιο δημιούργησε τα τελευταία δέκα χρόνια, τόσο με καλλιτεχνικούς όσο και με εμπορικούς όρους αφού αθροιστικά πάνω από … 200.000 άνθρωποι έδωσαν το παρών φέτος.

Το φετινό Release είχε λοιπόν καθόλα νοσταλγικό αλλά και τελετουργικό χαρακτήρα. Γιατί δεν αποχαιρετήσαμε μόνο τους Megadeth και τους Sepultura, αλλά το Σάββατο 25 Ιουλίου θα αποχαιρετήσουμε και την Πλατεία Νερού, αφού από το 2027 το φεστιβάλ μετακομίζει σε μεγαλύτερο χώρο, παίρνοντας στις αποσκευές του χιλιάδες αναμνήσεις, με την άτυπη υπόσχεση του ταυτόχρονα να δημιουργήσει άλλες τόσες και ακομα περισσότερες στο μέλλον!

Δέκα χρόνια Athens Release Festival λοιπόν! Εμείς με την σειρά μας του ευχόμαστε να τα εκατοστήσει!