«Ο τελευταίος αναλογικός άνθρωπος»: Ο άνθρωπος που επιμένει
Με τη Μαρία Παπαγεωργίου πρώτα είναι ο άνθρωπος και η ψυχή του. Πρώτα είναι η ευαισθησία και η δύναμή του. Πρώτα είναι η γερή, αληθινή, αγκαλιά του. Πρώτα είναι πραγματικά ανήσυχο βλέμμα του που θέλει να ακούσει, να μάθει, να βοηθήσει. Πρώτα είναι η κούραση από την προσπάθεια που δεν έχει άλλο σκοπό πέρα από την ομορφιά της προσπάθειας. Πρώτα είναι η φιλία της και ο σεβασμός της για όσους προηγήθηκαν και για όσους έρχονται δίπλα της και συνεργάζονται γιατί είναι καλλιτέχνες-άνθρωποι. Πρώτα είναι ο καλός της λόγος που ξέρεις ότι τον εννοεί και τον πιστεύει. Πρώτα είναι η αγάπη της για τη φύση και η προσπάθειά της να ενωθεί μαζί της.
Και μετά απ’ όλα αυτά είναι ο έρωτας για τον άνθρωπο, τη ζωή, τη φύση, τη δημιουργία, τη φιλία, την εξομολόγηση, την εμπιστοσύνη, την ομορφιά που συναντάς σε μια γωνιά του δρόμου, στη θάλασσα, σε μια πλατεία και σε ένα καφέ που συχνάζει μια γάτα. Και μετά είναι ο τελευταίος έρωτας που ζει και ξαναζεί και επιβιώνει μες το ψηφιακό περιβάλλον και από τελευταίος γίνεται πρώτος! Και μετά έρχεται ο άνθρωπος που επιμένει, αυτός δεν ακουμπά σε οθόνες, αλλά σε άλλα δέρματα, σε ψυχές, σε καρδιές. Και μετά, δηλαδή τώρα, είναι «Ο τελευταίος αναλογικός άνθρωπος» (Anima Music), ο καινούργιος δίσκος της Μαρίας Παπαγεωργίου.
Η φωνή της σε αγκαλιάζει
Το νέο άλμπουμ της Μαρίας Παπαγεωργίου έχει τη γλύκα και την καθαρή ματιά της. Εδώ δεν ακούς μόνο τη φωνή να ορθώνεται και να σε αγκαλιάζει. Τη «βλέπεις» να πετά και σαν παραδείσιο, νεραϊδένιο, πουλί να γεμίζει τον χώρο σου. Είτε είσαι κλεισμένος στο διαμέρισμα είτε ατενίζεις την απεραντοσύνη του ουρανού, η Μαρία είναι εκεί με τον ψίθυρο, τη λεπτή, κομψή, χειρονομία της, με τον ανθρωπισμό της να ξεχειλίζει σε κάθε μελωδία, σε κάθε στίχο που αντηχεί στο αυτί και στην ψυχή μας. Η Μαρία είναι ο τροβαδούρος της εποχής μας, είναι αυτή που κρατά και αναδεικνύει τα πετράδια της μουσικής μας παράδοσης και με προσοχή και αυθεντικότητα φτιάχνει τα δικά της.
«Ο τελευταίος αναλογικός άνθρωπος» φέρει την ταυτότητά της, το προσωπικό δημιουργικό της στίγμα. Η απλότητα και η ανοιχτωσιά που δίνει και δημιουργεί η φωνή της είναι αυτό που την έχει κάνει να ξεχωρίζει. Η αισθαντικότητα και το τρυφερό, «υγρό», ηχοτοπίο που ζει μέσα της, μας βρίσκει πάντα στην ολότητά του και πάντα με γενναιόδωρο τρόπο. Η Μαρία και εδώ δίνει τη ρομαντική, αισιόδοξη, γεμάτη αγάπη ματιά της και εμείς δεν μπορούμε παρά να την ακολουθήσουμε.
Από τα σπλάχνα της θάλασσας και τα μαλλιά της φύσης
Ο δίσκος αποτελείται από εννιά κομμάτια και όλα είναι σαν να βγήκαν από τα σπλάχνα της θάλασσας και τα μαλλιά της φύσης. Είναι τόσο άμεση και αδιαμεσολάβητη η επικοινωνία των τραγουδιών με τον ακροατή, που νιώθεις την όμορφη ανησυχία, το γνήσιο ενδιαφέρον και την τρεμάμενη εσωτερική φωνή της Μαρίας. Το μουσικό πεδίο γεμίζει με ήχους παραδοσιακούς, γαλήνιους, εσωτερικές αντηχήσεις της φύσης και των πραγμάτων, με ύφος ατμοσφαιρικό, ιερό και ταπεινό, που ξεκινά από κάτω και φτάνει μέχρι το μάτι ήλιου. Σαν να ξεκινά μια μπαλάντα και καθώς προχωρά γίνεται προσωπική-συλλογική αφήγηση που ο λόγος μένει η μόνη ελπίδα, το μοναδικό δεύτερο χέρι που υπάρχει για να μας στηρίξει. Στα εννιά τραγούδια υπάρχει συνεργασία με την Ελένη Τσαλιγοπούλου στο «Ζευγαρώνουνε οι λεύκες» και με τον Λευτέρη Σαμψών στο «Υπάρχει Κάποιος». Το LP «Ο τελευταίος αναλογικός άνθρωπος» θα σας συγκινήσει και αυτό είναι πάντα πολύτιμο.
