Ένα κόμικ για τον «Πρίγκιπα» (vid)
Είδα έναν «πρίγκιπα» στα Εξάρχεια, μια μάγισσα και έναν αληθινό αναρχικό. Θα μπορούσε να είναι και ανέκδοτο, κάτι που δεν έχει ειπωθεί δηλαδή. Δεν είναι όμως. Αυτή η παρέα υπήρξε. Ο πρώτος έλιωνε την ευαισθησία του πάνω σε πυρωμένο βελόνι. Η δεύτερη γύριζε σε κάθε γωνιά, σε κάθε σκιά και έλυνε τα σχοινιά από τους τοίχους και από τις καρδιές. Ο τρίτος έδωσε σάρκα στα όνειρα και στις αντιδράσεις των «εχθρών» του συστήματος. Ο πρίγκιπας, όμως, του περιείχε και τους τρεις. Βλέπετε, σε αυτή τη ζωή οι ευαίσθητοι την πατάνε και φεύγουν ένα πρωί, ένα βράδυ, ένα απομεσήμερο ρε αδερφέ, και πάνε εκεί που δεν υπάρχει αδυναμία, φθόνος, πόνος…
Όσοι δεν γνωρίζεται την τριάδα, ας πούμε τα ονόματά τους και ας κάνουμε αυτό κείμενο λίγο πιο οικείο, λίγο πιο ανθρώπινο απ’ ό,τι είναι. Οι ήρωες αυτού του σημειώματος είναι ο Νικόλας, η Κατερίνα και ο Παύλος. Ο πρώτος ήταν μεγάλος μπαγάσας και τόσο έξυπνος που είχε πιάσει τη Γη στο δίχτυ του. Η δεύτερη ήταν τόσο εύθραυστη και δυνατή που δεν έγινε η ποιήτρια που οι άλλοι ήθελαν. Και ο τρίτος ήταν αυτός που ήταν ωραίος, όμορφος, ανήσυχος και κυρίως το απέθαντο πνεύμα της ροκ στην Ελλάδα. Το πλήρες όνομά του αυτό: Παύλος Σιδηρόπουλος. Το κόμικ «Εν Κατακλείδι» (Εκδόσεις Μικρός Ήρως) ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει γι’ αυτόν και έγινε!
Μια προβολή στο μέλλον
Όταν ήρθε το κόμικ στα χέρια του γράφοντος, η άμεση και αυθόρμητη αντίδραση ήταν ένα έλα ρε Παυλάρα! Προφανώς και δεν τον γνώρισα ποτέ και προφανώς ο χρόνος δεν μας δικαιώνει πάντα. Η μουσική και τα λόγια αυτού του ανθρώπου όμως έχουν γράψει για πάντα μέσα μου. Όταν ήρθε το έργο, ο λόγος, η εικόνα του στη δική μου τη γενιά, είχε μεσολαβήσει η απώλεια, ο νέος χώρος στο νέο αστικό τοπίο, οι αλλαγές σε κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό επίπεδο. Η απόσταση καλύφθηκε με τη ζεστή φωνή του, με τα τραγούδια του που μιλούσαν για τον άνθρωπο, ήταν για τον άνθρωπο και έρχονταν από τον άνθρωπο. Όσα έμαθα γι’ αυτόν και όσα μου είπαν γι’ αυτόν (κάποτε ο θείος Νώντας) με έκαναν τον αθέατο φίλο, γνωστό του.
Ο ίδιος είχε προειδοποιήσει εμάς και τον εαυτό του. Πρέζες υπάρχουν πολλές, δεν είναι μόνο η ηρωίνη, αλλά η ηρωίνη σκοτώνει Αυτή είναι η μόνη διαφορά. Και μπορεί η βελόνα να πήγε πιο βαθιά απ’ ό,τι έπρεπε, ωστόσο η καλλιτεχνική του αξιοσύνη πρόλαβε και ξεπρόβαλε και έδωσε ζωή στα δημιουργήματά του που ακούμε μέχρι και σήμερα. Ο Παύλος είναι η επιτομή του ροκ γιατί δεν προσαρμόστηκε ποτέ στα μέτρα και στα στενά ρούχα της κωλοκοινωνίας μας. Οι στίχοι του βαθιά ανθρώπινοι, αληθινοί, κατανοούσαν, αγαπούσαν κι ας μη συγχωρούσαν μερικές φορές. Και η μουσική του να κρέμεται στη ζώνη μας. Ε, όλα αυτά, πέρασαν στην τέχνη του κόμικ και έγιναν μια προβολή στο μέλλον που και ο ίδιος θα αγαπούσε.
Τίποτα δεν τελειώνει
Το «Εν Κατακλείδι» αποδεικνύει ότι τίποτα δεν τελειώνει και τίποτα δεν είναι το ίδιο. Ο χρόνος κάνει τη δουλειά του και εμείς τη δική μας πάνω στο κύμα του. Οι Ηλίας Κατιρτζιγιανόγλου, Κωνσταντίνος Σκλαβενίτης δεν παρουσιάζουν απλώς τη ζωή και την καλλιτεχνική πορεία του Παύλου. Τη «σκηνοθετούν» με σεβασμό, φαντασία, τόλμη, αξιοπρέπεια.
Ο Κατιρτζιγιανόγλου υπογράφει το σενάριο και ο Σκλαβενίτης είναι υπεύθυνος για τα σχέδια. Και δείτε πώς έχει η όλη φάση. Το βιβλίο διαβάζεται ευχάριστα και σου δίνει την ουσία της ύπαρξης του Παύλου. Η συνεργασία των δημιουργών βγάζει κάτι το κινηματογραφικό. Οι ευκρινείς γραμμές, αδρές, οι λεπτές αποχρώσεις των εικόνων της ζωής του συνδυάζονται με ένα σενάριο που δίνει λόγο και ζωή και σε όλα τα πρόσωπα που πέρασαν από τον κόσμο του Σιδηρόπουλου. Όλα τα ζητήματα θίγονται, όλα τα λάθη και όλα τα σωστά του Παύλου αναδεικνύονται και στο τέλος βλέπεις πώς ο άνθρωπος έγινε ένα με τον καλλιτέχνη και πώς η ελληνική ροκ σκηνή του οφείλει πολλά. Το κόμικ αυτό είναι η πιο ουσιαστική βιογραφία του Σιδηρόπουλου και αυτό γιατί «μιλάει» ο ίδιος και όλοι όσοι τον αγάπησαν και τον γνώρισαν αληθινά.
*Το κόμικ το βρίσκεται στα κεντρικά βιβλιοπωλεία και ΕΔΩ
