Η Ρίτα Αντωνοπούλου στο Gazzetta: «Ναι, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, αλλά μπορούμε να είμαστε ίσοι!» (vid)

• «Άνθρωποι όπως εγώ, δεν είμαστε ιδιαίτερα τηλεοπτικά πρόσωπα»
• «Ένα βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ και έγραψα πρώτα το “Έχω μια θάλασσα αγάπη”»
• «Νιώθω, όλο και περισσότερο, ότι αντί να προχωράμε μπροστά πάμε προς τα πίσω σε θέματα ισότητας, στο πώς αντιμετωπίζεται η γυναίκα»
• «Εγώ δεν έχω κάποιον να με προωθεί. Ας πούμε, σπάνια με παίζουνε στα ραδιόφωνα!»
• «Η παράσταση θέλει να μιλήσει για αγάπη, στοργή, τρυφερότητα, ενσυναίσθηση»

Το όνομά της, η φωνή της, είναι δύναμη, σιγουριά, καταφύγιο, ήλιο και θάλασσα. Η Ρίτα Αντωνοπούλου είναι πάντα εδώ, κομμάτι ενός ποιητικού σύμπαντος που αναπτύσσεται πάνω σε μελωδίες και κρυστάλλινες φωνές και που κάνει τα συναισθήματά μας θάλασσα και την καρδιά μας την ανθεκτική, για πάντα, γυναίκα.
Η Ρίτα Αντωνοπούλου εδώ και λίγο καιρό μας δροσίζει με τον δίσκο της «Έχω μια θάλασσα αγάπη» (Melodica Art Productions), στον οποίο μάλιστα υπογράφει τους στίχους σε δύο τραγούδια, και μας κάνει πιο δυνατούς μέσα από τη μουσική παράσταση «Της γυναίκας σου η καρδιά» (στον Σταυρό του Νότου Plus). Η σημαντική καλλιτέχνιδα, αξιοπρεπής, ευγενική, με ήθος, αλήθεια, μας μίλησε γι’ αυτά τα δύο πολύ όμορφα εγχειρήματα. Την ευχαριστούμε πολύ.

Εδώ και λίγο καιρό έχεις κυκλοφορήσει τον δίσκο «Έχω μια θάλασσα αγάπη». Είναι η μουσική μια θάλασσα αγάπη;
Θεωρώ ότι είναι. Κάθε άνθρωπος που «βουτά» στη μουσική κάτι βρίσκει εκεί. Μέσα απ’ αυτή τη θάλασσα πολλοί άνθρωποι, ψυχολογικά, έχουν σωθεί. Δεν σου έχει τύχει να περάσεις κάτι με τη μουσική; Ή πόσες φορές δεν έχουμε συνδυάσει μια στιγμή μας με τη μουσική. Αλλά και ιστορικά πόσα γεγονότα έχουν συνδεθεί με συγκεκριμένες μουσικές…

Το κάνουμε και σε ευχάριστα και σε δυσάρεστα γεγονότα.
Βέβαια!

Αυτό λέει πολλά για τον καλλιτέχνη. Εγώ, ας πούμε, όταν ακούω Μητροπάνο, με χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά! Λέω μέσα μου «με καταλαβαίνει απόλυτα».
Αυτή είναι και η σύνδεση που κάνεις με τον καλλιτέχνη. Αυτό εξηγεί και το πώς κάποιοι άνθρωποι σε θεωρούν δικό τους άνθρωπο. Ξέρεις, επειδή σε ακούνε στην καθημερινότητά τους, σε συνδυάζουν με διάφορα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή τους. Γι’ αυτούς, μέσα από τη φωνή, τη μουσική σου, γίνεσαι πρόσωπο αναφοράς. Με ένα τρόπο, λοιπόν, μπαίνεις στη ζωή των ανθρώπων. Αυτόν τον δεσμό, ωστόσο, δεν τον ορίζουμε άμεσα μια και δεν ξέρουμε τον άνθρωπο με τον οποίο συνδεόμαστε. Όλο αυτό το καταλαβαίνεις αμέσως όταν έρχονται και σου μιλάνε…

Αυτό είναι και μια επιβράβευση για τον καλλιτέχνη. Από την άλλη, δεν είναι και λίγο αγχωτικό όλο αυτό; Δεν σε κάνει να σκέφτεσαι «καλά, τόσο κοντά είμαστε;»
Κοίτα, όλα στη ζωή θέλουν μέτρο για να τα διαχειριστείς. Αυτό, λοιπόν, πρέπει να ισχύει και για τους ακροατές-θεατές μας. Υπάρχουν φορές που νιώθεις ότι ορισμένοι άνθρωποι ξεπερνούν το μέτρο, βγαίνουν εκτός ορίων φυσιολογικού.

Πιστεύω ότι το κάνουν αθώα.
Όχι πάντα. Πολλές φορές κάνουν πράγματα που μπορεί να σε τρομάζουν. Παρ’ όλα αυτά, σε γενικές γραμμές, ευτυχώς, η πλειοψηφία των ανθρώπων σε αγαπάει γι’ αυτό που κάνεις, αγαπά τη μουσική σου.

«Άνθρωποι όπως εγώ, δεν είμαστε ιδιαίτερα τηλεοπτικά πρόσωπα»

Μπορεί αυτή η αγάπη να σε «πνίξει»;
Στον βαθμό που το βιώνω εγώ, δεν νομίζω. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, το να είσαι απολύτως αναγνωρίσιμος με το που θα βγεις από την πόρτα, αυτό το θεωρώ λίγο βαρίδι, είναι δύσκολο. Πάνω σε αυτό σκεφτόμουν πάντα τον Βασίλη (σ.σ Παπακωνσταντίνου). Επειδή τον έχω ζήσει, έλεγα αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί να περπατήσει στον δρόμο χωρίς να ακούει ψιθύρους, σχόλια… Αυτό, για μένα, είναι περίεργο, δεν νιώθεις ελεύθερος.

Απ’ ό,τι καταλαβαίνω, εικάζω, ο Βασίλης όλο αυτό δεν το κυνήγησε. Άλλο να το κυνηγάς και άλλο να έρθει μέσα από τη δουλειά σου.
Όχι, δεν το κυνηγάς. Οι άνθρωποι, όμως, που έγιναν τόσο γνωστοί, αυτοί που λέμε τώρα ιερά τέρατα της ελληνικής μουσικής, έγιναν σε μια περίοδο που μπορούσε να συμβεί αυτό και έγινε μαζικά.

Γι’ αυτό και αισθάνονται λίγο άβολα.
Ναι, όταν γίνεσαι γνωστός, εκτίθεσαι, δεν υπάρχει μέρος να κρυφτείς. Στη δική μου περίπτωση εισπράττω το χαμόγελο της κυρίας εδώ που καθόμαστε πχ για καφέ, η οποία θα έρθει και θα μου πει τα ωραία της λόγια. Ε, αυτό σε κάνει να νιώθεις ωραία. Νιώθεις, δηλαδή, ότι έρχεται ο άλλος να σου μιλήσει και να σου πει κάτι όμορφο χωρίς να ζητάει κάτι από σένα.

Θα μπορούσες και εσύ να είσαι στη θέση του Βασίλη. Έχεις συνεργαστεί με Θάνο Μικρούτσικο, Μίκη Θεοδωράκη, Σταύρο Ξαρχάκο… Όταν κάποιος λέει το όνομά σου, νομίζω ότι σε ξέρουν όλοι!
Όχι απαραίτητα, αλλά ακόμη κι αν με ξέρουν δεν γίνεται αμέσως ο συσχετισμός όταν με δουν σε κάποιο άσχετο μέρος. Αν με δουν στο θέατρο ως θεατή ή σε κάποια μουσική σκηνή ή συναυλία τότε σίγουρα ναι. Συνήθως αναρωτιούνται ή τους βλέπω από μακριά που συζητάνε «κρυφά». Υπάρχει και το «μοιάζετε πολύ με την Ρίτα Αντωνοπούλου» το οποίο μου φαίνεται πολύ αστείο.

Δεν έχει μεσολαβήσει τόσο πολύ η τηλεόραση;
Μπορεί… Όπως ξέρεις, άνθρωποι όπως εγώ, δεν είμαστε ιδιαίτερα τηλεοπτικά πρόσωπα.

Κατά κάποιο τρόπο αυτό κάνει καλό, έτσι;
Σε ένα βαθμό…

Αν εμφανιζόσουν κάθε λίγο και λιγάκι στην τηλεόραση, στις εκπομπές, θα ήταν αλλιώς.
Να σου πω πάνω σε αυτό. Ξεκίνησα να τραγουδάω επαγγελματικά πολύ μικρή. Για κάποιο λόγο, όμως, η τηλεόραση δεν με χώνευε οπτικά. Όταν είχαμε κάνει με τον Θάνο (σ.σ Μικρούτσικο) την πρώτη δισκογραφική δουλειά και κλείναμε ραντεβού με δημοσιογράφους, καθόμουν και περίμενα. Δεν ερχόταν άνθρωπος να μου μιλήσει! Πέρναγε η ώρα και άρχιζα να ψάχνω ποιος μπορεί να είναι ο δημοσιογράφος.

Σοβαρά;
Ναι, δεν με αναγνωρίζανε. Φαινόμουν πολύ διαφορετική ή μάλλον με είχαν για πιο μεγάλη στο μυαλό τους. Φαντάσου έχω πάει να πληρωθώ στη δισκογραφική και είναι η κοπέλα στη ρεσεψιόν. Της λέω ποια είμαι και πηγαίνουμε στο λογιστήριο. Στη διάρκεια της διαδρομής με κοίταζε. Κάποια στιγμή γυρίζει και μου λέει η κόρη της είσαι; Ήταν μεγάλη η διαφορά της ηλικίας σε σχέση με την εικόνα που είχαν στο μυαλό τους. Τώρα, βέβαια, αυτό έχει αλλάξει. Τότε, ίσως επειδή ήταν το ρεπερτόριο, ο Θάνος, το στυλ κάπως πιο βαρύ, περίμεναν, μάλλον, να δουν εμένα όπως είμαι τώρα!

Και όταν έβλεπαν ποια είσαι, απογοητεύονταν;
Όχι, όχι! Απλά δεν υπήρχε η σύνδεση της φωνής με το πρόσωπο.

«Ένα βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ και έγραψα πρώτα το “Έχω μια θάλασσα αγάπη”»

Ας επιστρέψουμε, όμως, στον δίσκο. Τι αποκόμισες απ’ αυτή τη δουλειά;
Αρχικά ξεκλείδωσα μια πόρτα που την είχα κλειδαμπαρωμένη για χρόνια. Και μιλάω, φυσικά, για το στιχουργικό κομμάτι.

Αυτό πώς προέκυψε;
Αυτό προέκυψε γιατί ήταν ανάγκη να πω κάποια πράγματα. Να σου πω, όμως, πώς φτάσαμε να γράψω στίχους στο άλμπουμ. Όταν πήρα τηλέφωνο τον Σταύρο (σ.σ Σιόλα) του είπα λέω να κάνω μια δισκογραφική δουλειά. Θέλεις να κάνεις εσύ όλη τη μουσική; Μου είπε ναι, πάμε! Του λέω ότι θέλω όλη η δουλειά να είναι φωτεινή. Με ρωτάει τι εννοείς να είναι φωτεινή; Του απάντησα ότι δεν θέλω να μιλήσουμε για όλα τα δεινά που περνάμε, δεν θέλω να κουνήσουμε το δάχτυλο σε κανένα. Θέλω η μουσική, τα τραγούδια αυτά, να λειτουργήσουν σαν απάγκιο, σαν μια φωλιά. Θέλω να ακούσω κάτι και η ψυχή μου να νιώσει κάτι όμορφο, να νιώσει ελευθερία, δύναμη…

Για μένα ο δίσκος είναι το καλοκαίρι με την ουσιαστική έννοιά του, όχι με την τουριστική. Είναι η θάλασσα στο Αιγαίο, το Ιόνιο, ο ήλιος που δύει… Αυτό! Αυτό είναι ο δίσκος για μένα.
Είναι αυτή η αίσθηση που λες, είναι η προσμονή του καλοκαιριού. Για να επιστρέψω στην ιστορία του δίσκου και τους στίχους. Μου λέει, λοιπόν, ο Σταύρος, ωραία, πώς θα το κάνουμε αυτό; Ποιος θα γράψει γι’ αυτά; Του είπα ότι θα εξηγήσω την ιδέα μου σε κάποιους στιχουργούς και ας στείλουν ό,τι θέλουν.

Πότε του είπες «θα γράψω και εγώ»;
Δεν του το είπα! Άρχισαν, που λες, να στέλνουν τραγούδια, αλλά δεν ήταν ακριβώς αυτό που είχα στο μυαλό μου. Τα έστελνα στον Σταύρο και μου έλεγε δεν μου κάνουν. Μέσα από τη συζήτηση μαζί του καταλήξαμε ότι μάλλον μόνο εγώ ξέρω τι θέλω να πω. Ένα βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ και έγραψα πρώτα το «Έχω μια θάλασσα αγάπη». Του το στέλνω στη μία μετά τα μεσάνυχτα, τέτοια ώρα είναι… μεσημέρι για τον Σταύρο, και μου λέει αυτό μου αρέσει! Του λέω ωραία, εγώ το έγραψα. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ και συνεχίζω να γράφω. Στις τέσσερις τα ξημερώματα έγραψα το «Ρώτησαν κάποτε ένα αστέρι».

Αυτό είναι από αγαπημένα μου.
Και μένα.

Και το κομμάτι με τον Πασχαλίδη είναι ωραίο. Όμως, δεν έγραψες όλα τα κομμάτια, έμεινες σε δύο.
Ναι. Ο Σταύρος είχε γράψει το «Φιλί στο πάρκο», μου έστειλε και 2-3 ακόμα, έγραψε και το «Καλοκαίρι»…Οπότε φτάσαμε στα οκτώ κομμάτια και ήταν εντάξει. Και για μένα, στιχουργικά, ήταν ok να μπω σε αυτή τη δουλειά με δύο δικά μου τραγούδια. Δεν με ενδιέφερε να είναι οπωσδήποτε όλοι οι στίχοι δικοί μου.

Δεν είναι ότι ήθελες να πεις «τώρα θα είμαι και στιχουργός!».
Όχι, ήταν απλά κάτι που μου βγήκε και ήθελα να το μοιραστώ. Ήθελα να πω κάτι και με τα δύο αυτά τραγούδια το είπα.

Κέρδισες, λοιπόν, μια καινούργια έκφραση, δραστηριότητα.
Ακριβώς!

Επιπλέον είχες και τη χαρά της συνεργασίας με τον Σταύρο, έτσι; Η ομορφιά της μουσικής του, πού πιστεύεις ότι οφείλεται;
Ο Σταύρος είναι πολύ ταλαντούχος άνθρωπος.

Εμένα με «έπιασε» αμέσως η μουσική του.
Εν τω μεταξύ, σε αυτή τη δουλειά έχει επιτύχει υψηλό επίπεδο ποικιλομορφίας. Από την αρχή να το δεις, άλλο ύφος το ένα τραγούδι, άλλο το επόμενο. Μου είχε στείλει το «Ο χορός των πουλιών». Του λέω ρε συ, τι συμβαίνει στο κεφάλι σου; Πώς το κάνεις αυτό; Αυτό είναι, όμως, το ταλέντο ενός ανθρώπου που έχει γεννηθεί για κάτι. Ο Σταύρος έχει την ικανότητα να μελοποιεί μ’ έναν τρόπο πολύ ιδιαίτερο, αλλά ταυτόχρονα πολύ όμορφο. Φτιάχνει μελωδίες που έρχονται και σου μένουν, σε ακουμπάνε και τις νιώθεις.

Εγώ με το που άκουσα την πρώτη μελωδία, είπα «εδώ είμαστε!».
Και στον στίχο είναι πολύ καλός. Η σύνθεση, όμως, είναι το φόρτε του. Και η φωνή του είναι ιδιαίτερη. Γενικά ό,τι κάνει είναι ιδιαίτερο.

Ποιο συναίσθημα κυριαρχεί στον δίσκο;
Αν πρέπει να τα συγκεράσω όλα μαζί, θα πω η ελευθερία, αυτή είναι ο κοινός άξονας. Είναι, εντούτοις, η ελευθερία που κέρδισα και αφορά κάτι που είμαι. Όλο αυτό έχει κάτι από μένα, κάτι που έχω κατακτήσει, όχι εγώ προσωπικά, ο ακροατής στην κάθε περίπτωση.

Προϋποθέτει κόπο.
Ναι. Αυτή η ελευθερία υπάρχει σε όλα τα τραγούδια.

Αυτά που έχουμε κατακτήσει, να τα χαρούμε κιόλας.
Ναι. Αν το πιάσεις (το άλμπουμ) από το «Έχω μια θάλασσα αγάπη» καταλαβαίνεις τη διαδρομή που διανύσαμε και γιατί πρέπει να χαιρόμαστε αυτό που κατακτήσαμε. Ακούς τους στίχους, την ιστορία του κομματιού και αντιλαμβάνεσαι τι δρόμο κάναμε για να φτάσουμε ως εδώ. Και είναι ωραία εδώ!

«Νιώθω, όλο και περισσότερο, ότι αντί να προχωράμε μπροστά πάμε προς τα πίσω σε θέματα ισότητας, στο πώς αντιμετωπίζεται η γυναίκα»

Η εμπειρία που έχεις περνάει σε αυτή τη δουλειά ή κάθε φορά είναι πρώτη φορά;
Νομίζω ότι δεν μπορείς να αφαιρέσεις την εμπειρία. Την κουβαλάς και σε κάθε δουλειά έρχεσαι με ό,τι έχεις κάνει, ό,τι έχεις καταφέρει, ό,τι δεν έχεις καταφέρει… Κουβαλάς όλα αυτά για τα οποία έχεις πονέσει, έχεις χαρεί, ό,τι ζεις. Όλα αυτά είναι κομμάτι σου, τα αφομοιώνεις και σε οδηγούν στην ανάγκη να δημιουργήσεις κάτι.

Φιλτράρεις, λοιπόν, την εμπειρία σου και τη διοχετεύεις όπως πρέπει στο καινούργιο εγχείρημα, την προσαρμόζεις, έτσι;
Ναι, εγώ έτσι λειτουργώ. Σε αυτό, βέβαια, με έχει κατευθύνει και ο Μικρούτσικος, στον οποίο ο Ρίτσος είχε πει θα γράφεις για ό,τι σε καίει! Όχι για ό,τι τυχαίνει, για ο,τιδήποτε.

Ο Ρίτσος, απ’ ό,τι καταλαβαίνω, του το είπε γιατί ο Μικρούτσικος, με τον τρόπο του, ήτανε ποιητής. Μάλιστα, ο Ρίτσος στο ερώτημα «γιατί γράφετε;» είχε αναφέρει τον Ρίλκε και τη συμβουλή που έδωσε σε έναν νεότερο ποιητή. Λέει, λοιπόν, ο Ρίλκε στον νεότερο: «Ρώτησε τον εαυτό σου, αν δεν γράψεις θα πεθάνεις; Και τότε να αρχίσεις να γράφεις χωρίς να ρωτάς κανέναν!».
Ακριβώς! Άρα, αν θες να είσαι πιστή στη δημιουργικότητά σου, σε αυτό που σου έχει δοθεί και κάνεις σε αυτή τη ζωή, φρόντισε κάθε φορά να μιλάς γι’ αυτό που πραγματικά σε καίει! Το να κάνω, λοιπόν, αυτόν τον δίσκο, βασίστηκε στη ανάγκη μου να διοχετεύσω την ενέργειά μου στην αγάπη, στην ανακούφιση, όχι στον θυμό. Το ίδιο συμβαίνει και στην παράσταση «Της γυναίκας σου η καρδιά», που ανεβάζουμε στον «Σταυρό του Νότου».

Είναι μουσικοθεατρικό;
Ναι έχει τραγούδια και κείμενα. Την παράσταση αυτή την είχα εδώ και 2-3 χρόνια στο μυαλό μου.

Γιατί τώρα;
Τώρα ένιωσα ότι είναι η στιγμή. Να σου πω γιατί. Νιώθω, όλο και περισσότερο, ότι αντί να προχωράμε μπροστά πάμε προς τα πίσω σε θέματα ισότητας, στο πώς αντιμετωπίζεται η γυναίκα. Και αυτό που με θορυβεί περισσότερο είναι η στάση των νέων γενεών. Διαβάζοντας έρευνες που έχουν γίνει σε αγόρια 14-16 ετών, βλέπεις ότι οι απόψεις τους είναι πολύ πιο συντηρητικές από των παππούδων τους! Θεωρούν ότι οι γυναίκες θα έπρεπε να είναι σπίτι, να μην παίρνουν σοβαρές αποφάσεις, να υπακούνε στον άντρα τους!

Καταλαβαίνω τι λες. Έχω και γω μια κόρη και θα την προστατεύσω, θα τη μάθω. Πρέπει, όμως, και τα αγόρια να εκπαιδευτούν.
Ακριβώς! Και αυτή η αντίληψη, συμπεριφορά, που ανέφερα, έχει να κάνει και με τη μουσική που ακούνε. Όταν ακούνε κομμάτια που ευτελίζουν το γυναικείο φύλο, όταν όλα τα παιδιά μεγαλώνουνε με πορνό, ε, αυτό γαλουχεί μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων, μια κοινωνία που έρχεται να ξημερώσει και δεν θέλω να τη δω! Και έχω και κόρη.

Η κοινωνία ζει με τη βία και πάει προς τη βία. Τις προάλλες είδα το θεατρικό έργο «Cleansed», της Σάρα Κέιν. Η Κέιν τονίζει ότι στον πυρήνα της βίας θα βρεις αγάπη και συντροφιά, τη διαφορετικότητα. Εδώ, σε αυτό που ζούμε σήμερα, είναι απλά μια βία που σκοτώνει!
Γι’ αυτό ήθελα να μιλήσω τώρα για τη γυναίκα και για τους ρόλους της. Ήθελα να κάνω μια παράσταση που δεν θα κατηγορήσει, αλλά θα συνομιλήσει με το κοινό. Θέλω να καταλάβουμε ο ένας τον άλλο, πρέπει να καταλάβουμε ο ένας τον άλλο.

Αυτό που λες είναι πολύ όμορφο. Αρκεί, όμως, αυτό για να καλυτερέψει η κατάσταση; Πρέπει να υπάρχουν, δομές, θεσμικοί φορείς, να γίνεται δουλειά στα σχολεία…
Είναι τεράστιες οι αλλαγές που πρέπει να γίνουν.

Η τέχνη, εξάλλου, δεν σώζει τον κόσμο.
Όχι, αλλά ξέρεις κάτι, ο καθένας πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί από τη θέση του. Εγώ, σε προσωπικό επίπεδο, αυτό μπορώ να κάνω και θα κάνω και ό,τι άλλο μπορώ. Δηλαδή, θα πάω να μιλήσω για το θέμα αυτό όπου με καλέσουν, θα κάνω ό,τι μπορώ. Και ξέρεις, η αλλαγή δεν θα έρθει ξαφνικά. Δεν θα ξυπνήσουμε μια μέρα και θα πούμε α, ας αλλάξουμε τον κόσμο! Πρώτα θα γίνει μέσα μας η αλλαγή, στο καθέναν μας και…

…και μετά πρέπει να τη μεταδώσεις στον διπλανό.
Ακριβώς! Εγώ θα επηρεάσω εσένα, εσύ τον διπλανό… Την παράσταση την παίξαμε πρώτα στη Θεσσαλονίκη και εισπράξαμε πολύ ενθαρρυντικά, θερμά και συγκινητικά σχόλια. Μου λέγανε ξέρεις κάτι, θέλω να έρθω με την κόρη μου. Ή Πρέπει να φέρω τα παιδιά μου. Αυτό είναι κέρδος για μένα, αυτό είναι το σημαντικό. Και τώρα στον Σταυρό του Νότου οι αντιδράσεις του κόσμου είναι οι ίδιες κι αυτό είναι υπέροχο! Εγώ ένιωθα ότι είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχω κάνει μέχρι σήμερα, αλλά όταν μου το λένε και οι άνθρωποι που με ακολουθούν χρόνια, τότε ξέρω μέσα μου ότι έχουμε φτιάξει κάτι πολύ δυνατό και σημαντικό.

Έχει ανταπόκριση.
Μεγάλη κι ευχαριστούμε πολύ!

«Εγώ δεν έχω κάποιον να με προωθεί. Ας πούμε, σπάνια με παίζουνε στα ραδιόφωνα!»

Να πάμε πάλι στον δίσκο. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να βρει τη θέση του στην αγορά μέσα στο ψηφιακό χάος; Παλιά έβγαινε ο δίσκος, τον αγοράζαμε από το δισκοπωλείο. Τώρα, είναι πιο εύκολο ή πιο δύσκολο;
Πιο δύσκολο.

Γιατί;
Είναι τέτοια η πληθώρα των δουλειών που βγαίνουν…

Μπορεί, δηλαδή, να «χαθεί» ο δίσκος;
Φυσικά!

Άσχετα αν εσύ έχεις μια πορεία, όνομα κτλ. Δεν μετράει αυτό;
Δεν μετράει. Θα ακούσουν οι δικοί μου άνθρωποι, αυτοί που με ακολουθούν, τον δίσκο και αυτό είναι. Εγώ δεν έχω κάποιον να με προωθεί. Ας πούμε, σπάνια με παίζουνε στα ραδιόφωνα!

Ούτε, να το πω έτσι, στα «έντεχνα»;
Πολύ σπάνια. Συνήθως το κάνουν όταν θα αφορά κάποια δουλειά του Θάνου (σ.σ Μικρούτσικου). Κάτι προσωπικό, δικό μου, όχι.

Άρα και εσύ παλεύεις να ακουστείς!
Ναι. Βέβαια, από ένα σημείο και μετά αποδέχεσαι την κατάσταση ως έχει και συνεχίζεις να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς. Δεν θα μπω στη διαδικασία να πείσω κάποιον για την αξία μου ή για το πώς πρέπει να λειτουργούν τα ραδιόφωνα, να μην έχουν playlist.

Δεν σε εκνευρίζει αυτό;
Πέρασα μια περίοδο που με έκαιγε αυτό. Ένιωθα τεράστια αδικία. Αλλά να σου πω κάτι, μετά σκέφτηκα ότι είναι λογικό.

Γιατί;
Έτσι είναι δομημένος ο κόσμος αυτή τη στιγμή. Δεν λειτουργεί κάτι με δικαιοσύνη, δεν λειτουργεί αξιοκρατικά. Αν λειτουργούσε αξιοκρατικά μόνο η τέχνη, η μουσική, θα ήταν πολύ περίεργο. Θα ήμασταν το φωτεινό παράδειγμα. Ωστόσο, τίποτα δεν είναι δίκαιο.

Από τη μία αυτό σε πληγώνει, από την άλλη σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις. Οι εμφανίσεις στον «Σταυρό του Νότου» πιστεύω θα είναι sold out.
Ναι και αυτό είναι που σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις παρά τις αντιξοότητες.

Άρα, σκέφτομαι, αφού θα είναι sold out οι εμφανίσεις της Αντωνοπούλου, γιατί να μην την παίξουμε στο ραδιόφωνο; Να βγάλουμε λεφτά. Να το δούμε εμπορικά.
Δεν πάει έτσι όμως. Τα τραγούδια που παίζονται στα ραδιόφωνα πρέπει να είναι μέσα από κάποιες εταιρείες, υπάρχουν συμφωνίες… Πήγαινες να μιλήσεις για τη δουλειά σου και σου λέγανε από το ραδιόφωνο ναι, αλλά είναι μεγάλο το κομμάτι, είναι πάνω από 3:30, κόφτο! Ή έχει μέσα μπουζούκι, δεν παίζει. Ή η ηλεκτρική κιθάρα δεν μου αρέσει. Άλλαξε τη!

Επεμβαίνανε στη δουλειά σας. Από πού και ως πού;
Και όμως! Οπότε, ή επέλεγες να παίξεις αυτό το παιχνίδι ή δεν το έπαιζες.

Το ψηφιακό, λοιπόν, είναι και μια διέξοδος. Ανεβάζεις μόνος σου ό,τι θέλεις.
Ναι, αλλά δεν έχεις την κατάλληλη υποστήριξη. Το ραδιόφωνο έχει ακόμη δύναμη και την παίρνει κυρίως απ’ αυτούς που οδηγούν. Ακούμε ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο. Κάποια στιγμή θα πάψει αυτό και όλα θα γίνουν διαδικτυακά, θα αλλάξει το πράγμα.

Κι αν συνεχίσουν οι ίδιοι άνθρωποι και σου λένε «κόψε το κομμάτι γιατί είναι πολύ μεγάλο»;
Τι να σου πω! Φαντάσου ότι υπάρχουν μηχανήματα που μπαίνουν τα τραγούδια και αυτό τους λέει αν κάνει για τον ραδιοφωνικό σταθμό!

Α.I;
Είναι διάφορες εταιρείες, εφαρμογές. Βασίζονται σε έναν αλγόριθμό που σου λέει αυτό κάνει, αυτό δεν κάνει.

Το A.I σε ανησυχεί ή όχι;
Με ανησυχεί γενικότερα, όχι σε σχέση με τη μουσική.

Μπορεί να σε αντικαταστήσει; Να τους λες «φτιάξε μου 10 τραγούδια που να έχουν τη φωνή της Αντωνοπούλου» και να το κάνει.
Αυτό θα γίνει! Πιστεύω, όμως, ότι όσο θα πηγαίνουμε προς τα εκεί, ο άνθρωπος θα αναζητά τον άνθρωπο και η αίσθηση του αληθινού θα είναι πολύτιμη και πιο απαραίτητη. Το να ξέρω ότι εσύ είσαι πραγματικός άνθρωπος, με αληθινά συναισθήματα, θα κάνει αυτό που λες, τραγουδάς, πιο πολύτιμο από ένα αψεγάδιαστο τραγούδι, ψυχρό, φτιαγμένο από A.I.

«Η παράσταση θέλει να μιλήσει για αγάπη, στοργή, τρυφερότητα, ενσυναίσθηση»

Για πες μου κάτι άλλο για την παράσταση. Είσαι μόνη σου πάνω στη σκηνή;
Όχι, δεν είμαι μόνη μου. Δεν υπάρχουν ηθοποιοί, αλλά τραγουδάει ο Παντελής Κυρμαργιός, τον οποίο διάλεξα γιατί μου αρέσουν τα τραγούδια του και γιατί ταιριάζουμε και είναι άνθρωπος με πολύ χιούμορ. Τον ήθελα, λοιπόν, για να έχουμε καλή επαφή στη σκηνή. Παίζει βιολί ο Βαγγέλης Τούντας και ακορντεόν ο Ντίνος Χατζηιορδάνου. Η ομάδα είναι δυνατή. Επίσης κάποια κείμενα και τραγούδια ανήκουν στον πολύτιμο φίλο μου Νίκο Κολλάρο οποίος ήταν δίπλα μου από την αρχή σε κάθε απόφαση για αυτή την παράσταση. Ο Παντελής παίζει και πιάνο, κιθάρα… Σκέφτηκα, λοιπόν, να μιλήσω μέσα από την παράσταση για όσες περισσότερες πτυχές της γυναικείας φύσης μπορώ. Αυτό, ωστόσο, πάει πιο πέρα, μια και θέλω να αναδείξω τη θηλυκή ουσία, τη θηλυκή αρχή η οποία, εν δυνάμει, μπορεί να υπάρχει και σε σένα και σε μένα, σε οποιονδήποτε, ανεξαρτήτως φύλου.

Αφορά, λοιπόν, άντρες και γυναίκες.
Ακριβώς! Η παράσταση θέλει να μιλήσει για αγάπη, στοργή, τρυφερότητα, ενσυναίσθηση…

…ευγενή αισθήματα.
Ναι! Η παράσταση είναι σαν να μας λέει να έρθουμε σε επαφή με αυτά, με αυτές τις ποιότητες μέσα μας. Πρώτα θα το κάνει αυτό καθένας μέσα του και μετά θα δούμε την εικόνα του κόσμου με αυτό το μάτι, με αυτή τη ματιά. Και θα το κάνουμε για να καταλάβουμε ότι ναι, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, αλλά μπορούμε να είμαστε ίσοι! Αυτό θέλω να πω στην παράσταση και το κάνω μέσα από τραγούδια φωτίζουν διάφορες πτυχές, όπως είπα, της γυναικείας φύσης. Ακούγεται, ας πούμε η «Μαίρη Παναγιωταρά».

Σύμβολο.
Ακριβώς! Και έχει υπάρξει αυτή η γυναικά, την ξέρουμε όλοι, την έχουμε ζήσει.

Σε ευχαριστώ πολύ.
Και εγώ.

INFO
Ρίτα Αντωνοπούλου

Δίσκος
«Έχω μια θάλασσα αγάπη»

Μουσική: Σταύρος Σιόλας.

Ο δίσκος κυκλοφορεί σε 300 αριθμημένα συλλεκτικά βινύλια
από τη Melodica Art Productions.

Επικοινωνία – Προβολή στα Media: Zuma Communications

Μουσική παράσταση

«Της Γυναίκας Σου Η Καρδιά»

Σταυρός Του Νότου Plus [Φραντζή 14, Νέος Κόσμος]

Σάββατα 28 Μαρτίου, & 4 Απριλίου

Εισιτήρια: ΕΔΩ

Συντελεστές
Κιθάρα, πιάνο, τραγούδι: Παντελής Κυραμαργιός
Βιολί: Βαγγέλης Τούντας
Ακορντεόν: Ντίνος Χατζηιορδάνου
Ηχοληψία: Σάκης Πυριόχος

Επιμέλεια παράστασης - Kείμενα:
Ρίτα Αντωνοπούλου, Νίκος Κολλάρος

Οργάνωση Παραγωγής: Melodica Art Productions

Επικοινωνία – Προβολή στα Media: Zuma Communications

*Η Ρίτα Αντωνοπούλου σε Spotify, YouTube, Instagram, Tik Tok, Facebook