Η Mariletta στο Gazzetta: «Έχω κάνει κατάθεση ψυχής για το “Θέλω να ζήσω” ξανά» (vids)
- «Προτιμώ, πλέον, να μιλάω για συνεργασίες που έχω κάνει στο πιο πρόσφατο παρελθόν ή για πράγματα τα οποία σχεδιάζω να κάνω στο άμεσο μέλλον»
- «Ποιος σκεπτόμενος άνθρωπος, με ενσυναίσθηση και συνειδητότητα, γουστάρει με αυτά που ζούμε;»
- «Σε καμία περίπτωση δεν θα περιοριστώ στη δημιουργική διαδικασία»
- «Αφήνομαι τελείως ελεύθερη στο τι θα μου βγει»
- «Έχω πολλά να δώσω και ετοιμάζω και δυνατές συνεργασίες»
Η Mariletta είναι καλλιτέχνιδα που δεν σταματάς να ανακαλύπτεις. Σε ξαφνιάζει πάντα ευχάριστα και πάντα περιμένεις το επόμενο βήμα της. Εδώ και λίγο καιρό έχει βγάλει ένα άλμπουμ που παίζει συνέχεια στο repeat. Ο τίτλος του είναι «Θέλω να ζήσω ξανά» και πραγματικά με το που το ακούσετε θα θέλετε να ζήσετε και εσείς ξανά τις ωραίες στιγμές που μας προσφέρει αυτή η αξιαγάπητη τύπισσα.
Η Mariletta είναι dope mc, είναι αυτή που θα σε αγγίξει μες την ψυχή σου και αυτή που μπορεί να κάνει σχεδόν τα πάντα: ρέγκε, ρεμπέτικα, σόουλ… Η Mariletta έχει ιστορία στο χιπ-χοπ, έχει πολύπλευρο ταλέντο και στο μέλλον θα μας δώσει πολλά ωραία πράγματα. Με αφορμή, λοιπόν, τον δίσκο της δέχτηκε να μας μιλήσει γι’ αυτό και για άλλα πολλά. Διαβάζοντας τη συνέντευξη θα καταλάβετε γιατί της αξίζει σεβασμός, εκτίμηση και αγάπη.
Έχεις βγάλει εδώ και λίγο καιρό τον δίσκο «Θέλω να ζήσω ξανά». Πώς δημιουργήθηκε; Είχες μαζεμένα κομμάτια ή προέκυψε τώρα;
Από τα δέκα κομμάτια του δίσκου, μόνο 2-3 ήταν κάπως παλιά. Παρ’ όλα αυτά, τα περισσότερα μπήκανε σε καινούργια beats, beats που μάζεψα στην τελευταία διετία-τριετία. Αυτή η χρονική απόσταση εξηγείται μια και έκανα προσπάθεια να ξαναφτιάξω τη φάση μου και έπρεπε να δουλέψω καλά κάποια πράγματα. Ξέρεις, είχα κάνει κάποιες συνεργασίες οι οποίες όμως δεν πήγαν καλά. Έτσι έμειναν πράγματα στο συρτάρι. Κατέληξα, λοιπόν, να έχω μεγάλο αριθμό τραγουδιών για τα οποία δεν ήθελα να χρησιμοποιήσω τα beats στα οποία είχα πατήσει αρχικά. Βρήκα, λοιπόν, δυο-τρεις ανθρώπους που εμπιστεύτηκα τη δουλειά τους και φτιάξαμε τα beats που ήθελα για τα κομμάτια. Ε, τα υπόλοιπα γράφτηκαν στον εννιάμηνο πριν ηχογραφήσω τον δίσκο. Φυσικά έχω κι άλλα κομμάτια που ψάχνω beats για να πατήσω. Και μιλάω για tracks τα οποία άλλα έχουν ελληνικό στίχο κι άλλα αμερικάνικο, αγγλικό.
Στο μέλλον σκοπεύεις να κυκλοφορήσεις υλικό και σε ελληνικό και σε αγγλικό στίχο;
Ναι, το οποίο, όμως, ιδανικά, θέλω να το βγάλω από κάποια ξένη εταιρεία. Αυτό το επισημαίνω γιατί βλέπω ότι υπάρχουν αξιόλογοι καλλιτέχνες στην Ελλάδα που κάνουν αγγλικό στίχο και δεν πάνε τόσο καλά όσο πιστεύω ότι θα μπορούσαν να πάνε εάν το κοινό άκουγε περισσότερη αγγλόφωνη μουσική. Βέβαια, μεγάλη είναι και η ευθύνη του κοινού… Δεν υπάρχει τεράστιο κοινό για να ακούσει αμερικάνικο στίχο. Μια δουλειά με τέτοιο στίχο θα πάει όσο είναι να πάει. Μπορεί, ωστόσο, να πάει ακόμα καλύτερα αν τη βγάλεις από ξένο label. Στην Ελλάδα αποδεχόμαστε πιο εύκολα τα ξενόφερτα.
Ακόμα και τώρα υπάρχει αυτή η νοοτροπία;
Ναι, σίγουρα!
Μα θα ξέρουν ότι εσύ είσαι Ελληνίδα.
Εντάξει, δεν με νοιάζει. Εγώ θα βγάλω τη δουλειά μου από ξένη εταιρεία, να κάνει τον κύκλο της και να πάει καλά. Ξέρεις, έχω βαρεθεί να κάνω κατάθεση ψυχής και να μην πηγαίνει όσο καλά πιστεύω ότι της αρμόζει.
Σε καταλαβαίνω
Πλέον είμαι πολύ πιο συνειδητοποιημένη στο τι κάνω και γιατί το κάνω. Αυτό συνδέεται με την πρόθεσή μου να μην σταματήσω να εκτονώνομαι και να αυτοψυχοθεραπεύομαι μέσα από το να παράγω μουσική και να την ακούω μετά. Τώρα, αν μπεις στο τριπάκι να μοιραστείς τη μουσική σου πρέπει να επενδύσεις χρόνο, χρήμα κ.α. Όταν, λοιπόν, φτάνεις σε αυτό σημείο, του μοιράσματος, πρέπει να είσαι ξεκάθαρος γιατί το κάνεις. Το πρώτο κομμάτι της εργασίας είναι αυτό που κάνεις για τον εαυτό σου, να γράψεις το τραγούδι. Όταν, όμως, φτάνεις στο σημείο να το μοιραστείς, πρέπει να ξέρεις γιατί το κάνεις. Στην περίπτωσή μου δεν έχει να κάνει με κάποια ψευδαίσθηση, με το σύνδρομο του ήρωα, να θέλω με ακούσει ο κόσμος. Όχι! Πλέον δεν είμαι 16 χρόνων να έχω το ψώνιο να με ακούσει ο κόσμος, να με μάθει! Ξέρεις, αν μπορούσα να βγάζω χρήματα και να μην ξέρει κανείς το πρόσωπό μου, θα το προτιμούσα. Δεν το κάνω αυτό όμως, δεν το επιδιώκω. Και αυτό γιατί λέω κάποια σημαντικά κοινωνικοπολιτικά πράγματα, τα οποία αντιπροσωπεύουν πολύ κόσμο αυτή τη στιγμή, και θέλω να έχουν πρόσωπο, δεν θέλω να κρύβομαι, θέλω να τα στηρίζω στο 100%.
Και θες να γίνει σωστά όλο αυτό για να μη χαθεί. Να μη χαθεί λόγω διανομής κι άλλων αιτιών.
Προφανώς! Αυτό, όμως, αφορά το επαγγελματικό κομμάτι. Από τη στιγμή που έχω μπει στη διαδικασία να τα σκάσω για τα κομμάτια αυτά ώστε να τα μοιραστώ και να μην τα κρατήσω για μένα και τα φιλαράκια μου, να πληρώσω για beats, ηχογραφήσεις, βίντεο κλιπ, φωτογραφίες, θα ήταν ιδανικό τουλάχιστον αυτά τα χρήματα να έρθουν πίσω.
Χρειάζεσαι και την υλική ανταπόδοση.
Έτσι!
Πέρα από τη συναισθηματική.
Ακριβώς! Το λιγότερο που θέλω είναι τα έσοδά μου να καλύπτουν τα έξοδα που είχα. Τώρα, αν αργότερα έρθει και μεγάλο κοινό που εκτιμάει τη δουλειά μου, καλοδεχούμενο. Δεν ξεκινάω, όμως, τη μουσική μου από το σημείο του πόσο πολύ θα αρέσω στον κόσμο. Το κάνω πρωταρχικά για να γουστάρω εγώ! Και αφού το μοιραστώ, είναι ιδανικό να υπάρχει μια ανταπόκριση ώστε να έρθουν πίσω τα χρήματα που αντιστοιχούν στον χρόνο και την ενέργεια που έχω βάλει.
Στηρίζει αυτό που κάνεις.
Ακριβώς! Και ξέρεις κάτι… Δεν θέλω να καίγομαι μέσα απ’ αυτό που κάνω. Θέλω να με θρέφει αυτό που κάνω, απ’ όλες τις απόψεις.
Σε βοηθάει να προχωρήσεις μετά με μεγαλύτερη ενέργεια
Ακριβώς!
Δεν το κάνεις γιατί είσαι φιλάργυρη, απλά το κάνεις διαφορετικά.
Ακριβώς! Κάνεις κάτι που σου αντλεί τόση ενέργεια, το αγαπάς, του δίνεις τον χρόνο σου και το μοιράζεσαι και για να πληρωθείς, για να συνεχίσεις να το κάνεις.
«Προτιμώ, πλέον, να μιλάω για συνεργασίες που έχω κάνει στο πιο πρόσφατο παρελθόν ή για πράγματα τα οποία σχεδιάζω να κάνω στο άμεσο μέλλον»
Θα μπορούσες να εκμεταλλευτείς το παρελθόν σου. Έχεις ιστορία στον χώρο, έχεις κάνεις πολλές συνεργασίες… Θα μπορούσες να πουλήσεις αυτό.
Έχω μιλήσει τόσο πολύ για το παρελθόν και τις παλιές μου συνεργασίες που έχει εξαντληθεί το θέμα. Φτάνει πια με αυτό! Τα μάθατε, τα ξέρετε! Όποιος θέλει μπορεί να ψάξει με το όνομά μου και να τα βρει. Προτιμώ, πλέον, να μιλάω για συνεργασίες που έχω κάνει στο πιο πρόσφατο παρελθόν ή για πράγματα τα οποία σχεδιάζω να κάνω στο άμεσο μέλλον.
Η θέση της γυναίκας καλλιτέχνιδος στον ραπ χώρο ποια είναι σήμερα;
Σήμερα, απ’ ό,τι έχω καταλάβει, είναι πολύ καλύτερη. Οι γυναίκες έχουν αρχίσει να συσπειρώνονται και υπάρχει γυναικείο ραπ. Αυτό από τη μία είναι καλό, αλλά από την άλλη με προβληματίζει το γεγονός ότι υπάρχει γυναικείο ραπ. Αυτό δείχνει ότι παραμένει ο διχασμός, διαχωρισμός, έτσι;
Δεν πρέπει να υπάρχει διαχωρισμός.
Δεν θα έπρεπε, όλα είναι ραπ! Δυστυχώς είναι μια πραγματικότητα αυτό. Υπήρχε και υπάρχει σεξισμός (στον ραπ χώρο). Βέβαια, τώρα είναι καλύτερα ταμπουρωμένος, μασκαρεμένος, μια και η κριτική από την κοινή γνώμη πάνω στον σεξισμό είναι μεγαλύτερη, ο κόσμος έχει καλύτερη ενημέρωση πάνω στο θέμα. Συνεπώς, αν είσαι σεξιστής σήμερα είσαι μεγαλύτερος μαλάκας απ’ ό,τι ήσουν στο παρελθόν.
Το να είναι καλυμμένο όλο αυτό, δεν το κάνει και πιο επικίνδυνο;
Εννοείται! Κάποιες φορές, βέβαια, αναρωτιέμαι εάν τελικά είναι ίσως λίγο καλύτερο το να είναι ξεμπροστιασμένο και καλυμμένο ταυτόχρονα. Το αναφέρω από την άποψη ότι εν μέρει προτιμώ να μη μου βγάζεις τη σκατίλα (sic) σου. Δηλαδή αν δεν με γουστάρεις επειδή είμαι γυναίκα, συμπεριφέρσου μου με σεβασμό, μπροστά στα μούτρα μου, ακόμα κι αν αυτό σε αναγκάζει να το κάνεις πλέον η κοινωνία. Μετά κάτσε και χτυπήσου και πες ό,τι θες και πράξε. Έχει κουράσει το να έρχεται ο καθένας και να λέει το μακρύ και το κοντό του και να έχει αυτή την άνεση ότι είναι ok να το κάνει. Καλύτερα να κάθεται ο καθένας στην ασφάλεια του σπιτιού του με τους πέντε μαλάκες σεξιστές φίλους του και να λέει τις βλακείες του, από το να είναι ευρέως αποδεκτό από την κοινωνία.
Δεν είναι αυτό το in your face, να πουν ευθέως «τι ασχολείσαι με το ραπ! Έλα να μας κάνεις κανά feat, κανά ρεφρέν». Σε θάβει από πίσω.
Έτσι ακριβώς!
Έχει, λοιπόν, προχωρήσει σε αυτό το πράγματα η χιπ-χοπ κοινότητα;
Έχει μεγαλώσει η δύναμη των γυναικών. Δεν ξέρω αν έχει μεγαλώσει η συνειδητότητα των αντρών (γέλια). Και οι δύο πλευρές έχουμε μεγάλο δρόμο μπροστά μας. Όχι μόνο στη ραπ, γενικά, έτσι; Έχει δημιουργηθεί, μετά από χρόνια ανισορροπίας μεταξύ αρσενικής και θηλυκής ενέργειας στον πλανήτη, σοβαρή πληγή. Συνεπώς, έχουμε τεράστιο δρόμο ακόμη να διανύσουμε. Παρ’ όλα αυτά, τώρα βρισκόμαστε στο βήμα που έχουν αρχίσει να αγριεύουν τα θηλυκά.
Καλό αυτό.
Ναι! Ξέρεις, κάθε μειονότητα ή κάθε κοινωνική ομάδα που έχει καταπιεστεί με όποιον τρόπο, πριν έρθει η ισορροπία, προκαλεί ένα έντονο ξέσπασμα. Το βλέπουμε αυτό σε διάφορες ομάδες, κύκλους, που δεν έχουν περάσει καλά. Αυτό ισχύει και για τις γυναίκες αυτή την περίοδο. Γι’ αυτό και υπάρχει αυτό το too much που λένε υποτιμητικά κάποιοι άντρες και κάποιες γυναίκες που η πατριαρχία τις έχει ρουφήξει. Η γυναίκα έχει καταπιεστεί τόσα χρόνια και να πάρει τη θέση της πρέπει να τα σπάσει όλα στην αρχή! Αν δεν έχεις μάθει να λες όχι στη ζωή σου, τον πρώτο καιρό που θα αρχίσεις λες όχι θα βγάζεις και νύχια και δόντια όταν θα το λες. Και παίζει να το κάνεις πολύ καίρο μέχρι να φτάσεις στο σημείο να χαμογελάς, να λες όχι και να μην κουνιέται τίποτα μέσα σου.
Θα έρθει αυτή η ισορροπία;
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, γενικά. Ό,τι ανεβαίνει κατεβαίνει. Όλα είναι κύκλος. Μπορεί να έχουμε πισωγυρίσματα, αλλά η πορεία της εξέλιξης είναι αναπόφευκτη.
«Ποιος σκεπτόμενος άνθρωπος, με ενσυναίσθηση και συνειδητότητα, γουστάρει με αυτά που ζούμε;»
Η κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα πώς επηρεάζει εσένα; Καλλιτεχνικά και ως άνθρωπο.
Με επηρεάζει, αρχικά, ως άνθρωπο όπως επηρεάζει όλους τους ανθρώπους, έτσι;
Τους ευαίσθητους ανθρώπους.
Ναι.
Γιατί υπάρχουν και τα ζώα, τα φασισταριά.
Καλά, μην προσβάλλουμε τα ζώα λέγοντάς τα φασισταριά! Τα ζωάκια, εν τω μεταξύ, τα λατρεύω, όλα, και έχουμε πάρα πολλά πράγματα να μάθουμε απ’ αυτά. Αλλά ναι, ρε παιδί μου, όταν είσαι καλλιτέχνης είσαι άνθρωπος και συνήθως ευαίσθητος, θα σε επηρεάσει η κοινωνικοπολιτική κατάσταση και θα έχει αντίκτυπο και στην τέχνη σου. Τώρα, εμένα, το πώς με επηρεάζει ακούγεται σε αυτά που γράφω. Φυσικά και δεν τρελαίνομαι για την όλη κατάσταση η οποία επικρατεί, δεν μου αρέσει καθόλου. Ποιος σκεπτόμενος άνθρωπος, με ενσυναίσθηση και συνειδητότητα, γουστάρει με αυτά που ζούμε, έτσι;
Πάντως πάει χάλια το πράγμα. Μαυρίλα και σκοτάδι απλώνονται παντού.
Ναι, και σαν να ζούμε υπό μια ολιγαρχία. Είναι αυτό το μοντέλο του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού το οποίο είναι πολύ fucked up ρε φίλε!
Και γίνεται όλο και πιο βίαιο. Επειδή έχεις ζήσει πολλά χρόνια στις ΗΠΑ, πώς βλέπεις σήμερα τα πράγματα εκεί;
Οι ΗΠΑ είναι χάλια σήμερα.
Δεν ξέρω αν υπάρχει μεγάλη διαφορά όταν ήσουν εκεί τότε με το τώρα.
Υπάρχει. Είναι πολύ χειρότερα απ’ ό,τι ήταν τότε.
Ποια περίοδο ήσουν ακριβώς; Ποιος ήταν πρόεδρος;
Ήμουν από το 2006 έως το 2016. Νομίζω τελευταίος πρόεδρος, όταν έφυγαν ήταν ο Μπάιντεν. Αλλά ρε φίλε, από τα σκατά πάμε στα σκατίτερα (sic)! Και μαθαίνω ακριβώς τι παίζει εκεί επειδή έχω δικούς μου ανθρώπους στις ΗΠΑ, φίλους, λατίνους, μαύρους, που περνάνε μεγάλα ζόρια, δεν είναι αστεία. Ήταν που ήταν η αστυνομική βία έξτρα έντονη σε σχέση με τον ρατσισμό, τώρα είναι άστα να πάνε στο διάολο! Όμως ρε φίλε, μέσα σε όλο αυτό το σκότος εγώ βλέπω ότι υπάρχει και φως! Αυτό το εξηγώ ως εξής: επειδή είμαστε κομμάτι της φύσης, κι ας λειτουργούμε ανθρωποκεντρικά, θεωρώ ότι ισχύει το φαινόμενο Yin Yang και μαζί με το σκοτάδι υπάρχει το φως. Το βλέπω να συμβαίνει μέσα στους ανθρώπους.
Το βλέπεις στους γύρω σου;
Το βλέπω στους γύρω μου και στα νέα παιδιά. Η αγανάκτηση με το τόσο σκοτάδι έχει αλλάξει τα παιδιά. Τα σημερινά παιδιά βγαίνουν διαφορετικά και δεν είναι διατεθειμένα να φάνε τα σκατά που τρώγαμε εμείς.
Ναι, αλλά αυτό έχει μια κατεύθυνση; Θέλω να πω ότι πρέπει να είναι και λίγο οργανωμένο αυτό, να μην μείνει στο αυθόρμητο.
Ναι, η οργάνωση πάντα βοηθάει. Ωστόσο, η όποια οργάνωση ξεκινάει από τη συνειδητότητα της κάθε μονάδας, έτσι; Είναι σημαντικό η κάθε μονάδα να νιώσει τη μοναξιά της μονάδας, την απελπισία του τι συμβαίνει για να μπει στη διαδικασία να φωτιστεί. Δηλαδή, δεν θα δεις το φως αν δεν φας το σκοτάδι και δεν θα φτάσεις στο σκοτάδι αν δεν τυφλωθείς από το φως!
Πρέπει να δεις την άβυσσο, να μην σε καταπιεί βέβαια, και να αντεπιτεθείς.
Μην ξεχνάμε ότι και με το πολύ φως μπορείς να καείς και μέσα στο σκοτάδι να βρεις απίστευτα δώρα.
«Σε καμία περίπτωση δεν θα περιοριστώ στη δημιουργική διαδικασία»
Σε ό,τι κάνεις καλλιτεχνικά δημιουργείς με πάθος, θυμό, οργή, στεναχώρια; Τι σου βγαίνει; Και είσαι δημιουργική σε πολλά είδη μουσικής.
Δημιουργώ με απόλυτη ελευθερία! Δεν περιορίζω καθόλου τον εαυτό μου. Στη ραπ, βέβαια, παίρνω beats από άλλους παραγωγούς και beat makers, ενώ στα υπόλοιπα που κάνω γράφω και ενορχηστρώνω εγώ τις μουσικές μου.
Αυτή είναι η φάση σου, έτσι; Να ενορχηστρώνεις και να γράφεις μουσική.
Ναι, όπως το λες. Δεν βάζω τη δημιουργικότητά μου σε κουτάκια. Δεν θα πω μέσα μου α, τώρα θα κάτσω να γράψω αυτό! Αντίθετα, θα πω μέσα μου έχω χρόνο να γράψω. Τι διάθεση έχω; Α, σήμερα λέω να πιάσω το μπουζούκι. Σήμερα την κιθάρα. Σήμερα θα φτιάξω μια μελωδία, θα γράψω έναν στίχο…. Και ό,τι βγει! Τώρα, σε σχέση με το ραπ, θα πάρω 10, 20, 30 beat από φίλους, θα ακούσω και ό,τι μου βγει θα γράψω. Δεν κάθομαι με συγκεκριμένη πρόθεση να γράψω κάτι. Υπάρχουν, λοιπόν, περίοδοι που έχω θυμό, που είμαι στεναχωρημένη, που είμαι βαθιά στα υπαρξιακά, στα κοινωνικοπολιτικά μου, που θέλω να μοιραστώ την ομορφιά της ζωής… Δεν περιορίζω ποτέ τον εαυτό μου! Μπορεί σε ένα κάθισμα να μου βγουν τρία τραγούδια και το ένα να είναι παλιό τάνγκο, το δεύτερο αμερικάνικο gangsta rap και το τρίτο μια σοουλιά (sic) που μιλάει για την αγάπη. Θα τα γράψω και τα τρία και αφού τα γράψω θα πω αυτό ταιριάζει σε αυτό το πρότζεκτ, αυτό σε εκείνο, αυτό στο άλλο. Σε καμία περίπτωση δεν θα περιοριστώ στη δημιουργική διαδικασία. Το έχω δει αυτό να συμβαίνει και βλέπω ότι όταν πέφτεις σε αυτή την παγίδα γίνεται τυποποιημένος ρε φίλε! Δεν είσαι ο εαυτός σου.
Το να μην περιορίζεσαι σε αγχώνει;
Όχι! Και ξέρεις γιατί; Δεν ακούω μουσική περιμένοντας κάτι συγκεκριμένο. Ακούω μουσική όπως την άκουγα όταν ήμουν παιδί! Με ανοιχτή καρδιά. Ή θα βάλω μουσική να παίζει ενώ αράζουμε με φίλους, κάνουμε παρέα.
Κρατάς την ωραία αθωότητα.
Ναι, ναι… Μάλιστα θα αποφύγω να ακούσω ελληνικό χιπ-χοπ. Και δεν θα ακούσω γιατί δεν θέλω να με επηρεάσει υποσυνείδητα. Δεν λέω, βέβαια, ότι είμαι απόλυτη σε αυτό. Αν μου βάλουν θα ακούσω, σε μια παρέα, με φίλους… Δεν θα κάτσω, όμως, να ακούσω για να πω α, τι έκανε; Πώς το έκανε;
Δεν θα πεις «α, ωραίο αυτό! Να το κλέψω!»
Όχι, με τίποτα! Δεν παίζει να πάρω άλλο track. Να πω α, μου αρέσει αυτό ας κάνω και γω κάτι παρόμοιο. Ποτέ! Αν κάτι μου αρέσει θα πω απλά είναι πολύ ωραίο. Μετά θα το αφήσω να φύγει.
Θεωρείς ότι ο καλλιτεχνικός δρόμος που έχεις φτιάξει είναι εύκολος ή δύσκολος; Και το λέω από την άποψη ότι αφού δεν πιάνεσαι με τέτοιες ευκολίες μήπως δυσκολεύεσαι να κάνεις μοναδικά πράγματα.
Δεν είναι εύκολος ή δύσκολος. Είναι ο δικός μου δρόμος! Θα κάνω αυτό που μου βγαίνει αληθινό κάθε στιγμή. Κι ας περάσουν έξι, εφτά μήνες, ένας χρόνος! Δεν θα αναγκάσω τον εαυτό μου να κάτσει να γράψει. Θα πω Μαριλέττα, προφανώς δεν σου βγαίνει να γράψεις. Αυτή είναι η περίοδος να αφεθείς, να ζήσεις, να νιώσεις, να μαζέψεις πληροφορίες, να αφομοιωθούν και μετά θα σου βγει φυσικά. Ο τρόπος που το βιώνω όλο αυτό είναι ο εξής: η έμπνευση είναι κάτι που έρχεται απ’ έξω, σαν ένας κεραυνός που σε χτυπάει. Όταν, λοιπόν, θα μου σκάσει η έμπνευση μπορεί εγώ να μην έχω τον χρόνο να ασχοληθώ. Οπότε τι κάνω; Την ώρα που έρχεται η έμπνευση θα πιάσω το voice recorder και θα το καταγράψω. Μετά, όταν θα έχω χρόνο θα κάτσω να γράψω, θα ακούσω όλες τις ιδέες που είχα, που συνέλαβα την αρχική έμπνευση, και θα τις εξελίξω. Αυτό θα γίνει, λοιπόν, έχοντας χρόνο, το feeling της πρώτης στιγμής, την αφομοιωμένη πληροφορία και την όρεξη, διάθεση, να βγάλω πράγματα και να τα μοιραστώ. Δεν θα κάτσω ψυχαναγκαστικά να λέω πω, πω, πρέπει να βγάλω κομμάτι αυτόν τον μήνα! Τι βγάλω; Τι έανε ο τάδε; Νο way φίλε! Αυτό είναι σαπίλα! Έτσι καταλήγεις να ανακυκλώνεις πράγματα και να κολλάει η φάση.
Αναπαραγωγή που δεν οδηγεί πουθενά.
Και γιατί το κάνουν όλοι! Θα μπεις σε ένα τριπάκι και θα λες Τι είναι αυτό; Α, αυτό πουλάει αυτή την περίοδο. Αυτό θα κάνω και γω!
Άρα, όλα γίνονται για τα φράγκα;
Όλα γίνονται για τα φράγκα τελικά.
«Αφήνομαι τελείως ελεύθερη στο τι θα μου βγει»
Δεν πρέπει ο καλλιτέχνης να είναι και λίγο πάνω απ’ αυτό; Δεν λέω να πεθάνει σ την ψάθα, αλλά…
Γι’ αυτό σου είπα πριν ότι πρέπει να είμαστε συνειδητοποιημένοι σε αυτό που κάνουμε, γιατί το κάνουμε. Αν εσύ πας μόνο εκεί, στα φράγκα, και από τη στιγμή που δεν έχεις απόθεμα καλλιτεχνικό, πράμα να δώσεις, θα αναγκαστείς να γράφεις σαν τρελός για να ικανοποιήσεις το κοινό, να μη χάσεις το hype σου. Αυτό, για μένα, είναι τέρμα τοξικό. Και όσοι καλλιτέχνες το έχουν κάνει αυτό, έχουν φτάσει σε ένα σημείο και μετά έχουν κλατάρει, έχουν καεί. Ο καλλιτέχνης πρέπει πρώτα απ’ όλα να είναι καλλιτέχνης και όχι business man. Αν τώρα εσύ αποφασίσεις, ως καλλιτέχνης, αυτό που έφτιαξες να το πουλήσεις, να το κάνεις προϊόν, τότε πρέπει να έχεις και business plan. Ξαναλέω όμως… Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Άλλο είμαι καλλιτέχνης και γράφω επειδή θέλω να εκτονώσω τα πράγματα που νιώθω, επειδή θέλω να αυτοψυχοθεραπευτώ μέσα από αυτά που φτιάχνω και άλλο παίρνω αυτό που έφτιαξα και το κάνω μπίζνα για να βγάλω χρήματα.
Από τις άλλες τέχνες μπαίνουν αναφορές στη δουλειά σου; Σκόπιμα ή ασυνείδητα. Να δεις μια ταινιάρα (sic) και να πεις κάπως θα τη χρησιμοποιήσω.
Μου έχει συμβεί, αλλά λίγες φορές. Ας πούμε για τη ρέγκε, dub, περσόνα μου, τη Mamaletta, το έχω κάνει. Για τη Mamaletta, έχω γράψει δύο κομμάτια. Το ένα λέγεται Pills, χάπια δηλαδή, το οποίο επηρεάστηκε από την ταινία Ο Επίμονος Κηπουρός. Το άλλo, που λέγεται The Four Enemies, επηρεάστηκε από το βιβλίο του Κάρλος Κατσανέδα The Teachings of Don Juan. Αυτό, όμως, η επιρροή από άλλες τέχνες, δεν μου συμβαίνει συχνά.
Ένα από τα δικά σου προσωπεία είναι το Mamaletta. Πώς προέκυψε αυτό;
Αυτό μου προέκυψε επειδή στις ΗΠΑ οι φίλοι μου από Λατινική Αμερική με φώναζαν Mamacita, Mama, Mamaletta. Ε, μου έμεινε.
Αυτό με τα προσωπεία το ανέδειξε πιο έντονα ο Φερνάντο Πεσσόα, ο μεγάλος Πορτογάλος ποιητής. Είχε τόσους ετερώνυμους, που κάποιοι έκαναν αυτόνομη καριέρα!
Στη δική μου περίπτωση η Mariletta κάνει ράπ, η Μαριλού κάνει τα ρεμπέτικα (έτσι με φωνάζουν οι μάνα μου, ο αδερφός μου, ο κολλητός μου) Και η Mamaletta κάνει roots, ρέγκε, dub. Και έχω κι άλλες περσόνες που όμως βρίσκονται σε χειμερία νάρκη, γιατί δεν προλαβαίνω καλά-καλά να βγάλω δουλειές με αυτές τις τρεις από τότε που γύρισα πίσω στην Ελλάδα
Εσύ σε ποιο αισθάνεσαι πιο κοντά; Ρέγκε, ρεμπέτικο, ραπ…
Σε όλη τη μουσική! Δεν κάνω διακρίσεις. Όλα είναι κομμάτια του εαυτού μου. Σε ένα κάθισμα μπορεί να γράψω τρία τελείως διαφορετικά πράγματα. Δεν θα καταπιέσω τον εαυτό μου, ούτε αισθάνομαι ότι κάποιες απ’ αυτές τις περσόνες είναι περισσότερο εγώ. Απλά ενεργοποιούν διαφορετικά σημεία του εαυτού μου. Είναι σαν ένας σκηνοθέτης να θέλει να φτιάξει μια κωμωδία και μετά ένα θρίλερ. Ανάλογα τι θέλει να εκφράσει. Και επειδή τα έχω δουλέψει αυτά τα στυλ, τα έχω ζήσει, τα έχω ευχαριστηθεί, μοιραστεί, ξέρω ότι διαφορετικά πράγματα μπορείς να τα εκφράσεις διαφορετικά. Όταν έχω θυμό να βγάλω θα εκφραστώ μέσα από τη ραπ συνήθως, πάρα από τη ρέγκε, αλλά χωρίς αυτό να είναι απόλυτο κιόλας. Κατάλαβες; Όταν έχω να εκφράσω κάτι πιο ρομαντικό θα μου βγει ένα παλιό ελληνικό τάνγκο ή ένα τύπου ρεμπέτικο ή ένα σόουλ, μπλουζ, χωρίς όμως και αυτό να είναι απόλυτο. Γιατί μπορεί να εκφράσω και θυμό μέσα απ’ αυτά. Αφήνομαι τελείως ελεύθερη στο τι θα μου βγει και επειδή όλα είναι κομμάτια του εαυτού μου, ό,τι είναι να έρθει θα έρθει!
Στο νέο δίσκο τι θα ακούσει ο κόσμος και τι θες εσύ να κρατήσει; Τι θες να εκφράσεις μέσα απ’ αυτή τη δουλειά;
Μέσα από αυτή τη δουλειά είχα την ανάγκη να ξαναβγάλω ενεργά προς τα έξω την mc που έχω μέσα μου. Την έχω παραμελήσει και εγώ και ο κόσμος. Πιο πολύ με θέλουν για συμμετοχές. Δεν έχω ακουστεί τόσο πολύ ως mc. Τώρα, βέβαια, είναι κάπως πιο special η κατηγορία μου. Αυτό οφείλεται στο ότι έχω και το τραγουδιστικό κομμάτι και μπορώ να το βάζω όπου θέλω. Και, όπως σου είπα, επειδή δεν θέλω να περιορίζομαι, δεν θα πω α, τώρα θα γράψω ραπ δίσκο οπότε δεν θα τραγουδήσω τίποτα. Ακόμα, λοιπόν, και στο πλαίσιο ενός ραπ ορισμένου δίσκου αφέθηκα και βγήκαν και μουσικά πράγματα. Και αυτή η προσέγγιση κάνει κάπως ξεχωριστό αυτό το άλμπουμ.
Καλά έχει κομμάτια που κολλάς. Ας πούμε το «Η εποχή μου».
Ναι, είναι πολύ δυνατό κομμάτι και το έγραψα με πόνο ψυχής. Όπως και τα υπόλοιπα κομμάτια. Ας πούμε το ό,τι και να γίνει θα μείνω στο παρόν (τραγουδιστά). Αυτό κι αν το έγραψα με πόνο ψυχής! Γενικά είναι ένας δίσκος κατάθεση ψυχής! Είναι ένα συμβόλαιο που έχω κάνει με τον εαυτό μου. Δεν θέλω να βγάζω μπαρούφες. Να βγάζω απλά για να βγάζω. Από το πιο σκληρό κομμάτι μέχρι και το πιο μαλακο, θέλω να έχω πράγματα να πω.
«Έχω πολλά να δώσω και ετοιμάζω και δυνατές συνεργασίες»
Άρα ήσουν συνειδητοποιημένη όταν έκανες τον δίσκο;
Πολύ συνειδητοποιημένη! Μάλιστα ο δίσκος έχει δέκα κομμάτια και είχα μαζέψει 16. Μείνανε έξι κομμάτια έξω γιατί ορισμένα ήταν πιο παλιά και ήθελα να βγούνε πρώτα για να εκτονωθούν και να μπορώ να προχωρήσω με τα υπόλοιπα. Θέλω να πάει καλά ο δίσκος γιατί αν και δεν είμαι πρωτοεμφανιζόμενη καλλιτέχνιδα, μετά την τελευταία κυκλοφορία έχω αντιμετωπιστεί αρκετά ως τέτοια. Ως αποτέλεσμα αυτού ο δίσκος δεν έχει κινηθεί ακόμα όσα θα ήθελα. Και σε αυτό, μάλλον, έχει συμβάλλει και το γεγονός ότι ήμουν κάπως εξαφανισμένη κάνοντας δέκα χρόνια αμερικάνικη μουσική. Και από τότε που γύρισα πίσω είχα κάνει focus να φτιάξω τη ζωή μου από την αρχή, με αποτέλεσμα να μην κάνω τόση μουσική. Όποτε μεσολάβησε μεγάλο χρονικό διάστημα που δεν ήμουν ενεργή μουσικά.
Σε αντιμετωπίζει έτσι το κοινό;
Ναι. Ένα μεγάλο τμήμα του κοινού, πλέον, είναι νεολαία η οποία δεν με ξέρει από τα παλιά και κάποιοι πιο μεγάλοι που με έχουν χάσει για πολλά χρόνια.
Ναι, αλλά ο ακροατής θα καταλάβει αμέσως τι επίπεδο mc είσαι. Δεν νομίζω ότι θα χρειαστεί να αποδείξεις κάτι.
Το θέμα είναι να ακουστεί ο δίσκος, να φτάσει στους ακροατές.
Πιστεύω ότι η δουλειά σου θα μιλήσει από μόνη της.
Η δουλειά θα μιλήσει από μόνη της αν υπάρχουν άνθρωποι να την ακούσουν.
Σίγουρα πρέπει να βρεθεί κάτι, κάποιος, να τη «σπρώξει». Αλλά αν δεν έχεις την πρώτη ύλη… Πόσο σημαντική είναι για σένα αυτή η δουλειά;
Είναι πολύ σημαντική και συμβολική δουλειά για μένα γιατί είναι το come back μου. Είναι το παιδιά, είμαι ακόμα εδώ! Έχω πολύ πράγμα ακόμη να δώσω, να μοιραστώ. Έχω δουλέψει πολύ σκληρά και διαθέτω πολύ ουσιαστικό, εσωτερικό, πράγμα να δώσω. Ακόμα και τα κομμάτια Τα ποιήματα, Μείνε Μακριά, που είναι κάπως πιο άγρια και δυνατά, έχουν γραφτεί με πόνο ψυχής. Έχω πολλά να δώσω και ετοιμάζω και δυνατές συνεργασίες.
Μπορείς να πεις κάποιο όνομα;
Ε, μιλάω με τον Plug, παραγωγό που εκτιμώ πολύ. Κάνουμε διάφορα πράγματα μαζί. Το ίδιο και με τον Reddy A, μαγειρεύουμε ωραία πράγματα. Επίσης πολύ καλό παιδί. Και μιλάω και με διάφορους άλλους καλλιτέχνες της ραπ σκηνής.
Θα κάνεις live για τον δίσκο;
Θα έπρεπε να έχε ήδη γίνει, αλλά προέκυψαν πρακτικές δυσκολίες. Έτσι, σκοπός μου είναι να κάνω κάποιες δυνατές συμμετοχές, συνεργασίες, να έρθει λίγο περισσότερη προσοχή στον δίσκο και μετά να παρουσιάσω νέα πράγματα και να παίξω και τον δίσκο. Δεν ήθελα να κάνω παρουσίαση δίσκου ενώ ο δίσκος δεν έχει φτάσει εκεί που θα ήθελα. Δεν με νοιάζει που έχει περάσει ένας χρόνος. Δεν θέλω να μπω στο τριπάκι που βάζουν τους νέους μουσικούς. Δηλαδή να δεχτώ αυτό το έλα, πάμε! Επόμενο τραγούδι και επόμενο… Έτσι χάνουν την αξία τους τα κομμάτια. Εντάξει, είσαι πολυμηχάνημα ρε φίλε. Και πετάς κάθε μήνα κι ένα track. Για πόσα χρόνια νομίζεις ότι μπορείς να το κάνεις αυτό; Θα καείς. Όχι, εγώ αυτό δεν θα το κάνω. Ο δίσκος θα πάρει όσο χρόνο χρειαστεί για να ακουστεί από τον κόσμο, να τον εμπεδώσει, να καταλάβει ότι εδώ υπάρχει μια καλή δουλειά και μετά θα πάω στο επόμενο βήμα, το οποίο ήδη δουλεύω. Έχω δηλαδή έξι κομμάτια που περίσσεψαν απ’ αυτόν τον δίσκο, είναι έτοιμα, ελληνικά και έχω άλλα έξι, αμερικανιές που είναι πραγματικά jaw dropping, γαμάτα! Έχω άλλα πέντε και σε αυτά θέλω να βάλω feats. Μόλις πρόσφατα βρεθήκαμε με τον Ready A και μου έχει δώσει κάποια beats. Μου έχει δώσει κάποια beats και ο Plug… Υπάρχει πράγμα που είναι καθ’ οδόν. Αλλά ας πάω τρία σκαλιά πάνω με τον πρώτο δίσκο. Δεν θέλω, όπως σου είπα, να βγάζω απλά για να βγάζω. Έχω επενδύσει πολλή ενέργεια σε αυτή τη δουλειά, δεν είναι μόνο οικονομικό. Έχω κάνει κατάθεση ψυχής για το «Θέλω να ζήσω ξανά» και θέλω να ακουστεί λίγο περισσότερο πριν το επόμενο βήμα έτσι όπως του αξίζει.
Σε ευχαριστώ πολύ.
Και εγώ.
-Τον δίσκο «Θέλω να ζήσω ξανά» τον ακούτε σε Spotify, YouTube
