Η από καρδιάς εικόνα!
Τον κόσμο για να τον καταλάβεις πρέπει να τον περπατήσεις. Τον κόσμο τον μικρό τον μέγα για να τον δεις, πρέπει να αφήσεις τη ματιά σου ελεύθερη, πρέπει την ομορφιά να δεις στη θωριά του κόσμου τούτου. Τον κόσμο με τα μεγάλα και τα μικρά κομμάτια του, στις γραμμές να τον αγγίζεις και τα σύνορα να εντοπίζεις. Τα φυσικά όρια, όμως, μην τα κάνεις κοφτερά συρματοπλέγματα, αλλά προέκταση του εαυτού, του μυαλού και του καημού σου. Φρόντισε τις ατέλειωτες χαρακιές να δέσεις στη κόκκινη κλωστή σου και το σώμα σου κάνε άθραυστη βελόνα. Έτσι, καθετί που θα αγγίζεις, καθετί που θα πατάς θα γράφει μέσα σου, θα ράβεται στο δέρμα σου. Κάτω από τον ανθρώπινο ιστό η νέα πέτρα, το νέο μαρμάρινο τετράδιο και οι λέξεις, οι εμπειρίες, οι εικόνες, τόποι μοναδικοί, ίδιοι και διαφορετικοί, ο ένας να συμπληρώνει τον άλλο, ο ένας να απωθεί τον άλλο και η γη με τον ουρανό να ενώνεται, το φως να διαχέεται και να λούζει τις καψούρες, τις μαστούρες, τα πρόσωπα και τους κόσμους που φιλοξενεί μέσα του ο άνθρωπος. Τέτοιος τύπος, τέτοιος ταξιδευτής, τέτοιος προσκυνητής, ο Θωμάς Κοροβίνης και μερικά χνάρια του διαβάζουμε στο «Θεσσαλονίκη. Κωνσταντινούπολη. Ανατολή» (Εκδόσεις Άγρα).
Το χρώμα των ματιών μας
Ο Κοροβίνης αποκαλύπτεται -το κάνει σε όλα του τα βιβλία- και εδώ μας δίνει το πιο προσωπικό του βιβλίο. Η βιογραφία του, αλλά μέσα από τα μάτια των δικών του ηρώων, αγίων, μέσα από τα λόγια των όσιων πατέρων και των ιερών χωμάτων του. Δεν έχει σημασία να μάθεις πού πήγε σχολείο και πότε εργάστηκε για πρώτη φορά. Σημασία έχει η από καρδιάς ομιλία και η από καρδιάς εικόνα που μας δίνει και όταν γίνεται αυτό δεν τακτοποιείς και δεν βάζεις σε σειρά τα πράγματα, τις λέξεις και τους χτύπους της ψυχής. Ο Κοροβίνης έλαβε σώμα και αίμα ιερό και έμαθε να προσεύχεται, να σέβεται και να τιμά αυτούς που τον δίδαξαν τι θα πει ζωή χαρισάμενη και ζωή καταδικασμένη. Ο Κοροβίνης να πατά στη Θεσσαλονίκη και στην Κωνσταντινούπολη και στην εύθραυστη ισορροπία να κρατά τη δική του Ανατολή. Οι δύο μεγάλες πόλεις επιβεβαιώνουν το μυστήριο του κόσμου του, τη συνέχεια και τον καυτό παλμό του. Οι δύο πόλεις να γίνονται καταφύγιο και δοκιμασία, να γίνονται πεδίο συνύπαρξης και αναζήτησης της ύπαρξης. Και η Ανατολή να στέκει αγέρωχη και να αντέχει το πέρασμα του χρόνου και των ανθρώπων. Ο Κοροβίνης τονίζει την ενότητα των δυο κόσμων (Θεσσαλονίκη-Κωνσταντινούπολη) και εξηγεί το χρώμα των ματιών μας.
Η ζεστασιά της φωνής
Ο Κοροβίνης μέσα από την παιδεμένη ματιά και την παιδεμένη ζωή του, μέσα από τις προσωπικές και συλλογικές δοκιμασίες αναγνωρίζει τα κομμάτια των σωμάτων-πόλεων που πάλλονται στα σοκάκια, στις λεωφόρους και στα πρόσωπα-φορείς παράδοσης και κουλτούρας. Γράφει στη σελίδα 91: Είναι λοιπόν η λατρεμένη, πολυτραγουδισμένη και μυθοποιημένη Σαλονίκη μια πόλη μαρτυρική. Παράλληλα μάλλον είναι και «μυστική». Και πάντως πόλη μυστήρια. Comme il faut και φοβιτσιάρα. Να, ένα εύγλωττο κομμάτι ταυτότητας. Της Θεσσαλονίκης. Και η «απάντηση» από την Ανατολή στις σελίδες 240-241: Το φως έρχεται από την Ανατολή. Η Ανατολή είναι η χώρα του θαύματος, των θρύλων, της μαγείας και των ηρώων. Η Ανατολή είναι ο τόπος που έπλασε τους μεγάλους δασκάλους και τους μεγάλους θεούς του κόσμου. Η Ανατολή γέννησε τον Όμηρο και τον Ηράκλειτο. Τον Βούδα, τον Γιαχβέ, τον Χριστό και τον Αλλάχ. Τον Μεγαλέξαντρο, τον Άι-Γιώργη, τον Σαλλαχαντίν, τον Καλίλ Γκιμπράν και τον Μαχάτμα Γκάντι. Στην Ανατολή γράφτηκε Το Ευαγγέλιο, η Αποκάλυψη, το Κοράνι, οι Ιερές Βέδες, η Κάμα Σούτρα και το Άσμα Ασμάτων. Τα κείμενα που περιλαμβάνονται σε αυτό το συναξάρι είναι αφηγήματα με την αληθινή έννοια της αφήγησης. Ήτοι, προσαρμογή του χρόνου στην προσωπική ανάγκη δίχως εκβιασμούς και υπερβολές. Μόνο η ζεστασιά της φωνής του Κοροβίνη που μας ρίχνει στις δυο πατρίδες.
