Εκλογές ΚΙΝΑΛ: Σημασία έχει το «μετά»

• Η σοσιαλδημοκρατία θέλει να επιστρέψει
• Το όνομα δεν αρκεί πια

Οι εκλογές για τη ανάδειξη προέδρου στο ΚΙΝΑΛ δεν έχουν σημασία τώρα, αλλά μετά. Στην ουσία είναι άσκηση για το υπό διαμόρφωση πολιτικό πεδίο. Η πάλαι ποτέ παντοδύναμη σοσιαλδημοκρατία μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο στις επόμενες εθνικές εκλογές. Αδιάφορο; Σίγουρα όχι. Κυρίαρχο στοιχείο όμως του πολιτικού αφηγήματος δεν είναι. Αυτό το ορίζουν Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ, το νέο δίπολο στο πολιτικό σκηνικό. Τον πρώτο λόγο έχει το κυβερνών κόμμα μια και αυτό θα αποφασίσει τον χρόνο των επόμενων εκλογών σε εθνικό επίπεδο. Το ερώτημα που επικρατεί στις δημόσιες (αλλά και ιδιωτικές) συζητήσεις και αφορά το ΚΙΝΑΛ είναι «με ποιον θα συνεργαστεί;» όταν ο λαός πάει στην κάλπη για νέα κυβέρνηση. Εκεί, λοιπόν, κορυφώνεται η όποια δυναμική της προεδρικής εκλογικής διαδικασίας. Για να το κάνουμε συγκεκριμένο: «Με ποιον θα συνεργαστεί ο Νίκος Ανδρουλάκης;» και «Με ποιον θα συνεργαστεί ο Γιώργος Παπανδρέου;». Αυτό απασχολεί -ή θα έπρεπε να απασχολεί- τους ψηφοφόρους του κόμματος διότι αυτό θα κρίνει τη θέση του στο πολιτικό σκηνικό. Για το νέο αρχηγό του ΚΙΝΑΛ το ζήτημα είναι να μην συνθλιβεί η παράταξη από την επιλογή που θα κάνει. Με άλλα λόγια: Συνεργασία, εξουσία και φθορά ή αυτόνομη πορεία και υπομονή; Σε αυτό το πλαίσιο θα εξετάσουμε την αναμέτρηση Ανδρουλάκη-Παπανδρέου.

Η σοσιαλδημοκρατία θέλει να επιστρέψει

Ναι, η συμμετοχή στις εκλογικές διαδικασίες ήταν αυξημένη σε σχέση με το παρελθόν. Ναι, η παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα θέλει να επιστρέψει. Οι συνθήκες όμως δεν εννοούν την επιστροφή αυτή όπως τη «διαβάζουν» δημοσιολόγοι, ΜΜΕ και ανυποψίαστοι ψηφοφόροι. Η αύξηση της εκλογικής δύναμης δεν μπορεί να πάει πάνω από 10% βάσει αριθμών της ψηφοφορίας της προηγούμενης Κυριακής. Το άμεσο μέλλον, λοιπόν, δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμο, είτε ο Νίκος Ανδρουλάκης είτε ο Γιώργος Παπανδρέου βρεθούν στη θέση του αρχηγού.
Ο Ανδρούλακης μοιάζει αδύνατο να χάσει την πρώτη θέση. Όχι γιατί ο δικός του «μηχανισμός» επικράτησε των υπολοίπων. Οι αντίπαλοι του ήταν πιο έμπειροι και με περισσότερα χρόνια στην πολιτική-κομματική σκηνή. Δεν είναι άπειρος, δεν έχει τραυματιστεί ιδιαίτερα το πολιτικό του προφίλ και είναι πιο νέος από τον Τσίπρα. Στην ουσία είναι κάτι το «νέο» και αυτό μετράει στην πολιτική που λειτουργεί περισσότερο με επικοινωνιακούς όρους. Ο Ανδρούλακης μπορεί να βρει σημείο με επαφής και με τα δύο ισχυρά κόμματα (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ), μπορεί να απευθυνθεί στον χώρο του «κέντρου» με τον τρόπο που θέλει το πολιτικό, μιντιακό, οικονομικό σύστημα. Δηλαδή, με μετριοπάθεια, συμβιβαστικό πνεύμα και μεταρρυθμιστική διάθεση, στοιχεία απαραίτητα για κοινωνική σταθερότητα και συγκράτηση των μαζών. Γι’ αυτό και τώρα στηρίζεται από τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Αν αποφασίσει να μπει σε κυβέρνηση συνεργασίας, τα προηγούμενα χαρακτηριστικά θα περιορίσουν τη ζημιά. Αν αποφασίσει να πορευθεί μόνος, θα του δοθεί μεγαλύτερη πίστωση χρόνου.

Το όνομα δεν αρκεί πια

Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει χάσει την ψυχραιμία του και επιλέγει παλαιοκομματικού τύπου αντιδράσεις. Προφανώς δεν περίμενε τόσο μεγάλη διαφορά στον Α’ γύρο και ο εγωισμός τον τυφλώνει. Το όνομα του έχει πληγεί ανεπανόρθωτα το διάστημα των μνημονίων και η οικογενειακή παράδοση δεν μπορεί να τον σώσει. Θα είναι τεράστια έκπληξη αν ανατρέψει την εις βάρος του κατάσταση. Αν το πετύχει θα δοκιμάσει τις αναστολές κυβέρνησης κα αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κανείς τους δεν θα θέλει να μπει στο ίδιο κάδρο με τον πολιτικό που έβαλε την Ελλάδα στα μνημόνια. Το ίδιο όμως θα συμβεί και στην παράταξη του. Η συνοχή του κόμματος θα δοκιμαστεί. Το όνομα δεν αρκεί, πια, για να επαναφέρει το ΚΙΝΑΛ σε εποχές ΠΑΣΟΚ. Επιπλέον, στελέχη και εκλογική βάση δεν μπορούν να ξεχάσουν ότι απ’ αυτόν ξεκίνησε η κατρακύλα του κόμματος. Η απόφαση του να διεκδικήσει την αρχηγία περιείχε μεγάλο ρίσκο και τώρα είναι στην κόψη του ξυραφιού αφού θα πρέπει να υποταχθεί στον νέο Ανδρουλάκη. Συνοψίζοντας: Ναι έχουν σημασία οι εκλογές για την αρχηγία του ΚΙΝΑΛ και ναι φαίνεται να βγαίνει από το περιθώριο. Υπάρχει, όμως, όριο και είναι αυστηρό, η θέση του τρίτου κόμματος και η χάραξη της νέας πορείας.