The City of fire!

Μετά τη λήξη του αγώνα της Σίτι με την Τσέλσι, ο Ζοσέ Μουρίνιο ρωτήθηκε στη μικτή ζώνη αν το αποτέλεσμα ήταν δίκαιο. Απάντησε χαρακτηριστικά με τον όρο «fake result», τονίζοντας ότι θα θεωρούσε δίκαιο το 2-0 στο πρώτο ημίχρονο, αλλά όχι το 3-0 τελικό, καθώς η ομάδα του ήταν καλύτερη στο δεύτερο μέρος. Ο Άλαν Σίρερ, το βράδυ, καλεσμένος στο στούντιο του BBC, σχολίασε την δήλωση του Special One και συμφώνησε ότι πράγματι ήταν ένα «fake result». Προσθέτοντας ότι το σκορ θα έπρεπε να είναι 5 ή 6-0!

Είναι πολύ νωρίς για να βγουν τα οποιαδήποτε συμπεράσματα. Σε έναν Μαραθώνιο όπως η Premier League, έχει συμβεί επανειλημμένα η εικόνα μιας ομάδας στις πρώτες αγωνιστικές να αλλάζει εντελώς στη συνέχεια, ενώ υπάρχουν ακόμα μέρες και στη μεταγραφική περίοδο. Η σταθερότητα είναι το κλειδί και είναι δεδομένο ότι ακόμα δεν έχουν ξεκινήσει ακόμα οι ευρωπαϊκές υποχρεώσεις και κυρίως οι όμιλοι του Champions League, οι οποίοι αλλάζουν τις απαιτήσεις μέσα στην εβδομάδα. Το παραδέχθηκε και ο Βινσέντ Κομπανί, ότι ίσως ο τρόπος που η Σίτι προετοιμάστηκε για το ματς με την Τσέλσι να οφείλεται στο ότι έχει ακόμα ένα παιχνίδι την εβδομάδα. Δεν υπάρχουν ακόμα τραμαστισμοί και απρόβλεπτες «κοιλιές». Έστω και με δύο επίσημα ματς δείγμα όμως, αυτό που φτιάχνει η ομάδα του Μάντσεστερ από την μέση και μπροστά είναι εντυπωσιακό.

Ας αρχίσουμε όμως... ανάποδα. Δεύτερο ματς-δεύτερο γκολ για τον Βινσέντ Κομπανί, ο οποίος πέρυσι έκανε μια πολύ κακή σεζόν και το καλό ξεκίνημα είναι πολύ σημαντικό για την ψυχολογία του. Η σιγουριά που έβγαζε στον αγωνιστικό χώρο ήταν απόρροια της αυτοπεποίθησης αυτής. «Δεν έχω αισθανθεί ποτέ τόσο προετοιμασμένος για ένα παιχνίδι όσο γι' αυτό. Μπορούσες να δεις ότι στήναμε παγίδες σε όλο το γήπεδο και λειτουργούσαν. Αν πρέπει να αποδώσω τα εύσημα στην ομάδα για ένα λόγο, είναι για τον τρόπο που προετοιμαστήκαμε. Δεν υπήρχε ούτε ένα πράγμα που να έβγαλε στο παιχνίδι της η Τσέλσι και να μην το ξέραμε». Και προφανώς για τον βασικό στόπερ το σκοράρισμα περνάει σε δεύτερη μοίρα, αλλά για την περίπτωση του Βέλγου που πέρυσι άκουσε πολλά είναι μια εκπληκτική ένεση αυτοπεποίθησης. Γενικότερα η αμυντική λειτουργία της Σίτι ήταν εξαιρετική απέναντι στους «Μπλε». Σταμάτησε το κάθετο παιχνίδι του Σεσκ, διατήρησε την τακτική προσήλωση για όλο το ματς και είχε σχεδόν πάντα παίκτες εκεί που έπρεπε, κλείνοντας χώρους. Όταν δεν το έκανε, είχε είτε την τύχη είτε τον... Χαρτ με το μέρος της!

Εκεί που έβγαζε πραγματικές φωτιές όμως ήταν η επίθεση. Όχι ως θέση ή ως ζώνη δράσης, αλλά ως διαδικασία. Στο χτίσιμο, την ανάπτυξη, την κυκλοφορία, τις συνεργασίες που έβγαζαν τους κινδύνους μπροστά στην εστία του Μπέγκοβιτς. Με τον Αγουέρο να παίρνει τη θέση του Μπονί, η ταχύτητα στην κορυφή ήταν τρομακτική. Η Τσέλσι του Μουρίνιο δεν έχει παρουσιαστεί τόσο ευάλωτη ποτέ ξανά σε μεγάλο ματς. Δέχθηκε πρώτη φορά 18 σουτ στην εστία, περισσότερα από κάθε άλλη ομάδα στην αγωνιστική. Μόλις στην πρώτη φάση, ο τρόπος που ο Σίλβα απέφυγε τον Σεσκ για να φτιάξει την διπλή ευκαιρία των Αγουέρο-Νάβας έδειξε ότι τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα για την άμυνα των «Μπλε». Τα ανεβάσματα των Κολάροφ-Νάβας ήταν συνεχή, δημιουργώντας ανισορροπία στις πτέρυγες και οι κινήσεις του Σίλβα το κάτι άλλο. Είτε γυρνώντας πίσω για να δημιουργήσει, είτε παίζοντας κάθετα, είτε βγαίνοντας στα άκρα για να ανοίξει επιπλέον χώρους.

Ο Ισπανός ήταν εκπληκτικός. Στις μεταβιβάσεις, τις κινήσεις, την μαχητικότητα. Στο τρίτο γκολ της Σίτι βρέθηκε στην δική του περιοχή για να κλέψει την μπάλα και να βγάλει την γρήγορη αντεπίθεση, ενώ έκλεψε ξανά έξω από την περιοχή της Τσέλσι, ακολουθώντας τη φάση για να φτιάξει τις προϋποθέσεις για τον Φερναντίνιο.

Στην διαδικασία της δημιουργίας της προβολής του Αγουέρο στο πρώτο ημίχρονο, όπου η μπάλα έφυγε λίγο άουτ, υπήρχαν τρεις παίκτες στα αριστερά. Ο Σίλβα έκανε κίνηση στην περιοχή, κρατώντας αμυντικό, ο Κολάροφ σημάδεψε στο κενό ανάμεσα στα στόπερ και ο Αργεντινός πετάχτηκε για να ολοκληρώσει μία ακόμα άρτια σχεδιασμένη προσπάθεια.

Με τον ίδιο τρόπο ξεκίνησε η φάση του γκολ. Ο Τουρέ δεν ολοκλήρωσε την προσπάθεια όμως, με αποτέλεσμα η επίθεση να συνεχιστεί και η μπάλα να καταλήξει στα δίχτυα μετά από συνεχείς πάσες των 7 παικτών που είχαν εγκατασταθεί γύρω από την περιοχή των Λονδρέζων! Ο Τουρέ έμεινε κοντά στον φορ, άλλαξαν ωραία και ο Αγουέρο εκτέλεσε ανοίγοντας το σκορ. Η κλάση του ήταν αρκετή για να ντριμπλάρει στην καρδιά της άμυνας και να τελειώσει τη φάση με όμορφο πλασέ. Οι αντίπαλοι ήταν μονίμως ένα χρόνο πίσω, έδειχναν ανήμποροι να αντιδράσουν ή να απομακρύνουν.

Η ατομική ικανότητα των μεσοεπιθετικών της Σίτι έδινε πλεονέκτημα στην ομάδα του Πελεγρίνι στα περισσότερα ένας εναντίον ενός, ενώ η συγκέντρωση και η η προετοιμασία του αγώνα τους έκανε να χτυπήσουν την Τσέλσι ακριβώς όπως ήθελαν. Πρέσινγκ ψηλά ανά διαστήματα, όταν έμεναν παίκτες στην επίθεση. Γρήγορες πάσες στο τρανζίσιον και εκμετάλλευση της αμυντικής αδράνειας του Φάμπρεγας και των αποστάσεών του με τον Μάτιτς, κάθετο τρέξιμο σε όλο το πλάτος του γηπέδου με τους Στέρλινγκ και Νάβας, στόχευση των αργών, σε σχέση με τους αντιπάλους τους, Τέρι και Ιβάνοβιτς που έμεναν εκτεθειμένοι.

Ο Μουρίνιο ανέβασε τις γραμμές και προσπάθησε να αντιμετωπίσει την Σίτι με τον μοναδικό επαρκή τρόπο στο δεύτερο μέρος. Στερώντας της την μπάλα. Δικαιολόγησε και την αλλαγή του Τέρι με τον πιο γρήγορο Ζουμά για αυτόν τον λόγο. Περίμενε από τους «Μπλε» να ανεβάσουν την αμυντική γραμμή περίπου στο κέντρο και ήθελε τον πιο γρήγορο αμυντικό του στον αγωνιστικό χώρο, να καλύψει τις αντεπιθέσεις.

Η Τσέλσι βρήκε χώρους στις αρχές του πρώτου ημιχρόνου, δεν έκανε γκολ και από εκεί και πέρα ήταν ζήτημα χρόνου το πότε η Σίτι θα ξαναβρεί τους χώρους για τη ζημιά. Τελικά, την έκανε από μια στημένη φάση. Ένα γκολ με τον Κομπανί και μια εξαιρετική ευκαιρία από τον Μανγκαλά στο πρώτο, με αντίπαλο μια ομάδα που πέρυσι «καθάριζε» τα αμυντικά στημένα τις περισσότερες φορές. Ένα ακόμα δείγμα του πως ο τρόπος παιχνιδιού των Citizens αποσυντόνισε την λειτουργία του Μουρίνιο. Κενοί χώροι, χαμένα μαρκαρίσματα, αργές αντιδράσεις. Πράγματα εντελώς ξένα με τις ομάδες του Special One. Ήταν σαν οι ίδιοι οι Λονδρέζοι να δίνουν στους Πολίτες τρόπο να τους χτυπήσουν. Προϋποθέσεις για σέντρες, για κάθετες, για ανεβάσματα παικτών.

Ο Μπονί δείχνει ότι μπορεί να συντελέσει σε αυτό τον τρόπο παιχνιδιού της Σιτι, με τις γρήγορες εναλλαγές της μπάλας και την εκμετάλλευση κάθε εκατοστού κενού χώρου. Το έδειξε στην πρεμιέρα με την Γουέστ Μπρομ. Σύμφωνοι, ήταν αντίπαλος σαφώς μικρότερου βεληνεκούς, αλλά ήταν ένα δείγμα διότι παραδοσιακά οι ομάδες του Πιούλις βρίσκουν τρόπους να βάλουν εμπόδια σε ομάδες με τέτοιο τρόπο ανάπτυξης. Ο Αγουέρο όμως δίνει άλλη διάσταση.

Στο ξεκίνημα της σεζόν φαίνεται ότι ο Ραχίμ Στέρλινγκ έχει ταιριάξει πολύ με τον Σίλβα και με την λειτουργία της ομάδας, όσο και με τον Κολάροφ, καλύπτοντάς τον και στηρίζοντας τις ανόδους του. Ο Γιάγια Τουρέ έχει ξεκινήσει την σεζόν όπως την τελείωσε, συνεχίζοντας το φορμάρισμα των τελευταίων μηνών και συνεχώς εξελίσσει την συνεργασία του με τον Φερνάντο. O νεαρός από την Λίβερπουλ είναι το νέο συστατικό στη συνταγή, αλληλεπιδρά θετικά και με τα υπόλοιπα συστατικά. Ίσως αυτό που έλειπε; Θα φανεί στην πορεία.

Η πεντάδα που έκανε άνω-κάτω την Τσέλσι

Είναι πολύ σημαντικό επίσης το ότι ο Κομπανί δείχνει να συνέρχεται. Η συνεργασία του με τον Μανγκαλά ήταν εκπληκτική απέναντι στους «Μπλε» και με τον Οταμέντι που έρχεται το επίπεδο στο κέντρο της άμυνας ανεβαίνει, με το ρίσκο βέβαια να χαλάσει την χημεία που δείχνει να αναπτύσσεται ανάμεσα στους δύο παίκτες. Η ανανέωση του συμβολαίου του Πελεγρίνι λίγο πριν την πρώτη σέντρα και με τις φήμες για Γκουαρδιόλα από του χρόνου να οργιάζουν, ήταν ό,τι έπρεπε για την ψυχολογία. Όταν απέναντι στην Τσέλσι, η ομάδα του καταφέρνει να δημιουργήσει τόσες ευκαιρίες και να τελειώσει το ματς με 3-0, έχοντας περάσει με χαρακτηριστική ευκολία πριν το εμπόδιο των Μπάγκις, βάζει τον πήχη ψηλά. Κι ας είναι ακόμα νωρίς. Κι ας υπάρχουν ερωτηματικά, όπως π.χ για την αμυντική σταθερότητα. Κάποια δεδομένα είναι ξεκάθαρα...