Datura – review

Αλλά η πραγματικότητα είναι πως καθότι γίνεται διαθέσιμο στο Playstation 3 και μάλιστα επί πληρωμή, αυτομάτως ο μέσος θεατής, και ειδικότερα ο gamer, καλείται να το αξιολογήσει ως ένα καταναλωτικό, ψυχαγωγικό προϊόν. Και, κατά συνέπεια, να το αντιμετωπίσουν με δυσπιστία.

Το Datura είναι μια «οπτικοποιημένη» ψυχεδελική εμπειρία. Μία αποτύπωση εικόνων όπως σε αυτά τα όνειρα που μοιάζουν εντελώς ρεαλιστικά αλλά που όταν ξυπνάς πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται «τι κουλαμάρα είδα πάλι». Το όνομα εξάλλου δεν είναι τυχαίο, αφού οι τοξίνες του άνθους ντατούρα θα σου προκαλέσουν παραισθήσεις και θα σε στείλουν στο νοσοκομείο με πρόβλημα στην καρδιά. Τελεία.

Το εγχείρημα, λοιπόν, των Plastic είναι μία συρραφή από παραισθήσεις οι οποίες υπάρχουν ως γεγονότα μέσα στο «όνειρο» που βλέπουμε στην οθόνη μας. Εκ πρώτης τα γεγονότα είναι εντελώς ασύνδετα μεταξύ τους και χωρίς ιδιαίτερο νόημα. Είναι τοποθετημένα μέσα στην περιοχή την οποία καλούμαστε να εξερευνήσουμε με τη μορφή σημείων ενδιαφέροντος. Τι κάνουμε στο Datura; Απλώς... περπατάμε, οδηγούμενοι από την περιέργειά μας να εξετάσουμε τον παράξενο αυτόν τόπο (έναν κήπο) και να βγάλουμε κάποιο νόημα. Όταν πλησιάσουμε σε ένα σημείο ενδιαφέροντος, στην οθόνη εμφανίζεται ένα σύμβολο που μας ειδοποιεί για την ύπαρξή του και κατόπιν εφόσον θέλουμε μπορούμε να αλληλεπιδράσουμε μαζί του για να δούμε τι θα συμβεί.

Οι περισσότερες από αυτές τις αλληλεπιδράσεις αφορούν σε κάποια κινητική δράση, ιδιαίτερα απλή και ξεκάθαρη (στην αρχή ήθελα να γράψω «κινητικό γρίφο», αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν προσβολή για την έννοια του «γρίφου»). Δεν υπάρχει κάποια «παιχνιδιστική» δυσκολία εδώ, ούτε κάποια πρόκληση, ούτε κάποια εξέλιξη. Το Datura είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να το περπατήσεις χωρίς να σκέφτεσαι και χωρίς να κουράζεσαι, ούτως ώστε να μην βγεις ποτέ από το τρυπάκι της αλληλεπίδρασης.

Μην νομίζετε βέβαια ότι υπάρχουν και πολλά πράγματα για να αλληλεπιδράσει κανείς. Μόνο όταν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα αντικείμενο που υπάρχει για να το περιεργαστούμε θα έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε κάτι άλλο εκτός από το να περπατάμε.

Κατά τ' άλλα, καθότι το Datura χρησιμοποιεί το χειριστήριο του PS3 για να αλληλεπιδρά με τον θεατή (κρατήστε το «θεατής»), και μάλιστα χρησιμοποιεί την τεχνολογία κίνησης του SIXAXIS (και του Move για όσους διαθέτουν), δεν μπορεί παρά να βασίζεται σε μοντέλο χειρισμού που συναντάμε στα videogames, ενώ η πραγματοποίηση των δράσεων στο χώρο γίνεται με μία μέθοδο που θυμίζει το μοντέλο χειρισμού του Heavy Rain.

Ωστόσο για την οπτικοποίηση μιας δράσης έχει χρησιμοποιηθεί το μοντέλο ενός... δεξιού χεριού, το οποίο εμφανίζεται όποτε χρειάζεται να πάρουμε, να σπρώξουμε ή να γυρίσουμε κάτι.

Θα μπορούσε όμως να ισχυριστεί κανείς ότι το Datura είναι ενός είδους παιχνίδι; Σαφώς όχι. Τα όποια στοιχεία «gameplay» υπάρχουν απλώς ως μέθοδος, ως «υλικό» αν προτιμάτε, για να ολοκληρωθεί η εμπειρία μαζί του. Δεν υπάρχει κανένα ουσιαστικό στοιχείο gaming, καμία διαβάθμιση, καμία εξέλιξη και καμία απαίτηση από τον θεατή (και όχι παίκτη) για να προσπαθήσει για κάτι.

Ούτε περί «εξομοιωτής» ή «εικονικής πραγματικότητας» προϊόν πρόκειται, όπως έχω διαβάσει από δώ και από κεί. Εν ολίγοις, δεν έχει κανένα από αυτά τα στοιχεία που κάνουν ένα video-GAME. Είναι τόσο «videogame» όσο είναι και το να κάνεις ζάπινγκ στα κανάλια της τηλεόρασης παρακολουθώντας από δύο λεπτά σε κάθε ένα.
7

Πηγή: byteme.gr

Είδος: Casual
Πλατφόρμα: PS3
Εταιρεία: Sony
Διάθεση: PSN
Multiplayer: Όχι