«Ο Ολυμπιακός πρέπει να είναι παντού πρώτος»

Την τελευταία φορά που μιλήσαμε στο τηλέφωνο τον άκουσα να μου αναλύει το "φαινόμενο" Στέφανος Τσιτσιπάς.

Είχε ενθουσιαστεί για την άνοδο του τένις μέσα από τον Τσιτσιπά και την Σάκκαρη και ήξερε τα πάντα για τα δυο παιδιά. Ήταν χαρούμενος που ο Ολυμπιακός είχε φτιάξει τμήμα τένις και θα ήθελε να πάει εκεί στη Λέσχη στη Μαρίνα Ζέας για να δει τις εγκαταστάσεις.

Δεν πρόλαβε όμως... Ο Λεωνίδας Θεοδωρακάκης πρόλαβε όμως να "γιγαντώσει" τον Ολυμπιακό και ειδικά τον Ερασιτέχνη. Ο πρώτος ευρωπαϊκός τίτλος στην ιστορία του Ολυμπιακού, το Κύπελλο Κυπελλούχων του 1996 στο βόλεϊ ήρθε επι προεδρίας του.

Ακολούθησε το Τσάμπιονς Λιγκ στο πόλο ανδρών, το 2002 στη Βουδαπέστη αλλά και το Top Teams Cup πάλι στο βόλεϊ ανδρών το 2005 στο ΣΕΦ.

Επί προεδρίας του ο Ολυμπιακός έπαιξε σε 2 τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ στο βόλεϊ και σε άλλους 2 στο πόλο ανδρών. Επί προεδρίας του ξεκίνησε το εγχείρημα των μελών για την ενίσχυση του Ερασιτέχνη το οποίο και σήμερα κρατάει τον Ολυμπιακό στην κορυφή.

Πάντα υποστήριζε ότι "Ο Ολυμπιακός πρέπει να είναι παντού πρώτος" και όπου και εάν ασχολήθηκε τον κράτησε πρώτο αλλά και τον "έσωσε" και από το πρωτοδικείο όταν χρειάστηκε...

Ήταν άλλη μια μεγάλη νίκη.

Έζησε την εποχή του Ανδριανόπουλου, του Γουλανδρή, του Νταϊφά, του Κόκκαλη και του Μαρινάκη. Ήταν ένας από τους 100 Αθάνατους του Ολυμπιακού. Ήταν λογιστής με καταγωγή από την Μάνη.

Από νεαρός στον Ολυμπιακό ξεκίνησε ως έφορος στην κολύμβηση και κατάφερε να φτάσει να γίνει πρόεδρος αλλά και να έχει σημαντικό ρόλο κατά διαστήματα σε ΠΑΕ και ΚΑΕ Ολυμπιακός αλλά και στο ποδοσφαιρικό τμήμα πριν γίνει ΠΑΕ.

Δεν είχε μάθει να χάνει. Αυτό του το είχαν μάθει στον Ολυμπιακό και ο ίδιος το μετέδισε στις επόμενες γενιές. Ήθελε παντού να είναι πρώτος. Παράγοντας παλιάς κοπής που δεν περίμενε τις εξελίξεις αλλά τις καθόριζε.

Για εκείνον ήταν απλά ένα τηλέφωνο. Εκπροσωπούσε τον Ολυμπιακό και αυτό έφτανε. Το... χόμπι που ήταν να μαζεύει πληροφορίες. Μιλούσε μ' όλους και άκουγε με προσοχή. Είχε πάντα καλές σχέσεις με δημοσιογράφους και είναι αλήθεια ότι και εκείνοι απολαύαναν την παρέα του.

Ήθελε πάντα οι δημοσιογράφοι να είναι ευχαριστημένοι. Διάβαζε κάθε ημέρα τα πάντα στον Τύπο. Ήξερε τα πάντα. Κάθε χρόνο, στην αρχή της σεζόν, παρουσίαζε τις νέες μεταγραφές σε βόλεϊ και πόλο και έκανε και δεξίωση για τους δημοσιογράφους.

Δεν έκανε ποτέ οικογένεια. Οικογένεια του ήταν ο Ολυμπιακός. Μια ζωή στον Ολυμπιακό. Δεν δίστασε να "εισβάλει" σε αγωνιστικούς χώρους για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της ομάδας του.

Είχε μεγάλη αδυναμία στην κολύμβηση και στο πόλο αλλά με ότι και εάν ασχολήθηκε το... μεγάλωσε. Θα τον βρούμε στα πρώτα βήματα του ΕΣΑΚΕ και πιο παλιά στην ΕΠΟ.

Φρόντιζε να έχει καλές σχέσεις μ' όλους αλλά όταν του πείραζαν τον Ολυμπιακό δεν τον αναγνώριζες...

Ο διοκητικός ηγέτης της ΠΑΕ Ολυμπιακός Βαγγέλης Μαρινάκης στο μήνυμα του για την απώλεια του Λεωνίδα Θεοδωρακάκη τόνισε πως εκείνος μαζί με τον πατέρα του, Μιλτιάδη του έμαθαν ν' αγαπά τον Ολυμπιακό.

Αυτή είναι η αλήθεια. Ο Θεοδωρακάκης είχε πάντα καλά λόγια να λέει για τον Βαγγέλη Μαρινάκη. «Έξυπνος άνθρωπος, ικανός τιμονιέρης», έλεγε για εκείνον στις ιδιωτικές συζητήσεις του πριν ακόμη ασχοληθεί με την ΠΑΕ ο Μαρινάκης.

Ήταν εκείνος που τον υποδέχτηκε στο τμήμα βόλεϊ όταν ο Μαρινάκης αποφάσισε να το ενισχύσει και να το κάνει ακόμη πιο δυνατό. Ο Θεοδωρακάκης θυμόταν πάντα μια συνεδρίαση του ΔΣ στη Λέσχη την ημέρα του σεισμού στην Πάρνηθα στην οποία ήταν παρών και ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Έτρεξαν να ...κρυφτούν κάτω από το τραπέζι.

Στη Λέσχη και στο Καραϊσκάκη "μεγάλωσε". Αυτός έβαλε την υπογραφή για να χτιστεί το νέο Καραϊσκάκη, ως πρόεδρος του ΟΣΦΠ, αυτός και για να χτιστούν τα γραφεία στην πλατεία Αλεξάνδρας.

Μια βόλτα μαζί του στη Λέσχη ήταν απόλαυση. Σου εξηγούσε για τα τρόπαια στις προθήκες και πως κατακτήθηκαν. Θυμόταν τα πάντα. Όταν είδε στα τέλη της περασμένης δεκαετίας την Λέσχη να έχει γίνει... αποθήκη έπεσε σε κατάθλιψη.

Μπήκε μπροστά για ν' αλλάξει σελίδα ο Ολυμπιακός και παρέδωσε τη σκυτάλη στον Μιχάλη Κουντούρη, τον οποίο στα πρώτα χρόνια του, ήταν κοντά του και τον συμβούλευε. Είχε το γραφείο του, ως επίτιμος πρόεδρος, και δεχόταν τις επισκέψεις τους.

Τα τελευταία χρόνια ήταν στο κρεβάτι αλλά τα είχε 400! Πρόσεχε πολύ την υγεία του αλλά του άρεσε το φαγητό και το γλυκό. Έκανε κάθε μήνα εξετάσεις και είχε πάντα μαζί του τα διαγράμματα που έδειχναν την πορεία της υγείας του.

Μπορεί να είχε μεγαλώσει αλλά είχε σαν να ήταν έφηβος, "τρέλα", με τα γκάτζετ. Πάντα είχε δυο κινητά τηλέφωνα. Την τελευταία...λέξη της τεχνολογίας. Επισκέπτονταν καταστήματα με ηλεκτρονικά είδη και ήξερε τα πάντα.

Στον Πειραιά σύχναζε σε συγκεκριμένα μέρη για καφέ και για φαγητό. Θα τον έβλεπες και στην "πασαρέλα" αλλά και σ' άλλες γειτονιές. Παλαιότερα στο επιβλητικό "Κάβο Ντόρο" μαζί με πολιτικά πρόσωπα και οικονομικούς παράγοντες της εποχής.

Δεν είναι μύθος ότι όταν του πήραν λόγω ηλικίας το δίπλωμα τηλεφώνησε σε πρωθυπουργό για να το πάρει πίσω... Είχε πολλές διασυνδέσεις με πολιτικούς φυσικά όχι μόνο του Πειραιά.

Μεγάλη φιλία τον συνέδεε με τον Κώστα Αρβανιτόπουλο αλλά και μ' άλλους. Εξαιρετικές σχέσεις είχε και με την Φάνη Πάλη Πετραλιά.

Στα νιάτα του ήταν πολύ καλός φίλος με τον Σωκράτη Κόκκαλη, πολύ πριν εκείνος αποφασίσει να πάρει τον Ολυμπιακό, πρώτα την ΚΑΕ και μετά την ΠΑΕ.

Φυσικά ήταν πάντα στα ΔΣ και της ΠΑΕ και της ΚΑΕ Ολυμπιακός και όταν ο Κόκκαλης αποφάσισε ν' αφήσει το μπάσκετ, το 2004, εκείνος πήρε το τιμόνι της και την κράτησε όρθια με τα μέσα που διέθετε.

Με τον Κόκκαλη βολτάριζε στην πλατεία Κολωνακίου και συζητούσαν πάντα για τον Ολυμπιακό. Επί Γουλανδρή είχε σπουδαίο ρόλο στο ποδοσφαιρικό τμήμα και του χρέωναν διάφορα για τα οποία ποτέ δεν είχε βγει να μιλήσει δημόσια για να μην εκθέσει ανθρώπους που είχαν...φύγει.

Πάντα έλεγε για εκείνη τη μεγάλη νίκη στην Σαρδηνία επί της Κάλιαρι. Ο Γουλανδρής είχε φτάσει με την θαλαμηγό του στο λιμάνι και περίμενε την ομάδα εκεί μετά από τον θρίαμβο.

Είχε μεγάλη αδυναμία στον Μάικ Γαλάκο και στην μητέρα του, που έχει φύγει από τη ζωή. Έμεναν μια εποχή στην ίδια πολυκατοικία. Αργότερα ήταν αυτός που τελείωσε τις μεταγραφές του Λεμονή, του Βαμβακούλα, του Κοκκολάκη και άλλων άσων της δεκαετίας του '80. Έδωσε μάχες με τον Παναθηναϊκό. Τους έκλεψε...

Στα τμήματα του Ερασιτέχνη έφερνε πάντα ότι καλύτερο (σε παίκτες) από την Ελλάδα και την Ευρώπη. Αναγνώριζε πάντα ως μεγάλους αντιπάλους, τον Παναθηναϊκό αλλά και τον Εθνικό.

Όταν ο Εθνικός κέρδισε το πρωτάθλημα του 2006 στο πόλο, την επόμενη χρονιά ο Ολυμπιακός έκανε σχεδόν 10 μεταγραφές, και το μπάτζετ έφτασε και 4 φορές πάνω απ' ότι είναι σήμερα της ίδιας ομάδας που παίζει κάθε χρόνο σε τελικό Ευρώπης.

Αυτό που δεν καταφέρερε να κάνει για το πόλο και την κολύμβηση είναι να φτιάξει μέσω χορηγιών ένα κολυμβητήριο. Του άρεσε να κάνει ταξίδια και πάντα έβλεπε κολυμβητήρια στην Ιταλία, στην Ισπανία, στην Ουγγαρία και ζήλευε.

Στην Ουγγαρία και στο "νησί της Μαργαρίτας" ο Ολυμπιακός κέρδισε το 2002 και το Τσάμπιονς Λιγκ στο πόλο μια χρονιά μετά από την "σφαγή" στο Ντουμπρόβνικ και στον τελικό με τη Γιουγκ.

Τότε είχε "επιτεθεί" στον Σλοβένο διαιτητή Μαργκέτα για τα σφυρίγματα του και εκείνος του είχε πει: "Πρόεδρε θα το πάρετε την επόμενη χρονιά". Έτσι και έγινε...

Με τον Παναθηναϊκό "ομηρικές" έχουν μείνει οι "μάχες" στην κολύμβηση στην δεκαετία του '60, την εποχή του Καρύδη. Τότε τα κολυμβητήρια γέμιζαν με κόσμο για να δουν τους κολυμβητές των "αιωνίων" αλλά και τους καταδύτες όπως ήταν και ο γνωστός ηθοποιός Κώστας Πρέκας.

Κάθε χρόνο, όσο τον κρατούσαν τα πόδια του, ήταν πάντα στο πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης για να πανηγυρίσει τον τίτλο. Ο Ολυμπιονίκης Σπύρος Γιαννιώτης τον θυμάται ακόμη παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων του 2000 στο ΟΑΚΑ να χειροκροτά την 4χ200μ ελεύθερο του Ολυμπιακού που ήταν ταυτόχρονα και εθνική ομάδα και εκείνη την ημέρα είχε πιάσει όριο για Σίδνεϊ.

Στα κάποια χρόνια που έμεινε εκτός Ολυμπιακού πήγε στην ΕΠΟ και μάλιστα χειρίστηκε και δύσκολες υποθέσεις. Μια από αυτές ήταν και η μεταγραφή του Λάγιος Ντέταρι. Ενώ υπήρξε πρόβλημα με τα χαρτιά και την ομοσπονδία της Ουγγαρίας ο Θεοδωρακάκης βρήκε λύσεις και ο Μαγυάρος έπαιξε κανονικά στον Ολυμπιακό.

Αξέχαστη του είχε μείνει και μια ιστορία με τον Κώστα Κιάπε (υπάλληλος της ΕΠΟ που είχε πρωταγωνιστήσει σε σκάνδαλο πριν από δεκαετίες), την οποία έλεγε και ξανάλεγε. Σε κοινό τους ταξίδι στην Αμερική, τρώγοντας ψάρια, ο Κιάπε έφαγε μαζί και το αγκρίστρι που δεν είχε βγει από το στόμα και κινδύνεψε η ζωή του.

Ο Λεωνίδας Θεοδωρακάκης είχε "φάκελο" για όλους αλλά δεν ήθελε ποτέ να γράψει βιβλίο, αν και είχε πιεστεί από πολλούς, γιατί "κάποια πράγματα δεν πρέπει να λέγονται ούτε να γράφονται", όπως έλεγε.

Πολλοί δεν μπορούσαν να... χωνέψουν πως έμεινε τόσα χρόνια στον Ολυμπιακό και πως ενώ δεν έβαζε χρήματα ήταν πάντα σε καίριες θέσεις. Ο Θεοδωρακάκης ήταν γεννημένος παράγοντας.

Ο Ολυμπιακός και ο ελληνικός αθλητισμός γενικά του οφείλει πολλά... Αγαπούσε τον στίβο και είχε φέρει με την αμέριστη βοήθεια του Γιώργου Γλου ότι καλύτερο υπήρχε στον ελληνικό στίβο στον Ολυμπιακό.

Πόσους παίκτες του Ερασιτέχνη είχε "βολέψει" στα σώματα ασφαλείας. Πολλοί θα πρέπει να τον έχουν φωτογραφία στο σπίτι τους γιατί απλά τα λεφτά που έδινε ειδικά στο πόλο που ήταν και είναι ερασιτεχνικό άθλημα δεν υπήρχαν...

Όποια πέτρα και εάν σήκωνες στον Ολυμπιακό ο Θεοδωρακάκης ήταν από... κάτω. Είχε "εχθρούς" αλλά όλοι παραδέχονταν πόσο έξυπνος και μεθοδικός είναι και πως στα δύσκολα θα έβρισκε πάντα τη λύση.

Το τηλέφωνο με ... άγνωστο αριθμό, που σήκωνες και τον άκουγες, δεν θα χτυπήσει ξανά αλλά αυτός θα είναι πάντα ένας Θρύλος της αγαπημένης του ομάδας και θα μείνει στην ιστορία ως ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στον Ολυμπιακό.