Ο Ρασίντ που «έσκιζε» τα δίχτυα!

Ονοματεπώνυμο: Ρασίντ Γιεκινί

Ημερομηνία Γέννησης: 23 Οκτωβρίου 1964

Top stories: Μια εικόνα τόση… δύναμη. Μουντιάλ ’94, Νιγηρία- Βουλγαρία. Ο Ρασίντ Γιεκινί σκοράρει το πρώτο γκολ. Μπαίνει στα δίχτυα, τα αρπάζει, και βγάζει ένα μνημειώδες ουρλιαχτό. Ο απίστευτος… αλαλαγμός τού χαρίζει μια εμβληματική προσθήκη στη memory list των μουντιαλικών αλμανάκ (στους καλύτερους δέκα). Ήταν άλλωστε το πρώτο ever γκολ της Νιγηρίας σε τελικά.

Η καλύτερη και η χειρότερη χρονιά του Ρασίντ Γιεκινί ήταν το 1994. Ο κορυφαίος παίκτης της Αφρικής πήρε μέρος στο Μουντιάλ, σκόραρε το πρώτο γκολ της Νιγηρίας, πήρε μια μεταγραφή στον Ολυμπιακό που έφτασε τις 800.000 λίρες (τονίζουν ο Νιγηριανοί), παντρεύτηκε την εκλεκτή της καρδιάς του και μετά… Χώρισε σε τρεις μήνες, τσακώθηκε με τους συμπαίκτες του στον Ολυμπιακό, αφού ο ίδιος έλεγε πως οι κλίκες τον άφησαν εκτός ομάδας. Μάλιστα, αποχώρησε με τη φράση που δεν έλεγε τίποτα, αλλά έλεγε πάρα πολλά… «All the players of Olympiakos must think twice that... Olympiakos is not a family team... Is a team for everybody».

Ποιος δεν κάθισε να δει το ματς της Βουλγαρίας με τη Νιγηρία την 22α Ιουνίου του 1994. Τι κι αν η ώρα είχε πάει δύο, τρεις, κάτι τέτοιο, τι κι αν δούλευαν το πρωί, όλοι οι Ολυμπιακοί περίμεναν να δουν τον «Ταύρο» που η διοίκηση είχε κλείσει λίγο πριν απότην έναρξη του Μουντιάλ. Στο 21’ σκοράρει με προβολή σε κενή εστία και τότε πανικός, φωνές περισσότερες από αυτές που θα έβγαιναν από τα στόματα αν η Εθνική έβαζε γκολ στα γήπεδα της Αμερικής. Λέμε τώρα… «Θα πέσουν τα τσιμέντα με το Γιεκινί και τον Ίβιτς», έλεγε ο Αλέφαντος, όχι όμως για πολύ...

Λίγους μήνες αργότερα, το «διαζύγιο» ήρθε ανακουφιστικά για όλους τους Ολυμπιακούς και ποτέ δεν θα ξεχαστεί η απίστευτη ρήση του Νίκου Αλέφαντου «ο αλήτης ο μαύρος, ο Γεκινής, θα μας κολλήσει ελονοσία και θα πεθάνουμε όλοι». Όσο για το ερώτημα που βασάνισε πολλούς, πόσο ήταν όταν ήρθε; Τριάντα ένα; δύσκολο, πολύ δύσκολο…

Οι σχέσεις του με τους συμπαίκτες του στον Ολυμπιακό αποκαρδιωτικές, και μόνο με τον Ντανιέλ Μπατίστα έλεγε καμιά κουβέντα στα πορτογαλικά. Είχε πρόβλημα μαζί τους και οι «ερυθρόλευκοι» μαζί του. «Σιγά μην είναι μόνο 30… τα 'χει περάσει και τα 35», « Οι Αφρικάνοι λένε ό,τι ηλικία θέλουν, αφού τα χαρτιά έχουν καεί στο ληξιαρχείο», «το χαρέμι του τον πιέζει αρκετά και σε μας το παίζει ψηλομύτης», ήταν μερικά από τα σχόλια που έβγαιναν από τα «κόκκινα» αποδυτήρια…

Παραμονές του Κόπα Άφρικα το 1996, ο Γιεκινί έχει βρει καταφύγιο στη Σπόρτινγκ και το βλέπει ως την τελευταία ευκαιρία να παίξει σε μεγάλο τουρνουά. Η κατάσταση όμως περίεργη στη Νιγηρία, ο πρόεδρος Σάνι Αμπάσα δεν ήξερε καν τι είναι ανθρώπινα δικαιώματα. Η μειονότητα των Ογκόνι, στο Δέλτα του Νίγηρα, υπέφερε δεκαετίες από εκτεταμένη οικολογική καταστροφή, λόγω εξόρυξης πετρελαίου. Ο ηγέτης τους, Σάρο, θα απαγχονιστεί και ο ΟΗΕ με βασικό κατήγορο τον Νέλσον Μαντέλα κηρύσσει τριετές οικονομικό εμπάργκο στη Νιγηρία. Ούτε που να το φανταζόταν η ποδοσφαιρική ομάδα της Νιγηρίας πως θα ταξίδευε στη Νότιο Αφρική του Μαντέλα… Με δεδομένο ότι οι «Αετοί» τέθηκαν εκτός και απ’ την επόμενη διοργάνωση (Μπουρκίνα Φάσο ‘98), οριστικά, ο Ρασίντ Γιεκινί έχασε την ευκαιρία να γίνει ο πρώτος σκόρερ όλων των διοργανώσεων του Κόπα Άφρικα. Του κόστισε. Έκτοτε, λένε, άλλαξε απίστευτα σαν άνθρωπος και δεν εμπιστευόταν κανέναν…


Καριέρα: Γεννημένος στην Καντούνα της Νιγηρίας το 1964(;) -συγγνώμη, αλλά έτσι λέει το βιογραφικό του- γιατί αν πιστέψουμε τις φήμες τότε θα πάμε στη δεκαετία του... 1950. Ξεκίνησε την καριέρα του από την UNTL της γενέτειρας του, της Καντούνα, όπου έπαιξε για ένα χρόνο (1981-1982). Επόμενος σταθμός της καριέρας του η Σούτινγκ Σταρς του Ιμπαντάν, όπου έμεινε τη διετία 1982-1984. Εξαιρετικό ταλέντο, μεγάλος σκόρερ, όμως το χρίσμα του διεθνούς το πήρε στην Abiola Babes της Αμπεοκούτα, στην οποία παρέμεινε για τέσσερα χρόνια (1984-1988).

Η πρώτη μεταγραφή στο εξωτερικό ήρθε το 1989 και μετά από καλές εμφανίσεις με την ολυμπιακή ομάδα της Νιγηρίας. Ο Γιεκινί δεν άλλαξε ήπειρο, αφού η Άφρικα Σπορτς του Αμπιτζάν τον ενέταξε στο δυναμικό της και τον κράτησε μόλις δύο χρόνια. Εξαιρετικός φορ, συνεχής παρουσία στην Εθνική και πρόταση από Ευρώπη! Η μικρή και φτωχή Σετούμπαλ τον έβαλε στη μηχανή της και αποδείχθηκε το πολυτιμότερο γρανάζι.

Σε μια τετραετία ο Γιεκινί θα παίξει σε 108 παιχνίδια και θα πετύχει 90 γκολ! Το 1993 θα πάρει τον τίτλου του καλύτερου Αφρικανού παίκτη και το 1994 θα πάρει Κόπα Άφρικα, αλλά και παρουσία στο Μουντιάλ. Τι άλλο ήρθε; Μα φυσικά η μεταγραφή του στον Ολυμπιακό, όπου όμως πέρασε και δεν ακούμπησε... Ο Αλέφαντος... έκραζε, οι συμπαίκτες του τον απομόνωσαν, αφού και ο ίδιος έδωσε δικαιώματα∙ αντιδρούσε ακόμα και στον αγιασμό στο «Καραϊσκάκη» ως πιστός μουσουλμάνος. Ε, και όταν φτάνει η στιγμή που πανηγυρίζεις ένα γκολ μόνος σου (στη Νίκαια επί του Ιωνικού), τότε καταλαβαίνεις πως ήρθε η ώρα για αλλαγές... Η βαριά ήττα με 3-0 από τη Μαρσέιγ ήταν και το τελευταίο παιχνίδι ενός ανθρώπου από τον οποίο περίμεναν πολλά, όμως δεν έδωσε τίποτα...
Το χαμόγελο έφυγε από το πρόσωπό του και οι επόμενοι σταθμοί της καριέρας του, Σπόρτινγκ Χιχόν, (έμεινε για ενάμιση χρόνο, δεν σκόραρε), η επιστροφή στη Σετουμπάλ δεν τον ξανιάνιωσε (14 συμ/3 γκολ), όμως το πείσμα του για να παίξει στο Μουντιάλ του 1998 στη Γαλλία τού έδωσε την ευκαιρία, αφού η παρουσία του στη Ζυρίχη (14 γκολ) ήταν πολύ καλή. Εμφανίσεις χωρίς χαμόγελα, αφού αυτό είχε χαθεί από το 1994...

Η Μπιζερτίν της Τυνησίας και η Αλ Σαμπάμπ της Σαουδικής Αραβίας ήταν ομάδες για δολάρια, Άφρικα Σπορτ και Τζούλιους Μπέργκερ τον βοήθησαν να ξεχνά τα προβλήματά του και στα... 41 του έκοψε την μπάλα, με τελευταίο σταθμό την Γκέταγουεϊ της Αμπεοκούτα.


Extras: Με την Αφρική να διοργανώνει το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας, η Νιγηρία ήθελε έναν πρέσβη, ο οποίος και βοήθησε όσο κανείς άλλος να μπει η ομάδα στον Παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη. Η Ομοσπονδία όμως δεν τα κατάφερε, αφού η πρότασή της στον Γιεκινί έπεσε στο… καλάθι των αχρήστων. «Ποιο είναι, άραγε, το πρόβλημά του; Κόμπλεξ, έλλειψη παιδείας ή πικρία για το σύστημα, που θεωρεί ότι του έκλεψε την ευκαιρία να γράψει ιστορία; Η σιωπή ή η απομόνωση, δεν φέρνει λύση …», ήταν κάποια από τα σχόλια ακόμα και πρώην συμπαικτών του.

Και όμως η «Sportsday» της Νιγηρίας κατάφερε να εντοπίσει τον Γιεκινί, ο οποίος έβγαλε από το στόμα του δύο λέξεις, έστω και τηλεφωνικά. Ο «Ταύρος» μίλησε για τη μουντιαλική ομάδα και τα… έχωσε «Οι περισσότεροι διεθνείς δεν ενδιαφέρονται να εξελιχθούν. Τους λείπει το πάθος να κάνουν κάτι νέο παραπάνω. Οι πιθανότητές μας στο Παγκόσμιο Κύπελλο είναι ανάλογες της προετοιμασίας που κάναμε. Δυστυχώς, δεν ακούγεται ωραία στα αφτιά του κόσμου. Ειλικρινά, όμως, δεν νιώθω καλά με αυτήν την ομάδα. Το μαχητικό πνεύμα έχει εξαφανιστεί»... Προφητικά λόγια, αφού η παρουσία της Νοτίου Αφρικής ήταν… καταστροφική!

Παράτησε το σχολείο μόλις στα 14 χρόνια, αφού έπιασε δουλειά σε ένα εργοστάσιο για να βοηθήσει την οικογένειά του, η οποία και περνούσε δύσκολες στιγμές. Αγαπούσε όμως τόσο πολύ την μάθηση που έμαθε άπταιστα Αγγλικά, Γαλλικά και Πορτογαλικά.

Εκτός από το παρατσούκλι «Ο Ταύρος της Καντούνα», τα αμερικάνικα ΜΜΕ τού κόλλησαν στο Μουντιάλ του 1994 και το παρατσούκλι «Χουλκ», λόγω της απίστευτης μυϊκής του δύναμης.
Πιστός μουσουλμάνος, δεν βάζει στο στόμα του… σταγόνα αλκοόλ και έρχεται σε σύγκρουση με όσους πίνουν. Μάλιστα, προσεύχεται γι’ αυτούς, να κόψουν την κακή συνήθεια. Παράλληλα, πριν από κάθε ματς έκανε προσευχή και ζητούσε από τον Θεό να σκοράρει, ενώ έκανε προσευχή και για τους αντιπάλους του.

Καθημερινά επισκέπτεται και τα τρία στάδια του Ιμπαντάν, όπου τρέχει, αφού μέσα από την κίνηση αυτή βρίσκει έναν δικό του τρόπο να ξεσπά και να αισθάνεται καλύτερα. Μετά τη βραδινή του προσευχή συχνάζει στο μαγαζί ενός φίλου με CD και ταινίες, με τις φήμες να λένε πως ο Γιεκινί τον βοήθησε να το ανοίξει δίνοντάς του αρκετά χρήματα.

Το 1982 πήρε μεταγραφή για τους Σούτινγκ Σταρς, και ο πρόεδρος της ομάδας έκανε δώρο στους καλύτερους παίκτες ένα Peugeot 504, ωστόσο ο μοναδικός που δεν το δέχθηκε ήταν ο Ρασίντ Γιεκινί, ο οποίος τόνισε πως ήταν πολύ νέος για ένα τόσο μεγάλο δώρο…

Πού να 'σαι τώρα: Το 1994 χώρισε, το 1996 απογοητεύτηκε όταν η ομάδα του δεν πήγε στο Κόπα Άφρικα λόγω της κυβέρνησης και το 1998 έκλεισε την πόρτα της Εθνικής και δεν την άνοιξε ποτέ ξανά, προδομένος από τις κλίκες των αποδυτηρίων… Πού οδήγησαν αυτά τα γεγονότα; Στην κατάθλιψη, την απομόνωση και στη βεβαρημένη ψυχική του υγεία. Οι τελευταίες πληροφορίες δεν είναι καλές∙ μιλούν για έναν αδυνατισμένο άνθρωπο, ο οποίος ζει μόνος σε ένα συγκρότημα κατοικιών, αφού η τελευταία του κίνηση ήταν να διώξει τους ενοικιαστές. Τους τελευταίους μήνες κάνει αναλήψεις εκατομμυρίων και είναι απίστευτα γενναιόδωρος, αν και έχει κρατήσει το παλιό του πράσινο Τογιότα Κορόλα.

Κλεισμένος στον εαυτό του, δεν ανοίγεται σε κανέναν, μισεί τον Τύπο και η κατάστασή του ολοένα και χειροτερεύει. Πριν από λίγες ημέρες η πρώην γυναίκα του και κάποια μέλη της οικογένειας με τη συνοδεία αστυνομίας βρέθηκαν σπίτι του σε μια προσπάθεια… σωτηρίας, όπως είπαν οι Νιγηριανοί, αφού ανησύχησαν για τα λεφτά που φεύγουν και τον Γιεκινί καθημερινά να χάνει ένα κομμάτι του εαυτού του. «Δεν βλέπουμε πια φώτα, ζει μέσα στο σκοτάδι…» το σχόλιο των γειτόνων, που όμως σέβονται τον πόνο του και δεν ανοίγονται. Ο Ρασίντ Γιεκινί έχασε την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, απομονώθηκε και η κατάθλιψη τον οδήγησε σε αδιέξοδο… «Ο Γιεκινί πρέπει να καταλάβει πως γύρω του υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι», τόνισε ένας φίλος του προπονητής, ο οποίος όμως όταν χρειάστηκε οικονομική βοήθεια την πήρε από τον Γιεκινί.

Τους τελευταίους μήνες έχει αποσύρει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ αφού προσφέρει τα πάντα σε τζαμιά, αγοράζει εξοπλισμό για φτωχές ποδοσφαιρικές ομάδες και στέλνει στο εξωτερικό ανθρώπους για να υποβληθούν σε ιατρικές εξετάσεις. Είναι καλός άνθρωπος και μπορεί να τον κατηγορούσαν ως μίζερο και τσιγκούνη, όμως αρνείται να δώσει έστω και ένα νόμισμα σε έναν ζητιάνο που ξέρει πως δεν είναι…

Αν ήταν σήμερα παίκτης θα ήταν ο... Φέλιξ Μπόρχα. Ο Φέλιξ Μπόρχα μπορεί να σκόραρε στο φιλικό με τη Βραζιλία, ωστόσο στον Ολυμπιακό πέτυχε μόνο πέντε γκολ και οι «ερυθρόλευκοι» τον… σούταραν έπειτα από ένα χρόνο παρουσίας. Το ίδιο ακριβώς διάστημα έμεινε και στους «ερυθρόλευκους» ο Ρασίντ Γιεκινί, αν και έπαιξε μόλις τέσσερα ματς, ενώ σκόραρε δυο τέρματα. Οι… συστάσεις πήγαν στα σκουπίδια και ο Ολυμπιακός πανηγύριζε για την απομάκρυνσή τους. Πιο πολύ απ’ όλους όμως ο Νίκος Αλέφαντος, που δεν μπορούσε να βλέπει τον Νιγηριανό στα αποδυτήρια και στο ελληνικό πρωτάθλημα.