Αγάπη, φούσκωσα τα παιδιά μας!

Κάποιος (που δεν θυμάμαι ποιος) προπονητής ποδοσφαίρου είχε πει ότι «καμιά ομάδα δεν παίρνει το πρωτάθλημα από το Νοέμβριο, αλλά πολλές ομάδες μπορούν να το χάσουν τότε» και με όλα όσα λέγονται, γράφονται και γενικώς κουβεντιάζονται τις τελευταίες μέρες, νομίζω ότι αυτή την ατάκα μπορούν να την κάνουν λάβαρό τους ο Ομπράντοβιτς και ο Ίβκοβιτς…

Ούτως ειπείν, δεν μπορούν από τώρα να κατακτήσουν το τρόπαιο της Ευρωλίγκας, αλλά μπορούν κάλλιστα να (δείξουν ότι θα) το χάσουν!

Εδώ βεβαίως υπάρχει μια νοηματική ένσταση, διότι χάνεις κάτι που είναι δικό σου και εάν ενθυμούμαι καλώς, στις 9 του περασμένου Μαΐου, αυτός ο οποίος σήκωσε την κούπα δεν ήταν ούτε ο Παπαλουκάς ούτε ο Διαμαντίδης, αλλά ο Ρότζερ Γκριμάου, που μαζί με τους συντρόφους του θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να την κρατήσει φυλακισμένη στο «Palau Sant Jordi» και τον ερχόμενο Μάιο, οπότε και ξυρίζουν τον γαμπρό!

Μια και το ‘φερε η κουβέντα στη δουλειά των… μπαρμπέρηδων, την Πέμπτη τον μεν Παναθηναϊκό τον ξούρισε -και μάλιστα κόντρα- ο κουρέας (όχι της Σεβίλλης, αλλά) της Βαλένθια, ο δε Ολυμπιακός κατάλαβε τι σημαίνει (ο τίτλος της ταινίας) «Πεθαίνοντας στη Μαδρίτη», αν και μάλλον τη σκαπουλάρισε όταν αστόχησε στο τρίποντο ο Γκαρμπαχόσα. Τη σκαπουλάρισε, αλλά μένει διασωληνωμένος μέχρι να συνέλθει από το κώμα στο οποίο περιήλθε…

Παρεμπιπτόντως, σας τα ΄γραφα από την Τετάρτη για τον «Doctor» Πέσιτς, αλλά για να είμαι ειλικρινής ούτε κι εγώ ο ίδιος περίμενα να καταφέρει μια τόσο λεπτή χειρουργική επέμβαση, την οποία πάντως κουβαλάει δίκην απωθημένου. Το γράφω αυτό, διότι ανέκαθεν, ακόμη κι όταν βρέθηκε καβάλα στ’ άλογο της Μπαρτσελόνα και της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας, με τις οποίες σάρωσε όλους τους τίτλους, ο Πέσιτς πίστευε ότι κάτι του έλειπε για να λογίζεται ως εφάμιλλος των (πιο φημισμένων) συμπατριωτών του, που συν τοις άλλοις, έχουν τις καλύτερες δουλειές…

Εν πάση περιπτώσει, το θέμα μου δεν είναι (πάλι) ο Πέσιτς, αλλά οι μπελάδες που έχουν στο κεφάλι τους οι κουμπάροι και μπορεί (τους ομοειδείς) να τους μοιράζονται κιόλας στις συνευρέσεις τους ή στην επικοινωνία τους, αν και εκεί (απ’ ό,τι παραδέχτηκε ο ίδιος) ο Ντούντα αισθάνεται ότι υπάρχει ένα gap: στο χάσμα της επικοινωνίας των παικτών του Ολυμπιακού αναφέρθηκε, με κυριότερο σύμπτωμα «να χάνουμε τους αντιπάλους μας και να τρώμε εύκολα καλάθια»!

Δεν θέλω να βαδίσω στη στράτα της (δημοφιλούς απ’ ό,τι αφουγκράζομαι) κουβέντας των καιρών για το αν ο Παναθηναϊκός θέλει άλλον έναν γκαρντ (για να καλύψει το δικό του χάσμα μετά την απώλεια του Σπανούλη και του Γιασικεβίτσιους) και για το αν ο Ολυμπιακός έχει ανάγκη από ένα τριάρι που θα ποστάρει ή από ένα τεσσάρι που θα σουτάρει και θα προκαλεί και κανένα ρήγμα στην αντίπαλη ρακέτα. Δεν μπαίνω σε αυτή τη λογική (το αιτιολογώ) διότι τις προάλλες που έπαιξαν διαδοχικά καλά ο Καλάθης κι ο Τέπιτς η κουβέντα αυτή μπήκε στο ράφι του ΟΑΚΑ, ενώ ενδεχόμενη έκλαμψη του Νίλσεν (ο οποίος μέχρι στιγμής τρώει τη σκόνη του αναπληρωματικού του, Μαυροκεφαλίδη) θα παγώσει την κουβέντα στο Νέο Φάληρο…

Για τις αδυναμίες που επέδειξαν την Πέμπτη ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός έγραψε από χθες ο (ομόσταβλος και κατά πολύ αρμοδιότερος εμού) Μανουσέλης, ο οποίος μάλιστα έβαλε και τα σχετικά βίντεο, που έχουν εξαιρετική εποπτική χρησιμότητα, οπότε έρχομαι δεύτερος. Υποκύπτω όμως στον πειρασμό να σταθώ κι εγώ σε αυτούς τους «παράλληλους βίους» όχι για να επιβαρύνω το κατηγορητήριο, ούτε για να απαλλάξω λόγω αμφιβολιών τους (συνήθεις ενόχους) προπονητές, αλλά μόνο και μόνο για να επισημάνω ένα (νέο σε σχέση με το status quo) δεδομένο της εφετινής Ευρωλίγκας και να συμβάλω στη διακίνηση των ιδεών…

Ποτέ άλλοτε σε αυτή τη χρονική φάση (των 6 αγώνων), οι κατά τεκμήριο κορυφαίες ομάδες της Ευρωλίγκας δεν είχαν γνωρίσει τόσες πολλές ήττες. Σε έναν υπολογισμό, τον οποίο δεν θεωρώ παρελκυστικό, λογάριασα τα ρεκόρ δέκα ομάδων και συμπεραίνω ότι ενώ εφέτος έχουν συνολικό ρεκόρ 36 νίκες-24 ήττες, (ακριβώς οι ίδιες) πέρυσι μετρούσαν 46-14 και πρόπερσι 42-18. Τι σημαίνει αυτό; Αποδυναμώθηκαν αυτές και δίνουν δικαιώματα στους αντιπάλους τους ή ενισχύθηκαν οι υπόλοιπες και έγιναν πιο απειλητικές; Προφανώς ισχύουν και τα δύο, διότι για πρώτη φορά υπάρχουν ομάδες οι οποίες αρνούνται να παραστήσουν τις γλάστρες της κανονικής περιόδου και δείχνουν αποφασισμένες να πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους και να μην επιτρέψουν στα φαβορί να τις αντιμετωπίσουν χαλαρά και αφ υψηλού.

Για κάθε Μπαρτσελόνα, ΤΣΣΚΑ, Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, Ρεάλ που εμφανίζονται με τη μύτη ψηλά, με περιορισμένο κίνητρο, χωρίς να γυαλίζει το μάτι τους, με κάποια κενά στο ρόστερ τους ή με απουσίες λόγω τραυματισμών, πάντα θα υπάρχει μια Νέμεσις να τους περιμένει στη γωνία. Απλώς θα αλλάζει το όνομά της κι αναλόγως της συγκυρίας θα λέγεται Μπάμπεργκ, Σαρλερουά, Βαλένθια, Φενέρμπατχσε, Ολίμπια Λιουμπλιάνας, Ολίμπια Μιλάνο και πάει λέγοντας…

Πάει λέγοντας και πάει καίγοντας τα άλλοθι των ισχυρών, την παγιωμένη μονοτονία της διοργάνωσης (που μέσες-άκρες ξέρει ο καθένας πώς θα καταλήξει) και τη μειονεκτική θέση στην οποία βρίσκεται ο Μπερτομέου όταν ανοίγει την κουβέντα περί ανταγωνιστικότητας με τον… Πλατινί!

Δεν ξέρω αν κάποια Σολέ, κάποια Μπάμπεργκ, κάποια Σαρλερουά ή ακόμη και κάποια Ζαλγκίρις ή Ολίμπια Λιουμπλιάνας, που υπερέχουν σε εμπειρία και σε… ένσημα στην Ευρωλίγκα, θα μακροημερεύσουν (όπως πέρυσι η Πρόκομ) ως την οκτάδα ή θα πετύχουν την υπέρβαση του φάιναλ φορ, ωστόσο υπάρχει μια νέα συνθήκη, η οποία μπορεί να βάζει σε μπελάδες τα φαβορί, αλλά γοητεύει όλους όσοι βαρέθηκαν να είναι «στο ίδιο έργο θεατές»…

• ΥΓ1. Υποκύπτω και σε άλλον έναν πειρασμό, διότι δεν θέλω να πάω χαμένη η δήλωση που έκανε ο Βουγιόσεβιτς άμα τη απολύσει του από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας και την καταθέτω στο μνημείο του ανώνυμου προπονητή. Είπε λοιπόν ο θυμόσοφος Ντούλε: «Υπάρχουν δύο κατηγορίες προπονητών: αυτοί οι οποίοι απολύθηκαν κι εκείνοι που θα απολυθούν»! Ή όπως είχε πει και ο Σπύρος Φώσκολος πριν από είκοσι χρόνια, «από τη στιγμή που προσλαμβάνεται ένας προπονητής, δρομολογείται κιόλας η απόλυσή του»!

• ΥΓ2. Αυτή η πεσιμιστική προσέγγιση δεν φαίνεται να απασχολεί αυτή τη στιγμή τον Ζοτς και τον Ντούντα, άλλωστε (όπως έχει αποδειχθεί στο παρελθόν ένθεν και ένθεν), στο τέλος της σεζόν κανείς δεν θα θυμάται αν ο Σάτο έκανε μπρος πίσω στην τελευταία επίθεση του ματς με τη Βαλένθια ή αν ο Γκαρμπαχόσα ξέφυγε από την (εντολή και την) άμυνα και σούταρε τρίποντο…