Οι «ΚαρετσοΝτέλιες» έβαλαν αλατοπίπερο στο... άνοστο πιάτο της διακοπής!

Συνήθως το διάστημα που σταματούν τα πρωταθλήματα και τα ευρωπαϊκά Κύπελλα για τους αγώνες των εθνικών ομάδων τα λέμε... νεκρά διαστήματα. Κακά τα ψέματα. Όταν έχεις συνηθίσει «βδομάδα παρά βδομάδα» να βλέπεις τις ματσάρες του Champions League, όταν έχεις συνηθίσει να σε τρώει το... σαράκι της ομάδας σου στη Superleague, τότε σε... τσαντίζει όταν πάνω στο καλύτερο υπάρχει διακοπή.

Πως να το κάνουμε; Προτιμάς να βλέπεις την Λίβερπουλ, τη Γιουνάιτεντ, την Ρεάλ, την Μπάρτσα, τη Γιουβέντους, τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ και πάει λέγοντας.

Ως λαός εξάλλου, αν αφήσουμε στην άκρη την... golden 10ετία (2004-2014) ποτέ δεν λειτουργούσαμε ως fan της εθνικής ομάδας. Μπουχτίζαμε από ματς που οι εξέδρες του ΟΑΚΑ είχαν... φίλους και συγγενείς, με μικρές παρενθέσεις κάποιους αγώνες που είχαν την σημασία τους και ο κόσμος έβρισκε τον δρόμο προς το Μαρούσι ή όπου αλλού δήλωνε ως έδρα η «γαλανόλευκη».

Κάπως έτσι, με ένα στράβωμα, ένα βαριεστημένο υφάκι αντιμετωπίσαμε και την παρατεταμένη διακοπή που ακολούθησε της τελευταίας αγωνιστικής της Superleague και του «Κύκνειου ευρω-άσματος» για Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. «Τι θα κάνουμε τώρα τρεις βδομάδες χωρίς μπαλίτσα;» ήταν η συνηθισμένη ατάκα. Κι αν για τους παίκτες και τους προπονητές ίσως και να ήταν μεγάλο πρόβλημα (στον... καθρέφτη του Σαββατοκύριακου θα φανεί), για τους φιλάθλους βρέθηκε το αντίδοτο. Ένα αντίδοτο με «γαλανόλευκο» χρώμα. Ποιος να το έλεγε άλλωστε ότι μετά από ένα παιχνίδι της Εθνικής, οι Έλληνες φίλαθλοι θα παρακαλούσαν να ακολουθήσει ξανά παιχνίδι της Εθνικής!

Η αύρα που έβγαλε η ρεβάνς της Γλασκώβης, οι... οπτικές μελωδίες που πρόσφεραν ο Ντέλιας, ο Καρέτσας, ο Μουζακίτης, ο Βαγιαννίδης και τα άλλα παιδιά της «αγέλης του Γιοβάνοβιτς» μας έκαναν να γλυκαθούμε και να ξανακολλήσουμε με την συγκεκριμένη ομάδα. Δεν είναι η άνοδος στο Nations League. Προφανώς κι αυτό παίζει το ρόλο του για το παρόν και το μέλλον, αλλά το σημαντικότερο ήταν ότι αυτή η εθνική έγινε «ερωτεύσιμη».

Εκανε τους πάντες να ψάξουν το πρόγραμμα για να δει πότε θα την ξαναδεί! Πότε είναι τα επόμενα ματς για να βρει εισιτήριο, πως μπορεί αυτή η ομάδα που ξεχειλίζει από ταλέντο να βρεθεί σε τελικά μιας μεγάλης διοργάνωσης. Εκανε κόσμο και κοσμάκη να... google-άρει για να μάθει «qu'est-ce que c'est Καρέτσας», υποχρέωσε μπαμπάδες να αναζητήσουν φανέλες με το όνομα του Κωνσταντέλια ή του Μουζακίτη.

Να μάθει ποιος είναι Ζαφείρης, να αναρωτηθεί τι κάνουν εκεί στα... ξένα ο Μαυροπάνος, ο Κουλιεράκης, ο Παυλίδης. Κέρδη. Πολλά κέρδη που σαφώς τόσο η Εθνική, όσο γενικότερα και το ελληνικό ποδόσφαιρο θα κληθούν να τα εισπράξουν στο άμεσο μέλλον.

Παρένθεση. ΟΚ, ας κρατήσουμε μικρό καλάθι για τα κέρδη γιατί και μετά το Euro2004 περιμέναμε πολλά ως ελληνικό ποδόσφαιρο αλλά μείναμε στον άσο. Κλείνει η παρένθεση.

Όπως κι αν έχει πάντως, το βέβαιο είναι ένα. Όλο αυτό το μεγάλο διάστημα χωρίς εθνικά πρωταθλήματα, που ολοκληρώνεται από το από απόγευμα του Σαββάτου, κύλησε πολύ πιο δραστήρια και με σαφώς μεγαλύτερο ενδιαφέρον από όσo φανταζόμασταν 20 μέρες πριν.

Στις 9 Μαρτίου, όταν έπεσε η αυλαία της κανονικής περιόδου στη Superleague. Κάτι που 100% πιστώνονται οι «ΚαρετσοΝτέλιες» και η παρέα τους που έβαλαν αλατοπίπερο στο... άνοστο πιάτο της διακοπής!