Άρης: Γκρέμισε ό,τι έχτισε και το «κοιτάμε ψηλότερα» θέλει αποδείξεις

Υπάρχουν ήττες που μπορούν να μπουν στη φυσιολογική ροή μιας σεζόν και υπάρχουν βραδιές που δεν επιτρέπεται να προσπεραστούν τόσο εύκολα. Το 3-0 από τον Λεβαδειακό ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Όχι μόνο λόγω του σκορ, αλλά κυρίως λόγω του τρόπου με τον οποίο ο Άρης εμφανίστηκε στη Λιβαδειά και γκρέμισε μέσα σε 90 λεπτά μεγάλο μέρος από την καλή εικόνα που είχε αρχίσει να δημιουργεί με τις τρεις συνεχόμενες νίκες του.

Το είπε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο ο Μιχάλης Γρηγορίου: «Πολύ δύσκολα χτίζεις και πολύ εύκολα γκρεμίζεις». Και αυτό ακριβώς έκανε ο Άρης.

Δεν χρειάζεται καν να ψάξει κανείς ποιος ήταν ο χειρότερος ή ποιος διασώθηκε. Γιατί απλά, δεν διασώθηκε κανείς. Ούτε από τους έντεκα που ξεκίνησαν ούτε από όσους ήρθαν από τον πάγκο. Κανένα σχέδιο δεν λειτούργησε, καμία ουσιαστική ιδέα δεν εμφανίστηκε και η ομάδα συνολικά δεν παρουσιάστηκε ποτέ πραγματικά στο γήπεδο. Και όταν ο ίδιος ο προπονητής φτάνει να αναρωτιέται δημόσια «δεν ξέρω για ποιο λόγο ήμασταν εδώ», δεν χρειάζονται πολλές ακόμη λέξεις ή δικαιολογίες.

Από τα 720 λεπτά χωρίς γκολ στα δύο σε ένα ημίχρονο

Υπάρχει ένα στοιχείο που από μόνο του αρκεί για να αποτυπώσει το μέγεθος του πισωγυρίσματος. Ο Λεβαδειακός είχε συμπληρώσει οκτώ αγωνιστικές και 720 λεπτά χωρίς να σκοράρει στο Πρωτάθλημα. Απέναντι στον Άρη βρήκε δύο γκολ μέσα στο πρώτο ημίχρονο και τελικά έφτασε στα τρία, πανηγυρίζοντας παράλληλα την πρώτη νίκη του. Ναι, κάποια στιγμή θα ερχόταν και αυτή η στιγμή. Ο Άρης όμως του την πρόσφερε απλόχερα. Κι όλα αυτά σε ένα παιχνίδι για το οποίο οι «κιτρινόμαυροι» γνώριζαν πολύ καλά ότι έκρυβε παγίδες. Η Λιβαδειά παραδοσιακά δεν είναι εύκολος τόπος για τον Άρη, που έχει να κερδίσει εκεί σε επίπεδο Πρωταθλήματος από τον Δεκέμβριο του 2009. Το ήξερε και ο Γρηγορίου, το τόνιζε όλη την εβδομάδα στους παίκτες του, όμως η ομάδα έπαιξε λες και δεν είχε αντιληφθεί τίποτα.

Το χειρότερο ημίχρονο της σεζόν

Το πρώτο 45λεπτο ήταν ίσως το χειρότερο του Άρη από την έναρξη της χρονιάς. Αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία επειδή το πρώτο ημίχρονο είχε εξελιχθεί το τελευταίο διάστημα σε ένα από τα δυνατά στοιχεία της ομάδας. Πρώτη φάση, πρώτη αδράνεια των Γένσεν και Σούταλο, πρώτο γκολ. Όπως συνέβη και πριν από λίγες ημέρες στο ΟΑΚΑ, στον αγώνα Κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό. Θα περίμενε κανείς ότι αυτό θα λειτουργούσε σαν ξυπνητήρι. Δεν συνέβη. Αργή και προβληματική ανάπτυξη, μεγάλες αποστάσεις ανάμεσα στις γραμμές, ελάχιστη δημιουργία, τσαπατσουλιά στις αποφάσεις και μια ομάδα αποκομμένη επιθετικά. Χωρίς τρόπο αντίδρασης και χωρίς ιδέα για το πώς θα διασπάσει τη μαζική άμυνα του Λεβαδειακού.

Οι απουσίες εξηγούν, δεν δικαιολογούν

Η απουσία του Ράτσιτς στο κέντρο και εκείνη του Μπρούμα αφαίρεσαν σημαντικά κομμάτια από τη λειτουργία που είχε αποκτήσει ο Άρης το προηγούμενο διάστημα. Αυτό όμως αποτελεί εξήγηση, όχι άλλοθι. Ειδικά η απουσία του Ράτσιτς επιβεβαίωσε κάτι που γίνεται όλο και πιο εμφανές: ο Άρης στηρίζεται σε έναν περιορισμένο κορμό 11-12 ποδοσφαιριστών και δεν έχει πάρει ακόμη όσα χρειάζεται από όσους βρίσκονται πίσω από αυτούς.

Χωρίς τον Σέρβο έλειψε η σιγουριά στη μεταφορά, η δημιουργία από τον άξονα αλλά και η ισορροπία όταν χανόταν η κατοχή. Ο Λεβαδειακός βγήκε αρκετές φορές υπερβολικά εύκολα στο transition, βρίσκοντας χώρους που μια ομάδα με τις φιλοδοξίες του Άρη δεν μπορεί να παραχωρεί έτσι. Χωρίς τον Μπρούμα και με τον Γκαρέ μακριά από την επιδραστικότητα των προηγούμενων εμφανίσεών του, χάθηκε και μεγάλο μέρος της έντασης και του ένας εναντίον ενός. Η χρησιμοποίηση του 17χρονου Παπασαραφιανού, στο ντεμπούτο του στη Super League, ήταν μια επιλογή προς τη σωστή κατεύθυνση. Το συνολικό περιβάλλον του αγώνα όμως δεν βοήθησε ούτε εκείνον να φανεί στο ένα ημίχρονο που αγωνίστηκε.

Κατοχή χωρίς σχέδιο δεν σημαίνει αντίδραση

Ακόμη και στο δεύτερο ημίχρονο, που περίμενε κανείς ότι ο Άρης θα αντιδράσει, αυτό δεν έγινε. Πήρε περισσότερο γήπεδο και περισσότερη κατοχή. Αυτό όμως ήταν αναμενόμενο, από τη στιγμή που ο Λεβαδειακός είχε δύο γκολ να προστατεύσει.
Το ζήτημα δεν ήταν αν ο Άρης είχε την μπάλα, αλλά τι έκανε με αυτή. Και η απάντηση είναι: σχεδόν τίποτα. Δεν υπήρχε καθαρό σχέδιο, δεν υπήρχαν συνεργασίες που να ανοίξουν την αντίπαλη άμυνα, δεν υπήρχε κάθετο παιχνίδι. Η κατοχή μετατράπηκε σε φλυαρία και η φλυαρία σε χρόνο που κυλούσε υπέρ του Λεβαδειακού.

Οι τρεις προηγούμενες νίκες δεν διαγράφονται και η βελτίωση που είχε παρουσιάσει η ομάδα δεν ακυρώνεται. Το 3-0 όμως υπενθύμισε ότι όλα αυτά παραμένουν εύθραυστα. Η ευθύνη ανήκει σε όλους. Στους ποδοσφαιριστές, γιατί τέτοια έλλειψη έντασης και συγκέντρωσης δεν δικαιολογείται. Και στον προπονητή, γιατί η αδυναμία προσαρμογής μετά το 1-0 και η απουσία εναλλακτικού σχεδίου ανήκουν και στη δική του περιοχή ευθύνης.

Ο Γρηγορίου δεν κρύφτηκε. Μίλησε για «ντροπιαστική εμφάνιση», ζήτησε συγγνώμη και είπε πως πρέπει να αναθεωρήσει πολλά. Αυτό είναι και το ζητούμενο πλέον. Το 3-0 στη Λιβαδειά δεν πρέπει ούτε να οδηγήσει σε ισοπέδωση ούτε να περάσει σαν μια απλή κακή παρένθεση. Πρέπει να λειτουργήσει ως προειδοποίηση.

Γιατί αν ο Άρης θέλει πραγματικά να παραμείνει ανταγωνιστικός, τέτοιες εμφανίσεις δεν γίνεται να χωρούν στην ίδια πρόταση με το «κοιτάμε ψηλότερα».