Ρέτσος: Και τώρα, Παναγιώτη; Με ποιον θα τα βάζουμε, Παναγιώτη;

• Το απόλυτο come back

Λίγοι έχουν την τύχη να ζουν κάνοντας αυτό που αγαπούν και παράλληλα να απολαμβάνουν σε καθημερινή βάση το όνειρό τους. Για την ακρίβεια, λίγοι είναι αυτοί που είναι τόσο ευλογημένοι να ζουν στην πραγματική ζωή, τις εικόνες που έφτιαχναν ξύπνιοι με κλειστά μάτια, είτε σε κάποια αλάνα, είτε σε μια Ακαδημία μαζί με φίλους.

Σκεφτείτε μόνο πόσες Ακαδημίες υπάρχουν στην Ελλάδα, πόσα παιδιά στελεχώνουν αυτή την παραγωγική διαδικασία και τελικά πόσα καταφέρνουν να φτάνουν σε ένα σημείο, που ούτε καν ως στόχος δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Μάλλον ως... τρελό όνειρο.

Από το βράδυ της Κυριακής ένας τύπος που είναι 28 ετών και νομίζουμε ότι είναι... 33 ή 34, με τα τόσα χρόνια καριέρας που έχει στο βιογραφικό του, ζει ανάμεσα μας, είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής και ονομάζεται Παναγιώτης Ρέτσος.

Είναι ο ίδιος τύπος που για πολλούς οπαδούς του Ολυμπιακού έχει αποτελέσει τη βάση για να στηθούν αφηγήματα για να αιτιολογηθούν ήττες και γενικότερα αρνητικά αποτελέσματα, είναι ο ίδιος τύπος που όντως έχει κάνει λάθη, αλλά οι εντυπωσιακά καλές του στιγμές είναι σαφώς περισσότερες, είναι ο ίδιος τύπος που στα 18 του πήρε μια μεταγραφή κοντά στα 20 εκατ. ευρώ και περίπου πέντε χρόνια αργότερα, επέστρεφε στον Ολυμπιακό χωρίς να υπάρχουν πανηγυρικές εκδηλώσεις από το κοινό, αφού λόγω των σοβαρών τραυματισμών πολλοί τον θεωρούσαν ένα μεγάλο «What If», που δεν θα επανέλθει.

Το απόλυτο come back

Κανείς δεν ξέρει τι έχει περάσει ο Παναγιώτης Ρέτσος, παρά μόνο ο ίδιος και οι δικοί του άνθρωποι, που προφανώς τους είχε δίπλα του, αφού είναι ανθρωπίνως αδύνατον να καταφέρει κανείς να σταθεί όρθιος και να επιτυγχάνει αυτό το τεράστιο «come back», χωρίς τη δέουσα ψυχολογική υποστήριξη από άτομα, που είναι εκεί για να σου δείξουν ότι υπάρχει φως μέσα στα σκοτάδια σου.

Αποτελεί ένα σπάνιο φαινόμενο στις μέρες μας για το περιβάλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου να γράφει η ταυτότητά σου «παίκτης και αρχηγός του Ολυμπιακού» (ή του Παναθηναϊκού ή της ΑΕΚ κ.ο.κ.) και η αναγνώριση ως προς το ήθος και τη στάση σου να είναι απολύτως καθολική, όπως αντίστοιχα καθολικό ήταν και το respect για την απόδοση στο πρόσφατο ντέρμπι.

Μπορούμε να αναρωτηθούμε το «γιατί», όπως μπορούμε να επιχειρήσουμε και την πιθανή σωστή απάντηση. Στο πρόσωπο του Έλληνα αμυντικού μπορεί να δει κανείς τη σοβαρότητα που απορρέει από τον ρόλο του ως αρχηγός ενός συλλόγου όπως ο Ολυμπιακός, αλλά κυρίως ως ένα πρότυπο για τον 12χρονο, 13χρονο, 14χρονο που αρχίζει να αποφασίζει σε ποιον ποδοσφαιριστή θέλει να μοιάσει όταν μεγαλώσει.

Επιπλέον, είναι και τέτοιο το πρόσωπο και οι αντιδράσεις του Ρέτσου (όπως ο απλός τρόπος που πανηγύρισε το βράδυ της Κυριακής) που σου βγάζει ακόμα μια παιδικότητα ή πιο σωστά μια αγνότητα, που το ελληνικό ποδόσφαιρο την έχει χάσει προ πολλού και την έχει ανάγκη. Ούτε ακρότητες, ούτε καγκουριλίκια, αγνά ποδοσφαιρικά.

«Είναι βασικά το πρώτο μου γκολ σε ντέρμπι. Από την πρώτη στιγμή που αγωνίστηκα στον Ολυμπιακό δεν είχα σκοράρει εναντίον του Παναθηναϊκού. Βασικά σε καμία ομάδα από τις Big4, ήταν το πρώτο μου».

Αυτές οι στιγμές ανήκουν, λοιπόν, στον Παναγιώτη Ρέτσο και προφανώς κανείς μας δεν ξέρει πόσο τις έχει απολαύσει -μόνο να το φανταστούμε- αλλά δύο είναι τα δεδομένα. Τέτοιες στιγμές τις αξίζει, γιατί σίγουρα μέχρι σήμερα το ποδόσφαιρο δεν του τα έφερε όλα εύκολα και ίσως εν μέρει να τον έχει ταλαιπωρήσει και να του έχει φερθεί σκληρά και δεύτερον, ξέρει καλύτερα από τον καθένα μας, ποιος πρόκειται να τα ακούσει στην επόμενη στραβή και όχι από τα ΜΜΕ, αλλά από το... φιλοθεάμον κοινό.

Στην... υγειά του Ρέτσου, λοιπόν και κάθε παιδιού που ζει το όνειρό του, όσο σκληρό κι αν είναι αυτό στην πραγματικότητα.