Ένα χρόνο μετά την κοσμογονία, ο Παναθηναϊκός λειτουργεί πιο κανονικά από ποτέ...

Στο ποδόσφαιρο τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία. Απαράβατος κανόνας. Ούτε τα πολλά λεφτά την φέρνουν. Το παράδειγμα της Παρί θα είναι πάντα εκεί για να φωτίζει την πραγματικότητα. Το πριν και το μετά από την έλευση του Λουίς Κάμπος, του κορυφαίου αθλητικού διευθυντή. Πάμε στα δικά μας, αφού-λογικά-συμφωνήσαμε στην ουσία των ποδοσφαιρικών πραγμάτων. Ο οργανισμός του Παναθηναϊκού το βίωσε την προηγούμενη διετία(2023-2025) πως τα λεφτά, ούτε τα πολλά λεφτά από μόνα τους, μπορούν να σε οδηγήσουν στη γη της επαγγελίας. Το κατάλαβε, τον πλήγωσε, το ανέλυσε και έναν χρόνο μετά την κοσμογονία του περασμένου Οκτωβρίου, μπορεί να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη και να παραδεχθεί πως δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ήταν. Σε όλα τα κομβικά επίπεδα. Ποδοσφαιρικά και εταιρικά. Είναι μία εντελώς διαφορετική ομάδα. Σε όλα της. Και τούτο αξίζει να φωτιστεί, καθώς το βασικό πρόβλημα του Τριφυλλιού, ήταν ακριβώς αυτό. Ο τρόπος που λειτουργούσε.

Ο Γιάννης Αλαφούζος, απολύτως ορθά, τράβηξε μια μεγάλη πράσινη γραμμή και άρχισε να βάζει τα κομμάτια στη σωστή τους θέση, με τα ανάλογα κριτήρια. Σε επίπεδο τεχνογνωσίας, αγάπης για το κλαμπ και διαδικασιών. Τούτη η γωνιά κατά το παρελθόν έχει θίξει όλα αυτά τα σημαντικά ζητήματα, πέρα από προπονητές, μεταγραφές και παιχνίδια, καθώς ήταν και είναι τα ζωτικής σημασίας θέματα για έναν σύλλογο. Ένα χρόνο μετά, δεν υπάρχει κάτι, για το οποίο μπορείς να... γκρινιάξεις, κάτι που να είναι ''ξένο'' ως προς τον Παναθηναϊκό είτε ως πρόσωπο, είτε ως λογική, είτε ως διαδικασία.

Η επιστροφή του Λεωνίδα Μπουτσικάρη, ενός εκ των πιο αξιολόγων στελεχών που πέρασαν από τον Παναθηναϊκό του Γιάννη Αλαφούζου, ήταν κομβική. Όταν ένας από τους μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού κανονικούς παράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου, είναι δικό σου παιδί, δεν μπορεί να είναι εκτός. Το come back του σηματοδότησε την αλλαγή πλεύσης στον τρόπο λειτουργίας του Παναθηναϊκού. Σε όλα τα ζητήματα.

Η πρόσληψη του Φράνκο Μπαλντίνι στο πλευρό του μεγαλομετόχου άνοιξε τις πιο δύσκολες πόρτες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, έβαλε περισσότερη ποδοσφαιρική λογική-με τον δικό του ιταλικό τρόπο- και δυνάμωσε τον σύλλογο στην ποδοσφαιρική αξιολόγηση των πραγμάτων.

Στη θέση του τεχνικού διευθυντή; Ο Στέφανος Κοτσόλης. Ένας τοπ επιπέδου manager και στο modus operandi και στη ποδοσφαιρική του σκέψη και στον τρόπο που σέβεται και αγαπά τον σύλλογο. Ο Κοτσόλης δεν ήταν και δεν είναι ένας καλός τεχνικός διευθυντής επειδή προέρχεται από τα σπλάχνα του συλλόγου και είναι αγαπητός στον κόσμο. Θα ήταν άδικο για την δουλειά αυτό να ειπωθεί.

Ακόμη και στη σύνθεση την εταιρική, ο Παναθηναϊκός έκανε τεράστιο upgrade στις κομβικές θέσεις, με πυλώνα την πρόσληψη του νέου γενικού διευθυντή και διευθύνοντα συμβούλου, Στέφανου Γιουρέλη.

Πρόσληψη που έγινε με σοβαρά κριτήρια, διαδικασία που καμία σχέση δεν είχε με την προηγούμενη. Όπως έχουμε γράψει κι άλλες φορές ή και έχουμε πει στο ραδιόφωνο, από αυτή την ομάδα και χωρίς την απόλυτη ευθύνη του Αλαφούζου(όπως ακριβώς το γράφουμε και δίχως δόση υπερβολής ή διάθεσης για να δικαιολογηθούν πρόσωπα και καταστάσεις) έχουν περάσει άνθρωποι από τον σύλλογο, που θα έπρεπε το κλαμπ να το βλέπουν μόνο από... φωτογραφία. Τελοσπάντων, πάμε παρακάτω.

Όλα τα παραπάνω φτάνουν για να εγγυηθούν την επιτυχία; Όχι. Σίγουρο στη ζωή δεν είναι τίποτα. Ούτε στο ποδόσφαιρο. Δεν παίζεις μόνος σου. Αυτό, όμως, που η κοσμογονία έχει φέρει στον Παναθηναϊκό είναι η αύξηση των πιθανοτήτων μέσα στα επόμενα χρόνια να φτάσει εκεί που θέλει. Στην κατάκτηση των ποδοσφαιρικών του στόχων. Μπορεί να χάσεις ένα πρωτάθλημα για ένα δοκάρι, σε ένα σφύριγμα, επειδή ο αντίπαλός σου ήταν ακόμη καλύτερος από εσένα. Όταν, όμως, λειτουργείς σωστά, σχεδόν υποδειγματικά και προσπαθείς να είσαι πρωταθληματικός ΠΑΝΤΟΥ, αργά ή γρήγορα το ποδόσφαιρο θα σε δικαιώσει...

Για το ντέρμπι της Κυριακής από αύριο. Μέχρι τότε γελάμε για τον... αθέτιμο ανταγωνισμό, τις πράσινες παράγκες και τα αφηγήματα που μπορούν να πείσουν-μπορεί και όχι- μοναχά ένα βρέφος που δεν καταλαβαίνει.