Άρης: Πολλές τελικές, λίγα γκολ και ανάγκη για σταθερές

Το 0-0 με τον Ηρακλή άφησε τον Άρη για τρίτο συνεχόμενο παιχνίδι χωρίς γκολ και έφερε ξανά στο προσκήνιο ένα πρόβλημα που αρχίζει να αποκτά διάρκεια.

Οι «κιτρινόμαυροι» είχαν απέναντι στον Ηρακλή μεγάλο διάστημα υπεροχής, δημιούργησαν αρκετές προϋποθέσεις, ολοκλήρωσαν το παιχνίδι με 23 τελικές, εκ των οποίων οι 17 στο πρώτο ημίχρονο, αλλά δεν κατάφεραν να σκοράρουν. Στις πρώτες πέντε αγωνιστικές του Πρωταθλήματος ο Άρης έχει πετύχει μόλις πέντε γκολ, ενώ σε τρία από αυτά τα παιχνίδια έμεινε στο μηδέν. Στους αγώνες με Καλαμάτα και ΟΦΗ δημιούργησε συνολικά 36 τελικές προσπάθειες και πλέον έχει φτάσει στις 77, αριθμός που τον φέρνει ψηλά στη σχετική λίστα της κατηγορίας.

Η αναλογία, όμως, είναι χαρακτηριστική και αναδεικνύει το πρόβλημα: χρειάζεται κατά μέσο όρο 15,4 τελικές για να πετύχει ένα γκολ. Πρόκειται για ένα στοιχείο που αποτυπώνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τη διαφορά ανάμεσα στην παραγωγή και στην εκτέλεση.
Ο Άρης φτάνει στο τελευταίο τρίτο, δημιουργεί συνθήκες για να απειλήσει, αλλά δεν αξιοποιεί στον ίδιο βαθμό τις στιγμές που δημιουργεί. Και αυτό δεν είναι μόνο θέμα του εκάστοτε φορ. Είναι ζήτημα τελικής απόφασης, ψυχολογίας, αυτοπεποίθησης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, αποτελεσματικότητας. Οι αριθμοί επιβεβαιώνουν, άλλωστε, ότι το πρόβλημα δεν είναι η ποσότητα των επιλογών στην επίθεση, αλλά η αποτελεσματική αξιοποίησή τους.

Πολλές επιλογές, λίγες σταθερές

Στα οκτώ επίσημα παιχνίδια της σεζόν, ο Μιχάλης Γρηγορίου έχει χρησιμοποιήσει ήδη 26 από τους 32 ποδοσφαιριστές του ρόστερ, δηλαδή περίπου το 80% του διαθέσιμου δυναμικού, ενώ ο Άρης έχει παρουσιάσει διαφορετική ενδεκάδα σε κάθε παιχνίδι. Κι αυτό είναι πρόβλημα.
Οι διαδοχικοί αγώνες σε Πρωτάθλημα και Κύπελλο, οι ανάγκες διαχείρισης, οι διαφορετικές απαιτήσεις κάθε αναμέτρησης αλλά και η σταδιακή ένταξη αρκετών νέων προσώπων οδήγησαν σε συνεχείς αλλαγές. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι ότι η ομάδα εξακολουθεί να αναζητά σταθερές σε πρόσωπα και συνεργασίες, ειδικά στη μεσοεπιθετική γραμμή.

Μορόν, Καντεβέρε, Μιρ και Κουαμέ έχουν χρησιμοποιηθεί σε διαφορετικούς ρόλους στην επίθεση, ο Μανού Γκαρθία αναζητά ακόμη τον δικό του ρυθμό, ενώ στα άκρα υπάρχουν Γκαρέ, Γιαννιώτας, Παλάσιος και πλέον ξανά ο Αλφαρέλα. Οι επιλογές δεν λείπουν. Αυτό που χρειάζεται να βρει ο Άρης μετά τη διακοπή είναι μία ξεκάθαρη επιθετική ιεραρχία και, κυρίως, σταθερούς συνδυασμούς προσώπων που να δίνουν την απαραίτητη συνέπεια από παιχνίδι σε παιχνίδι.

Το 90άλεπτο με τον Ηρακλή ήταν ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Στην προσπάθειά του να βρει περισσότερες λύσεις και να αλλάξει την εικόνα του αγώνα, ο Γρηγορίου χρησιμοποίησε διαφορετικούς συνδυασμούς στη μεσοεπιθετική γραμμή, αρκετοί από τους οποίους δεν έχουν ακόμη δουλευτεί στον βαθμό που απαιτείται. Ο Άρης στο πρώτο ημίχρονο δημιούργησε, είχε παρουσία κοντά στην περιοχή και έφτασε αρκετές φορές σε θέση απειλής, όμως οι τελικές επιλογές και τα τελειώματα δεν του επέτρεψαν να μετατρέψει την υπεροχή του σε γκολ.

Η διακοπή δίνει πλέον στον Γρηγορίου κάτι που του έλειψε το προηγούμενο διάστημα: συνεχόμενο χρόνο προπόνησης. Χρόνο για να δουλέψει συγκεκριμένα αγωνιστικά μοτίβα, να σταθεροποιήσει συνεργασίες και κυρίως να ξεκαθαρίσει ποιοι παίκτες θα αποτελέσουν τον βασικό κορμό. Η ποσότητα των επιλογών υπάρχει. Το ζητούμενο είναι να μετατραπεί σε μεγαλύτερη συνοχή, διάρκεια και αποτελεσματικότητα.