Ο Φρόιλερ κρατάει όρθιο τον Ολυμπιακό και ο Αλγκουαθίλ δεν κρύβεται!

Δεν έχει χρόνο, αλλά ξέρει ότι πρέπει να βρει τη μαγιά για να φτιάξει μία ομάδα που θα πείθει ότι μπορεί να τερματίσει πρώτη τον Μάιο. Το αποτέλεσμα στη Λιβαδειά είναι από εκείνα που οι μεγάλες ομάδες θέλουν να έχουν στο τέλος της ημέρας. Ο Ολυμπιακός πήρε το τρίποντο, έφυγε με το διπλό και μάλιστα με γκολ στις καθυστερήσεις, σε ένα παιχνίδι που μέχρι το τελευταίο λεπτό έμοιαζε να μην του προσφέρει τη λύση που έψαχνε. Το 0-1 του Σάλιακα, λοιπόν, μπήκε στο σακούλι και μαζί του τρεις πολύτιμοι βαθμοί. Αν όμως σταθούμε λίγο περισσότερο στην εικόνα και όχι μόνο στον πίνακα του σκορ, θα διαπιστώσουμε ότι ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ έχει μπροστά του αρκετή δουλειά.

Και δεν είναι κάτι που πρέπει να προκαλεί ανησυχία. Είναι η φυσιολογική διαδικασία μιας ομάδας που προσπαθεί να αποκτήσει καινούργιες συνήθειες και να εφαρμόσει ένα διαφορετικό αγωνιστικό σχέδιο. Η Λιβαδειά, άλλωστε, ήταν ένα παιχνίδι που ανέδειξε ακριβώς το σημείο στο οποίο ο Ολυμπιακός χρειάζεται τη μεγαλύτερη βελτίωση: την αντιμετώπιση των κλειστών άμυνων (ειδικά στο β’ μέρος).

Το είχαμε επισημάνει πριν από τη σέντρα. Ο Λεβαδειακός δεν έχει την ίδια αγωνιστική συμπεριφορά με τη Γιαγκελόνια. Και δεν μιλάμε απαραίτητα για έναν Λεβαδειακό που είναι ανώτερος ποιοτικά από τους Πολωνούς. Μιλάμε για τη φιλοσοφία με την οποία μπαίνει κάθε ομάδα στο γήπεδο. Η Γιαγκελόνια άφησε χώρους, προσπάθησε να παίξει, να κυκλοφορήσει και να χτίσει από πίσω. Αυτό έδωσε στον Ολυμπιακό πεδίο για το πρέσινγκ του, για κλεψίματα και για γρήγορες μεταβάσεις.

Ο Λεβαδειακός ήταν άλλη ιστορία. Έκλεισε τους χώρους, χαμήλωσε τις γραμμές του ειδικά στο δεύτερο 45λεπτο και υποχρέωσε τον Ολυμπιακό να βρει τρόπους να επιτεθεί
απέναντι σε οργανωμένη άμυνα. Εκεί φάνηκε ότι οι «ερυθρόλευκοι» δεν έχουν ακόμη όλες τις λύσεις που θα χρειαστούν μέσα στη σεζόν. Η κατοχή υπήρχε, η διάθεση υπήρχε, η πίεση υπήρχε, αλλά η δημιουργία καθαρών προϋποθέσεων για γκολ δεν ήταν αυτή που θα ήθελε ο Αλγκουαθίλ.

Και αυτό είναι ένα από τα μεγάλα κεφάλαια που θα πρέπει να δουλέψει ο Ισπανός. Πώς θα μετατρέπει την κατοχή σε πραγματική απειλή; Πώς θα δημιουργεί ρήγματα όταν ο αντίπαλος δεν του δίνει χώρους; Πώς θα κάνει την μπάλα να κυκλοφορεί γρηγορότερα και με περισσότερες κινήσεις γύρω από την αντίπαλη περιοχή; Οι απαντήσεις δεν θα έρθουν από τη μία μέρα στην άλλη.

Μέχρι να έρθουν, όμως, ο Ολυμπιακός θα χρειάζεται και τέτοιες νίκες. Και στη Λιβαδειά είχε ανθρώπους που κράτησαν την ομάδα όρθια μέχρι να εμφανιστεί η στιγμή της.
Πρώτος ο Ορτέγκα. Ο Γερμανός τερματοφύλακας είχε κάνει το λάθος στο γκολ της Γιαγκελόνια που είχε βάλει προσωρινά τον Ολυμπιακό σε δύσκολη θέση. Στη Λιβαδειά, όμως, είχε τη δική του απάντηση. Στη μεγάλη ευκαιρία του πολύ δραστήριου Κομπνάν κράτησε το 0-0 και απέδειξε ότι ένας τερματοφύλακας πρέπει να έχει και την ικανότητα να αφήνει πίσω του μία κακή στιγμή. Δεν ήταν απλώς μία απόκρουση.

Ήταν μία επέμβαση που είχε ως αποτέλεσμα ο Ολυμπιακό να μην μπλέξει σε περιπέτειες από το πρώτο ημίχρονο. Και δίπλα του, ο Ρέτσος δείχνει πλέον κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία: ότι έχει αφήσει πίσω του το διάστημα στο οποίο έψαχνε τον εαυτό του μετά τα όσα έγιναν στο Πανθεσσαλικό. Ο αρχηγός παρουσιάζεται πιο
σίγουρος, πιο σταθερός και κυρίως δείχνει να έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του Αλγκουαθίλ. Η εμπιστοσύνη του προπονητή δεν χαρίζεται, αλλά όταν υπάρχει, μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά για έναν ποδοσφαιριστή.

Και ο Ρέτσος αυτή τη στιγμή μοιάζει να πατάει σε πολύ καλύτερο έδαφος. Ο Πουέρτα είναι διαφορετική περίπτωση. Από έναν παίκτη που αποκτήθηκε με συγκεκριμένες προσδοκίες, ασφαλώς περιμένουμε περισσότερα. Δεν είναι ακόμη η παρουσία που θα ήθελε ο Ολυμπιακός στον άξονα. Ωστόσο, υπάρχει μία λεπτομέρεια στη φάση του 0-1 που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη.

Ο Πουέρτα βρέθηκε σε θέση από την οποία θα μπορούσε εύκολα να επιχειρήσει το σουτ. Πολλοί ποδοσφαιριστές σε εκείνο το σημείο θα είχαν σουτάρει ίσως και πάνω στην ένταση και στην... απελπισία τους για να επιτευχθεί ένα γκολ, παρότι μπροστά τους υπήρχαν ένα σωρό σώματα. Εκείνος, όμως, σήκωσε το κεφάλι, προτίμησε να πασάρει μπροστά στον Ζέλσον, με τον Πορτογάλο στη συνέχεια να πασάρει στον Φρόιλερ στα αριστερά. Μία απλή φαινομενικά απόφαση, αλλά από αυτές που δείχνουν
ποδοσφαιρική αντίληψη.

Και μετά ανέλαβε ο άνθρωπος που έχει αρχίσει να γίνεται σταθερά σημείο αναφοράς. Ο Ρέμο Φρόιλερ είχε ξανά εκείνη την ολύμπια ψυχραιμία που τον χαρακτηρίζει. Δεν βιάστηκε, δεν γέμισε απλώς την περιοχή για να ξεφορτωθεί την μπάλα. Σήκωσε το κεφάλι, ζύγισε την κατάσταση και έβγαλε μία σέντρα με ακρίβεια, ακριβώς εκεί που έπρεπε να πάει. Στο δεύτερο δοκάρι. Εκεί όπου ο Σάλιακας είχε κάνει την κίνηση.

Ο Σάλιακας έγινε για λίγα δευτερόλεπτα… Γιάρεμτσουκ. Ο δεξιός μπακ βρέθηκε στη σωστή θέση, έκανε την κίνηση του επιθετικού και με την κεφαλιά του έστειλε την μπάλα στα δίχτυα. Δεν χρειάστηκε ο Ολυμπιακός να κάνει ένα εντυπωσιακό παιχνίδι για να πάρει το τρίποντο. Χρειάστηκε να έχει καθαρό μυαλό στην τελευταία του μεγάλη στιγμή.
Αυτό, λοιπόν, είναι το συμπέρασμα από τη Λιβαδειά. Ο Ολυμπιακός κέρδισε, αλλά δεν τελείωσε τη δουλειά του.

Ο Αλγκουαθίλ έχει ακόμη πάρα πολλά να βελτιώσει, κυρίως απέναντι σε ομάδες που θα του κλείνουν τους χώρους και θα τον αναγκάζουν να επιτεθεί με διαφορετικό
τρόπο. Και ίσως αυτό να είναι το πιο χρήσιμο συμπέρασμα από ένα διπλό που ήρθε με το ζόρι. Γιατί τα αποτελέσματα χτίζουν βαθμούς και κυρίως διατηρούν την ηρεμία για να δουλέψει όπως πρέπει ο Βάσκος, αλλά τέτοια παιχνίδια δείχνουν στον προπονητή όλα όσα πρέπει να διορθώσει για να γίνει ο Ολυμπιακός πραγματικά η ομάδα που θέλει.

Το κακό είναι ότι θα λείπουν κάμποσοι διεθνείς το διάστημα της διακοπής. Οπότε, είναι και ουτοπικό να συζητάμε ότι θα έχει τον χρόνο να δουλέψει στο 20ήμερο που ακολουθεί, όταν θα απουσιάζουν 12 βασικά του στελέχη. Δεν μπορεί όμως να κάνει διαφορετικά. Είναι σαφές ότι τη δεδομένη χρονική στιγμή μετρούν τα αποτελέσματα,
αλλά να έχει συνέχεια στις νίκες θα χρειαστεί να γίνουν και οι απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις για μία πιο ελκυστική εικόνα και κυρίως για πιο πειστικές εμφανίσεις.