Μεταγραφές ΑΕΚ, ο απολογισμός και ο ανταγωνισμός!

Αναμφισβήτητα η πλέον ενδιαφέρουσα περίοδος πλην της καθαρά αγωνιστικής, δηλαδή έξω από το κυρίως πιάτο στο μενού, είναι η μεταγραφική περίοδος και ειδικότερα του καλοκαιριού, όπου χτίζονται ομάδες με αλλαγές σε πρόσωπα στο ποδοσφαιρικό τμήμα. Αυτό δεν ισχύει μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο και όσους ασχολούνται με τη στρογγυλή θεά, για να μη ξεχάσουμε και αυτά που γνωρίζουμε. Χθες ολοκληρώθηκε η διαδικασία ενίσχυσης για τα ελληνικά club, δυστυχώς έχει επεκταθεί η περίοδος προσθηκών στη χώρα μας και φτάσαμε 15 Σεπτεμβρίου κάτι που κατά την ταπεινή μου άποψη συνιστά λάθος, μιας και με αυτό το τρόπο επιτρέπουμε στις ομάδες μας να λειτουργούν δίχως σωστό προγραμματισμό και αγωνιστικό σχέδιο. Αν θα έπρεπε να προκύπτει κάτι μετά την 1η του Σεπτέμβρη θα έπρεπε να αφορά διόρθωση, ή έκτακτη ανάγκη, όπως ένας τραυματισμός σαν αυτόν του Ελ Καμπί για παράδειγμα.

Τέλος πάντων άλλη συζήτηση αυτή, προφανώς πολύ μεγάλη και ο κάθε ένας από εμάς, δύναται να έχει διαφορετική άποψη βάση των δεδομένων που λήφθηκαν υπόψη για να μεγαλώσει η καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδος για τις ελληνικές ομάδες.

Σε τούτο το blog με αφορμή την ολοκλήρωση της περιόδου προσθηκών, παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο ελεύθερων ποδοσφαιριστών για τις ομάδες, θα προχωρήσουμε σε μια ανάλυση του μεταγραφικού σχεδιασμού της ΑΕΚ, συγκριτικά και με τον ανταγωνισμό φυσικά, με ειδοποιό διαφορά τις ανάγκες κάθε club φυσικά... Ένας πρόχειρος μα και ουσιαστικός απολογισμός με τη ματιά μη επαγγελματιών στο χώρο μιας και δεν είμαστε Νίκολιτς, ή Ριμπάλτα, οι οποίοι δεδομένα γνωρίζουν καλύτερα από εμάς τη δουλειά και το τι ήθελαν να δημιουργήσουν. Ένα καλοκαίρι που επιδιώχθηκε ποιοτική αναβάθμιση, τη στιγμή που υπήρχαν λιγότερες ανάγκες από τους ανταγωνιστές, ενώ διατέθηκαν 20 εκατομμύρια ευρώ (τα περισσότερα που έχει δώσει ο Δικέφαλος συγκριτικά με το παρελθόν) για 8 προσθήκες συνολικά!

Το δικό μου συμπέρασμα για την ΑΕΚ ήταν πως στο τέλος της όποιας κουβέντας και πάντα ενώ είναι σχετικά νωρίς διότι δεν έχουμε δει πολλούς να παίζουν, μάλλον
χρειαζόταν να κάνει κάποια επιπλέον πράγματα στην άμυνά της, σχετικά με τα άκρα αυτής και το κέντρο της... Αναφέρομαι πλέον κυρίως στο δεξί μπακ σαν κάλυψη του Λάζαρου Ρότα και φυσικά με την ανάγκη για έναν ακόμη στόπερ που θα λογίζεται αντίστοιχα με τους Μουκουντί και Ρέλβας! Κάτι που έχουμε αναφέρει αρκετές φορές στο ρεπορτάζ και με δεδομένο πάντα ότι δεν ξέρουμε πώς θα ανταποκριθούν και κατά πόσο θα αξιοποιηθούν στις συγκεκριμένες θέσεις παίκτες όπως οι Βίντα, Γκεοργκίεφ και Αλεξίου! Διότι αν καταγράψουν από 15 εως 20 συμμετοχές οι παραπάνω (κάτι που θα πρέπει να συμβεί σε μία γεμάτη σεζόν και ιδιαίτερα απαιτητική) και ανταποκριθούν τότε η κουβέντα και το συμπέρασμα αυτής θα αλλάξει...

Αντίθετα μεσοεπιθετικά η ΑΕΚ κινήθηκε σωστά και προκάλεσε με τις προσθήκες της ουσιαστική και ποιοτική αναβάθμιση με κινήσεις όπως αυτή του Μάγερ, του Ζουμπκόφ (αρκεί να αξιοποιηθεί και να βγάλει τις δεδομένες αρετές του), ενώ είχαμε και την επιστροφή του Ζοάο Μάριο. Στα χαφ ήρθαν Βιτάλις, Κάιρινεν και Αριάγκα οι οποίοι αποκτήθηκαν για να αποτελέσουν και τον αντικαταστάτη ενός σημαντικού ποδοσφαιριστή της πρωταθλήτριας: του Πινέδα... Ο Δικέφαλος έκανε τρεις κινήσεις για τη μεσαία του γραμμή οι οποίες εξυπηρετούν διαφορετικές ανάγκες κάτι που ήταν απαραίτητο, αρκεί βέβαια να επιλέγονται σωστά ανάλογα με τον εκάστοτε αντίπαλο, άρα και τις ανάγκες που θα έχει η Ένωση στα ματς. Τρεις μέσοι που έκαναν τη διαφορά όλοι τους από την ομάδα που αποκτήθηκαν και οι δύο από αυτούς (Κάιρινεν και Βιτάλις) αναδείχθηκαν πολυτιμότεροι στο πρωτάθλημα που συμμετείχαν και κατέκτησαν!

Η συζήτηση ...φουντώνει προφανώς έπειτα από κάποια και κάθε γκέλα και η σύγκριση με τον ανταγωνισμό είναι λογικό να προκύπτει με τη διαφορά ότι πρέπει να μπαίνουν σωστά τα δεδομένα για κάθε αντίπαλο της ΑΕΚ. Στην προκειμένη περίπτωση και μεταγραφική περίοδο οι Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός και ΠΑΟΚ, έκαναν τις πιο δαπανηρές και αριθμητικά περισσότερες προσθήκες διότι είχαν μεγαλύτερες ανάγκες, πήγαν σε αλλαγή μισού και ολοκλήρου ρόστερ και έχουν τη βασική υποχρέωση να αμφισβητήσουν την κυριαρχία της ομάδας των Νίκολιτς και Ριμπάλτα! Στο τέλος της συζήτησης ο Δικέφαλος έκανε τελικά 8 προσθήκες και επιδίωξη - στόχευση των υπευθύνων του αγωνιστικού σχεδίου ήταν να μην αλλάξει ο βασικός κορμός προκειμένου να μη πειραχθεί η χημεία, η αγωνιστική συνοχή και η συνέπεια στο πλάνο. Κι αυτό γιατί ήταν μεγάλο το διακύβευμα της επιστροφής της ΑΕΚ στο Champions League και γνωρίζει ο Σέρβος τεχνικός πώς θα το πετύχει (και το έκανε και αυτό)!