Αρης: Τα μαθήματα και η αντίδραση που χρειάζεται

Η βαριά ήττα από την ΑΕΚ δημιούργησε έντονο προβληματισμό στο εσωτερικό του Άρη και διέκοψε απότομα το θετικό κλίμα που είχε διαμορφωθεί από το 2/2 στο ξεκίνημα του Πρωταθλήματος. Το ζητούμενο, όμως, για τους «κίτρινους» δεν είναι πλέον να μείνουν στη βραδιά της Νέας Φιλαδέλφειας. Είναι να την αξιοποιήσουν σωστά.

Ο χρόνος, άλλωστε, δεν επιτρέπει παρατεταμένη εσωστρέφεια. Ακολουθεί μία ιδιαίτερα απαιτητική εβδομάδα, με το εκτός έδρας παιχνίδι Κυπέλλου απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης την Πέμπτη (10/9) και αμέσως μετά το ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα, την Κυριακή (13/9). Σε ένα πρόγραμμα με δύο παιχνίδια μέσα σε λίγες ημέρες, η διαχείριση του ρόστερ είναι δεδομένο ότι θα απασχολήσει τον Μιχάλη Γρηγορίου. Πριν από αυτό, όμως, υπάρχει μία βασική απαίτηση: ο Άρης πρέπει να βγάλει αντίδραση. Όχι μόνο σε επίπεδο αποτελέσματος προφανώς, αλλά και στη συνολική εικόνα και νοοτροπία, καθώς το πρώτο crash test της σεζόν ανέδειξε συγκεκριμένα αγωνιστικά ζητήματα τα οποία προπονητής και ποδοσφαιριστές καλούνται να διαβάσουν και να διορθώσουν άμεσα.

Το πλάνο δεν άλλαξε, αλλά δεν μπόρεσε να υποστηριχθεί

Ο Γρηγορίου είχε αποφασίσει πριν από το παιχνίδι ότι ο Άρης δεν θα εγκατέλειπε τη φιλοσοφία του απέναντι στην ΑΕΚ. Η πρόθεση ήταν να μη μείνει χαμηλά πίσω από την μπάλα, να επιχειρήσει πίεση ψηλά όταν υπήρχαν οι προϋποθέσεις, να κυκλοφορήσει την μπάλα και να εκμεταλλευτεί τους χώρους που μπορούσε να αφήσει η αντίπαλος στις μεταβάσεις. Η παρουσία του Μανού Γκαρθία στην αρχική ενδεκάδα ήταν ενδεικτική αυτής της λογικής. Στην πράξη, όμως, ο Άρης αποδείχθηκε ανέτοιμος να υποστηρίξει αυτό το πλάνο απέναντι σε μία ομάδα με πολύ μεγαλύτερη συνοχή και αγωνιστική ομοιογένεια. Αρκετές επιθέσεις χάθηκαν πριν ακόμη η μπάλα περάσει τη μεσαία γραμμή, προσφέροντας στην ΑΕΚ νέες κατοχές και τη δυνατότητα να επανέρχεται συνεχώς σε θέση επίθεσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πρώτη τελική προσπάθεια του Άρη καταγράφηκε στο 40ό λεπτό με ένα (άστοχο) σουτ από τον Ράτσιτς. Ακόμη και στις περιπτώσεις που δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για παιχνίδι στο ανοιχτό γήπεδο, η τελική επιλογή δεν ήταν η σωστή. Η φάση με τον Γιαννιώτα (στο 44’), ο οποίος καθυστέρησε να πασάρει προς τον Καντεβέρε σε μία από τις καλύτερες μεταβάσεις του πρώτου ημιχρόνου, αποτύπωσε σε μεγάλο βαθμό το πρόβλημα. Ο Άρης των πέντε γκολ και των 36 τελικών στις δύο πρώτες αγωνιστικές περιορίστηκε σε επτά προσπάθειες απέναντι στην ΑΕΚ, με ελάχιστες πραγματικά επικίνδυνες στιγμές.
Αυτό δημιουργεί και ένα πρώτο θέμα προς αξιολόγηση για τον Γρηγορίου: κατά πόσο, μέχρι το γκρουπ να αποκτήσει μεγαλύτερη συνοχή και περισσότερες σταθερές, θα χρειάζεται σε συγκεκριμένα παιχνίδια μεγαλύτερη προσαρμογή του πλάνου στις απαιτήσεις του αντιπάλου.

Ο άξονας και η απώλεια ισορροπίας

Το μεγαλύτερο αγωνιστικό πρόβλημα εμφανίστηκε στον κεντρικό διάδρομο. Η ΑΕΚ είχε ήδη ως βασικό χαρακτηριστικό της το παιχνίδι στον άξονα και τη δημιουργία υπεραριθμιών, ωστόσο ο Άρης δεν κατάφερε να περιορίσει αυτή τη λειτουργία. Ο Ράτσιτς δεν είχε την απαιτούμενη υποστήριξη, οι δεύτερες μπάλες χάνονταν και οι αντίπαλοι έβρισκαν κάθετες πάσες με πολύ μεγαλύτερη ευκολία απ’ όση θα ήθελε ο Γρηγορίου. Οι παρεμβάσεις του τελευταίου επίσης δεν βελτίωσαν την κατάσταση. Ο Κουαμέ χρησιμοποιήθηκε αντί του Μανού με στόχο να αυξηθεί η ένταση της πίεσης, χωρίς ο Άρης να κερδίσει όσα περίμενε από αυτή την επιλογή. Ο Χόνγκλα πέρασε στο παιχνίδι για να δώσει φρεσκάδα και ισορροπία στον άξονα, όμως η εικόνα έγινε ακόμη πιο προβληματική. Ο Καμερουνέζος δεν βρίσκεται ακόμη στον αγωνιστικό ρυθμό που απαιτεί ένα τέτοιο παιχνίδι και στο τελευταίο ημίωρο οι αποστάσεις μεγάλωσαν δραματικά. Η ΑΕΚ περνούσε τον άξονα με κάθετες πάσες και έφτανε στο επιθετικό τρίτο με ελάχιστη αντίσταση.
Αυτό είναι ένα ακόμη σημείο που ο Άρης καλείται να διορθώσει: τις αποστάσεις, την υποστήριξη και την αντίδραση μετά την απώλεια της μπάλας, ειδικά όταν η ένταση του παιχνιδιού ανεβαίνει.

Ο Φαμπιάνο ανέδειξε ξανά το γνωστό κενό

Η απουσία του Φαμπιάνο ήταν γνωστή πριν από τη σέντρα και αποδείχθηκε σημαντική, χωρίς φυσικά να μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για το δύσκολο βράδυ του Άρη στη Νέα Φιλαδέλφεια και το εύρος του σκορ. Το δίδυμο Σούταλο–Γένσεν χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά μαζί. Η επικοινωνία και οι αλληλοκαλύψεις δεν ήταν στο απαιτούμενο επίπεδο και το παιχνίδι επανέφερε στην επιφάνεια μία ανάγκη που παραμένει «πληγή»: την απόκτηση ακόμη ενός κεντρικού αμυντικού με δυνατότητα να διεκδικήσει άμεσα θέση βασικού. Το πρόβλημα δεν περιορίστηκε στους στόπερ. Ο Άρης δεν είχε σταθερά καθαρές πρώτες επαφές, έχασε πολλές δεύτερες μπάλες και δεν προστάτευσε σωστά τις πλάτες της αμυντικής γραμμής.

Η αντίδραση είναι πλέον το πρώτο ζητούμενο

Το σημαντικότερο στοιχείο που αφήνει πίσω της η Νέα Φιλαδέλφεια αφορά τελικά την αντίδραση. Μετά το δεύτερο γκολ ο Άρης έχασε όχι μόνο την αγωνιστική του ισορροπία, αλλά και τη δυνατότητα να διαχειριστεί ψύχραιμα την εξέλιξη του παιχνιδιού. Πάγκος και αγωνιστικός χώρος μπήκαν ταυτόχρονα σε μία κατάσταση πανικού από την οποία η ομάδα δεν κατάφερε να βγει μέχρι το τελευταίο σφύριγμα. Αυτό είναι το κομμάτι που ο Γρηγορίου και οι παίκτες του καλούνται να διορθώσουν πρώτο.
Η ήττα από την ΑΕΚ δεν διαγράφει όσα προηγήθηκαν και δεν ακυρώνει τις δύο πρώτες νίκες. Αποκάλυψε, όμως, αδυναμίες που σε υψηλότερο επίπεδο απαιτήσεων γίνονται πολύ πιο εμφανείς. Ο Άρης δεν έχει χρόνο να μείνει στο 5-0. Έχει όμως την υποχρέωση να μάθει από αυτό. Και η πρώτη πραγματική απάντηση θα δοθεί άμεσα στο γήπεδο, τόσο από τις επιλογές του Γρηγορίου όσο και από τον τρόπο με τον οποίο θα αντιδράσει το ίδιο το γκρουπ.