Άρης: Η νέα ιεραρχία στην επίθεση και ο Καντεβέρε που κέρδισε τον Γρηγορίου

• Ο Καντεβέρε κέρδισε το προβάδισμα

Τις προηγούμενες σεζόν η συζήτηση γύρω από την επίθεση του Άρη είχε σχεδόν πάντα την ίδια αφετηρία: τον Λορέν Μορόν. Ο Ισπανός ήταν ο σταθερός σημείο αναφοράς, ο ποδοσφαιριστής από τον οποίο εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό η παραγωγή και το γκολ. Οι εναλλακτικές λύσεις υπήρχαν, άλλοτε σε μεγάλο βαθμό άλλοτε σε μικρότερο, αλλά δύσκολα κατάφερναν να δημιουργήσουν πραγματικό ανταγωνισμό για τη θέση του βασικού.

Η φετινή εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Ο Μιχάλης Γρηγορίου έχει πλέον στη διάθεσή του ένα γκρουπ επιθετικών με διαφορετικά χαρακτηριστικά και, κυρίως, με πραγματική ποιότητα. Τίνο Καντεβέρε, Ράφα Μιρ, Κριστιάν Κουαμέ και Λορέν Μορόν συνθέτουν μία τετράδα που έχει αλλάξει πλήρως την εσωτερική ιεραρχία στην κορυφή της επίθεσης. Κι αυτό, για τον Έλληνα τεχνικό, είναι πολυτέλεια. Με τα σημερινά δεδομένα, μάλιστα, ο Μορόν βρίσκεται χαμηλότερα από ό,τι θα μπορούσε κανείς να φανταστεί πριν από μερικούς μήνες. Ο Ισπανός, που για δύο χρόνια ήταν σχεδόν αδιαπραγμάτευτη επιλογή, αυτή τη στιγμή βρίσκεται πίσω από τους υπόλοιπους στη μάχη για τη βασική θέση. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την πτώση της δικής του απόδοσης και το γεγονός ότι δεν δίνει το πάτημα στον Γρηγορίου μέσα από την καθημερινότητά του στην ομάδα. Έχει να κάνει κυρίως με το γεγονός ότι ο Άρης πλέον δεν είναι υποχρεωμένος να περιμένει έναν συγκεκριμένο παίκτη για να πάρει αυτά που θέλει από την κορυφή της επίθεσης.

Ο Καντεβέρε κέρδισε το προβάδισμα

Αυτή τη στιγμή, ο Τίνο Καντεβέρε είναι ο ποδοσφαιριστής που έχει κερδίσει την πρώτη θέση στην εσωτερική ιεραρχία. Η επιλογή του απέναντι στον ΟΦΗ, παρότι είχε μόλις επιστρέψει από τραυματισμό και ο Ράφα Μιρ είχε ένα παραπάνω ματς στα πόδια του (σ.σ. με την Καλαμάτα ξεκίνησε βασικός), ήταν ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο σκέφτεται ο προπονητής του Άρη.

Ο Καντεβέρε δίνει πράγματα που ταιριάζουν πολύ στη φετινή αγωνιστική λογική της ομάδας. Έχει ένταση, ταχύτητα, αθλητικότητα και μπορεί να υπηρετήσει το ψηλό pressing που ζητά ο Γρηγορίου. Δεν περιορίζεται στο να περιμένει μέσα στην περιοχή, αλλά βγαίνει από τη ζώνη ευθύνης του, παίζει με πλάτη, συνδέεται με τους μεσοεπιθετικούς και ανοίγει χώρους. Απέναντι στον ΟΦΗ αυτή η παρουσία αποτυπώθηκε και στους αριθμούς. Είχε τέσσερις τελικές προσπάθειες, τις περισσότερες από κάθε παίκτη του Άρη, έξι επαφές μέσα στην αντίπαλη περιοχή και 14 εύστοχες μεταβιβάσεις σε 17 προσπάθειες. Ακόμη πιο σημαντική όμως ήταν η συνολική χρησιμότητά του. Δημιούργησε προϋποθέσεις για τους παίκτες που κινούνταν πίσω του, έδωσε στηρίγματα και συμμετείχε ενεργά στη μετάβαση της ομάδας από τη μεσαία γραμμή στην επίθεση. Γι' αυτό και, με τα σημερινά δεδομένα, έχει το προβάδισμα και για το παιχνίδι με την ΑΕΚ.

Ο Ράφα Μιρ από την άλλη παραμένει μία πολύ σημαντική επιλογή. Έχει το βιογραφικό, την ποιότητα και τα χαρακτηριστικά που έλειπαν από τον Άρη, όμως ακόμη χρειάζεται χρόνο για να φτάσει στο επίπεδο αγωνιστικού ρυθμού που θέλει το τεχνικό επιτελείο. Ο Κουαμέ έδωσε επίσης άμεση απάντηση όταν ήρθε από τον πάγκο απέναντι στον ΟΦΗ. Το τελείωμά του στο 2-0 ήταν υψηλού επιπέδου και επιβεβαίωσε γιατί ένας παίκτης με παραστάσεις από τη Serie A μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες ακόμη και ως εναλλακτική λύση.

Γίνεται κατανοητό λοιπόν ότι ο Γρηγορίου δεν είναι πλέον υποχρεωμένος να σκέφτεται ποιος θα καλύψει το κενό αν ο βασικός φορ δεν είναι διαθέσιμος ή δεν βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Μπορεί να επιλέξει διαφορετικό τύπο επιθετικού ανάλογα με το παιχνίδι, να επιβραβεύσει αυτόν που δείχνει περισσότερα στην προπόνηση και να αλλάξει τα χαρακτηριστικά της επίθεσης μέσα στο ίδιο ματς. Αυτό δημιουργεί πραγματικό ανταγωνισμό, ο οποίος δεν αφορά μόνο τον Μορόν, αλλά αφορά όλους. Ο Καντεβέρε πρέπει να διατηρήσει το επίπεδό του, ο Μιρ να ανεβάσει ρυθμό, ο Κουαμέ να εκμεταλλευτεί κάθε λεπτό που παίρνει και ο Μορόν να αποδείξει ότι μπορεί να επιστρέψει στην εκδοχή του ποδοσφαιριστή που σημείωσε 40 γκολ στις δύο πρώτες του σεζόν στον Άρη.
Είναι ξεκάθαρο ότι η κορυφή της επίθεσης δεν είναι πλέον υπόθεση ενός παίκτη, ούτε η φανέλα δίνεται με βάση το όνομα ή το συμβόλαιο, αλλά με βάση το τι χρειάζεται η ομάδα και τι δείχνει ο καθένας.