Ο Λούζα, η αξία της ομάδας, η... κατοστάρα και ο Ουναϊ!

Ιμράν Λούζα. Αυτός είναι ο εκλεκτός του Παναθηναϊκού στο 8. Η σημαντική κίνηση που έψαχνε από το ξεκίνημα της μεταγραφικής περιόδου και ήταν έτοιμος να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη. Όπως κι έγινε. Το Τριφύλλι έβγαλε από τα ταμεία του ένα ποσό άνω των 7 εκατομμυρίων ευρώ και έβαλε στην μεσαία του γραμμή έναν ποιοτικό μέσο, όπου θεωρητικά αποτελεί αναβάθμιση σε σχέση με τον ποδοσφαιριστή που αποχώρησε, τον Άνταμ Τσέριν. Όλα κρίνονται στον αγωνιστικό χώρο, για αυτό και λέμε θεωρητικά. Mία μικρή παρένθεση: Σαν να έχει χαθεί λίγο το μέτρο στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε στο ελληνικό ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι κινήσεις δαπανηρές. Τούτο δεν αφορά μόνο τον Παναθηναϊκό. Ο ΠΑΟΚ... έσκασε 8 εκατομμύρια για τον Ούγκρεσιτς, οι Αθηναίοι 7+ για τον Λούζα, η ΑΕΚ 6+ για τον Μάγερ και νομίζεις πως πήραν τίποτα παίκτες από το ποδοσφαιρικό... πανέρι. Δεν γίναμε Premier League, ούτε La Liga, το να δαπανούν οι μεγάλες μας ομάδες αυτά τα ποσά είναι άξιο σχολιασμού, παραδοχής διάθεσης για επένδυση και σίγουρα μεταγραφές από το πάνω ράφι, ανεξάρτητα από την προσφορά του καθενός στο χορτάρι. Κλείνει η παρένθεση.

Ο Λούζα διακρίνεται για τις επαφές του, το αριστερό του πόδι, την ικανότητά του στο playmaking είτε μέσα στη πίεση με κοντινές μεταβιβάσεις είτε με μακρινές μπαλιές ακριβείας, το διάβασμα του παιχνιδιού, την τεχνική του κατάρτιση ενώ πέρσι έκανε μια γεμάτη σεζόν με γκολ(7) και ασίστ(10), γεγονός που δεν αποτελεί τον κανόνα αλλά δείχνει κομμάτι των δυνατοτήτων του. Είναι ένας κεντρικός χαφ με αναπτυγμένα τα δημιουργικά του χαρίσματα, στο αθλητικό κομμάτι δεν χρειάζεται να πούμε πολλά για έναν παίκτη που ήταν αρχηγός σε ομάδα της Championship ενώ ανασταλτικά παρά το γεγονός πως είναι συνεπής δεν αποτελεί το δυνατό του στοιχείο στο παιχνίδι. Περισσότερα θα πούμε στο επόμενο σημείωμα, σαφώς πιο αναλυτικά για την πιο δαπανηρή μεταγραφή του Παναθηναϊκού αυτό το καλοκαίρι. Μέχρι στιγμής. Από την προσθήκη αυτή γίνεται ξεκάθαρο, σε όσους δεν ήταν, πως ο Νίστρουπ όπως και ο Νίκολιτς, θέλει χαφ ''μπαλάτα'', χαφ που θα μπορούν πρωτίστως να υπηρετήσουν την επιβολή της κυριαρχίας μέσα από την κατοχή της μπάλας και το συνδυαστικό παιχνίδι.

Πέρα από την προσθήκη του Λούζα κι όσα έρχονται(τουλάχιστον ακόμη ένας χαφ και ένας στόπερ) το πιο σημαντικό για τον Παναθηναϊκό είναι να γίνει ΟΜΑΔΑ. Μία ΚΑΛΗ ΟΜΑΔΑ. Οι ομάδες δεν αγοράζονται, χτίζονται. Όποιος πιστεύει ή θεωρεί πως ο Παναθηναϊκός το μόνο που πρέπει να κάνει κάθε καλοκαίρι είναι να ξοδεύει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για μεταγραφές ας ρίξει μια ματιά τι έχει γίνει από το καλοκαίρι του 2024 μέχρι και σήμερα για να καταλάβει πως το αληθινό ποδόσφαιρο δεν είναι... playstation.

Οι καλές ομάδες θέλουν χρόνο, συνέπεια, συνέχεια, χημεία, ισχυρούς δεσμούς ανθρώπινους και ποδοσφαιρικούς. Το ''να πάρουμε αυτόν, να πάρουμε και τον άλλον, να πάρουμε και εκείνον'' δεν οδηγεί, πραγματικά πουθενά. Από το καλοκαίρι του 2024 μέχρι και σήμερα, το Τριφύλλι έχει δώσει 86 εκατομμύρια ευρώ για αγορές παικτών. Αν βάλουμε και τις προμήθειες των ατζέντηδων, το ποσό πλησιάζει την κατοστάρα!

Και είμαστε ακόμη στην ίδια συζήτηση. Στο να γίνει ο Παναθηναϊκός ομάδα με συγκεκριμένη ταυτότητα, συνέχεια, συνέπεια, δεσμούς. Δυόμισι χρόνια και-χοντρικά- 100 εκατομμύρια ευρώ μετά. Για αυτό και το σημαντικό, το πλέον σημαντικό δεν είναι αν θα πάρει ακόμη έναν παιχταρά ή οτιδήποτε άλλο.

Το πιο σημαντικό από όλα είναι να περάσει το βράδυ της Πέμπτης την Χράντετς. Για να έχει την ηρεμία, το καθαρό μυαλό, το ήρεμο κλίμα, να συνεχίζει να δουλεύει, ώστε να χτίσει την ομάδα του. Να κάνει τα πολλά και νέα κομμάτια του παζλ να δουλεύουν σαν ένα. Ακόμη και αν αποκλειστεί(χτυπάμε ξύλο όλοι μαζί), τούτο δεν πρέπει να αλλάξει. Γνωρίζουμε, όμως, τι μαγαζί είναι ο Παναθηναϊκός και μπορούμε να κατανοήσουμε το πόσο σημαντικό θα είναι το 3/3 να γίνει πράξη.

Δύο λόγια για τον Ουναϊ: Έχουμε αναφέρει εδώ και ημέρες, πως πιθανότητες υπάρχουν. Λίγες αλλά υπάρχουν. Όσο δεν βρίσκει αυτό που θέλει, όσο συνεχίζει να επικοινωνεί, ποτέ μην λες ποτέ. Βέβαια τα ίδια έγιναν και πέρσι αλλά δεν έχει να χάσει κάτι ο Παναθηναϊκός, με το να κρατά την επαφή.

Ακολουθεί μη δημοφιλής άποψη: Αν ο Παναθηναϊκός θέλει να ξοδέψει 10+ εκατομμύρια ευρώ για τον Ουναϊ, ώστε να βάλει στον άξονά του ακόμη μία παιχτάρα με παρόμοια χαρακτηριστικά με αυτά του Λούζα κι ενώ υπάρχει ήδη ο Γιάγκουσιτς και αποκτήθηκε και ο Κάνγκουα και να... τρελάνει τον κόσμο του, καλώς να το κάνει. Όλοι οι καλοί(αν υπάρχει σωστή διαχείριση) χωράνε.

Το θέμα είναι σε ποδοσφαιρικό επίπεδο, ποια είναι αυτή την στιγμή και μετά την μεταγραφή του Λούζα, η πραγματική ανάγκη στη μεσαία γραμμή της ομάδας. Αν δηλαδή είναι ζωτικής σημασίας να προστεθεί ακόμη ένας δημιουργικός μέσος(από το κορυφαίο επίπεδο που όμοιός του δεν υπάρχει στο ελληνικό πρωτάθλημα) ή αν η ανάγκη έχει να κάνει με ποδοσφαιριστή που θα έχει ανεπτυγμένα τα αμυντικογένη του χαρίσματα και θα μπορεί να ανεβάσει επίπεδο τις λειτουργίες τις ομαδικές χωρίς την μπάλα στα πόδια. Να δώσει επιθετικότητα στα μαρκαρίσματα, εντάσεις, κλεψίματα ψηλά, ταχύτητα.

Τις απαντήσεις θα τις δούμε επί της οθόνης...

Υ.Γ1: Σούπερ ευχάριστο νέο η αποχώρηση του Τουμπά, καθώς ο Παναθηναϊκός θα κινηθεί και για την απόκτηση στόπερ.