Παναθηναϊκός - Λούζα: Οι 13 όροφοι που τον έμαθαν να είναι δυνατός

Και το όνομα αυτού, Ιμράν Λούζα. Ο Παναθηναϊκός βρήκε στο πρόσωπο του Μαροκινού τον παίκτη που έψαχνε για τη μεσαία του γραμμή, με τον 27χρονο μέσο να αφήνει την Αγγλία και τη Γουότφορντ μετά από μία πενταετία για να γίνει κάτοικος Αθήνας. Γεννημένος στη Νάντη το 1999 από Μαροκινό πατέρα και Γαλλίδα μητέρα, ο Λούζα κατάφερε να εδραιωθεί στο ζόρικο γαλλικό ποδοσφαιρικό στερέωμα ξεπηδώντας από τις ακαδημίες της Ναντ. Της ομάδας που έμαθε να αγαπά μεγαλώνοντας.

Τα παιδικά του χρόνια όμως, μόνο στρωμένα με ροδοπέταλα δεν ήταν. Όπως έχει πει ο ίδιος, «το να ζεις σε ένα διαμέρισμα γεμάτο κοριούς ήταν πρόβλημα. Ήταν παντού σε όλο το κτίριο. Έμενα με τη μητέρα μου στο Μπουτ ντε Παβέ, στα βόρεια της Νάντης, πρακτικά από τότε που γεννήθηκα. Υπήρχαν δύο υπνοδωμάτια. Μερικές φορές, το ασανσέρ ήταν χαλασμένο. Και μετά υπήρχαν 13 όροφοι που έπρεπε να ανέβεις.

Όταν έπρεπε να πας για ψώνια, έπρεπε να περπατήσεις 20-30 λεπτά για να φτάσεις στο σούπερ μάρκετ, μέσα στο κρύο. Και έφτανες σπίτι και έβλεπες τη μητέρα σου να κουβαλά τις τσάντες για 13 ορόφους. Σαν παιδί, δεν το καταλαβαίνεις. Αλλά τώρα σκέφτεσαι πόσο δυνατή είναι. Δυνατή στο να μην με αφήσει να δω πόσο υπέφερε. Ήθελα να την πάρω από εκεί μέσα, ήμασταν πάντα δεμένοι, αυτό μου έδινε δύναμη τότε. Τη βοήθησα όσο περισσότερο μπορούσα. Σήμερα, αν έβλεπα το διαμέρισμα, θα έλεγα πως είναι αδύνατον να ζήσεις εκεί μέσα»...

Όταν μεγαλώνεις σε μία δύσκολη γειτονία, το να πάρεις τον λάθος δρόμο είναι μία πιθανότητα. Για τον Λούζα, ο κίνδυνος αυτός εξαλείφθηκε τόσο λόγω της μαμάς του, όσο και χάρη στο ποδόσφαιρο. Σε ηλικία επτά ετών έγινε μέλος των ακαδημιών της Ναντ και θα έφτανε να φορέσει τα κιτρινοπράσινα μέχρι τα 22 του χρόνια. Όταν πήρε στα χέρια του το δελτίο των Καναρινιών, μετά από ένα τουρνουά όπου συμμετείχε με την τοπική Ετουάλ Ντε Σεν, δεν φανταζόταν τη συνέχεια. Παίζοντας αρχικά αριστερός μπακ, μετατοπίστηκε στα χαφ στα 14 του χρόνια. Κάπου εκεί, έγινε και αρχηγός της ομάδας.

Θα ακολουθούσε αργότερα μία διετία στη Β' ομάδα μεταξύ 2017 και 2019, με τον Λούζα να ντεμπουτάρει εντέλει με τους... μεγάλους σε ηλικία σχεδόν 20 ετών. Κατά τον ίδιο, «η ευκαιρία μου άργησε. Ήμουν άνθρωπος χωρίς αυτοπεποίθηση». Όταν βέβαια η ευκαιρία αυτή παρουσιάστηκε, ο Μαροκινός την άρπαξε από τα μαλλιά. Και μάλιστα φρόντισε να μην ξεχάσει ποτέ τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, ούτε τους συμπαίκτες του στις ακαδημίες που δεν κατάφεραν να ξεχωρίσουν όπως αυτός. Και κυρίως, όσους δεν είχαν τη δυνατότητα να φτάσουν μέχρι την είσοδο μίας σχολής ποδοσφαίρου.

Κάτι που τον είχε οδηγήσει στη διοργάνωση του Louza Football Camp το 2021, μέσω του οποίου είχε δώσει την ευκαιρία σε πιτσιρικάδες από τη Νάντη να δοκιμαστούν και να δείξουν τι αξίζουν. «Είναι σημαντικό για μένα, αφότου το συζήτησε με την οικογένειά μου, να αφοσιωθώ στην εκπαίδευση και την κοινωνική ανάπτυξη. Δεν είχα την ευκαιρία να κάνω πολλά δοκιμαστικά σαν παιδί, θέλω να βοηθήσω τα παιδιά να εκμεταλλευτούν τις δικές τους ευκαιρίες», θα εξηγούσε.

Πάντως όσες δυσκολίες και αν αντιμετώπισε στη Νάντη, κυρίως σαν παιδί, όταν ήρθε η ώρα να αφήσει την πόλη του για την Αγγλία το 2021, δεν ήταν εύκολο. Τους πρώτους τρεις μήνες, πετούσε κάθε εβδομάδα πίσω στο σπίτι. «Δεν θέλω να τελειώσει όλο αυτό, δεν θέλω να φύγω», σκεφτόταν όσο οι διακοπές του πριν την προετοιμασία με τη Γουότφορντ έφταναν στο τέλος τους. Το πρώτο διάστημα επί αγγλικού εδάφους ήταν πολύ δύσκολο, όμως όταν πήρε την απόφαση να διευρύνει τους ορίζοντές του και να αρχίσει να εξερευνά όσα είχε να προσφέρει η Αγγλία, άρχισε να προσαρμόζεται. Τώρα, πολύ πιο έμπειρος, πολύ πιο μυαλωμένος, θα έχει την ευκαιρία να πράξει αναλόγως στην Αθήνα. Κουβαλώντας όσα έχει αποκομίσει στην ποδοσφαιρική του καριέρα, και τη δύναμη που του έδωσε όταν ήταν μικρός η μητέρα του. Κουβαλώντας τσάντες γεμάτες με πράγματα, 13 ορόφους πιο πάνω.