Παναθηναϊκός: Η δύναμη της ευθύνης

Όλα αυτά τα χρόνια, τα δύσκολα, πέρασαν από τον Παναθηναϊκό διαφορετικοί άνθρωποι, επαγγελματίες, στελέχη. Ο καθένας με την δική του φιλοσοφία, την δική του αξία και τρόπο σκέψης, διαφορετικές προσωπικότητες. Κάποιοι, βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι δεν θα έπρεπε να έχουν περάσει ούτε... απ'έξω αλλά πάμε παρακάτω.

Ανεξάρτητα από την ποιότητα των έργων τους, τα οποία έχουν κριθεί από την ιστορία είτε θετικά είτε αρνητικά, λίγοι ήταν εκείνοι που ένιωθαν τεράστιο το βάρος της ευθύνης, λίγοι ήταν εκείνοι που μπορούσαν να καταλάβουν τι σημαίνει να υπηρετούν αυτόν τον τεράστιο σύλλογο.

Κάποιοι διαχειρίστηκαν την παρουσία τους στο κλαμπ ως την «δουλειά» τους, κάποιοι άλλοι ως μια ευκαιρία να εξελιχθούν επαγγελματικά και κάποιοι ακόμη επειδή δεν είχαν το ειδικό βάρος, απλά μετρούσαν αντίστροφα μέχρι ο οργανισμός να τους θέσει εκτός.

Ανεξάρτητα από το πως θα κριθεί ως τεχνικός διευθυντής του Παναθηναϊκού, ο Στέφανος Κοτσόλης είναι κάποιος που κουβαλά καθημερινά το βάρος της ευθύνης απέναντι στον σύλλογο μεγάλο. Σε κάθε του κίνηση, σε κάθε του κουβέντα και απόφαση, το καλό του Τριφυλλιού είναι πάνω από κάθε τι άλλο. Ακόμη και από τον ίδιο του τον εαυτό. Αν κάτι, πέρα από τα ποδοσφαιρικά, μπορούμε να κρατήσουμε από την πρώτη του μεγάλη συνέντευξη στο Άπελντορν της Ολλανδίας είναι ακριβώς αυτό. Η δύναμη της ευθύνης.

Yπάρχουν δύο ξεχωριστά σημεία των τοποθετήσεών του που καταδεικνύουν τα όσα αναφέραμε πιο πάνω.

Το πρώτο:

«Είναι κάτι που το έλεγα και σαν ποδοσφαιριστής. Για μένα δεν έχουν σημασία ούτε οι απολαβές, ίσως ούτε οι τίτλοι σε τόσο μεγάλο βαθμό, αλλά η υστεροφημία σου. Να μπορείς να περπατάς περήφανος και να μην μπορεί κανείς να σου προσάψει το οτιδήποτε ή να σε κατηγορήσει για κάτι. Θέλω να πορευτώ έτσι και στο συγκεκριμένο πόστο και βέβαια ονειρεύομαι οι στιγμές που έχω ζήσει σαν ποδοσφαιριστής, κατακτώντας Πρωταθλήματα, τίτλους ή κάνοντας ευρωπαϊκές πορείες να με ευλογήσει ο θεός να τις ζήσω και σαν τεχνικός διευθυντής».

Και το δεύτερο:

«Επαγγελματικά είναι ευλογία και με τις συνθήκες που επικρατούν, με τους ανθρώπους που πρέπει να συνεργαστώ. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να έχω κάτι καλύτερο από την θέση που έχω αυτή την στιγμή. Προσωπικά είμαστε εγώ και η οικογένειά μου συνειδητοποιημένοι ότι για να μπορέσει αυτό που ονειρευόμαστε να γίνει πραγματικότητα χρειάζεται πολλές θυσίες, πολλές εργατοώρες. Χρειάζεται καμιά φορά να δουλεύω και 20 ώρες την ημέρα, αλλά είναι τόσο μεγάλο το κίνητρο και τόσο μεγάλη η στήριξη από την οικογένειά μου -οφείλω να το πω- που μέχρι στιγμής το διαχειρίζομαι νομίζω πολύ καλά και όλα βαίνουν με πολύ θετικό τρόπο».

Ο Κοτσόλης λειτουργεί και δουλεύει με ένα τεράστιο «πρέπει» μέσα στο μυαλό του. Ένα «πρέπει» που του φωνάζει ότι πρέπει να υπηρετήσει τον Παναθηναϊκό με όλες του τις δυνάμεις, νιώθει την ευθύνη να υπηρετεί τον σύλλογο περισσότερο από κάθε τι άλλο. Για αυτό μίλησε για ευλογία, για αυτό και αναφέρθηκε στην υστεροφημία πάνω από τα χρήματα, ακόμη και πάνω από τους τίτλους. Για να είμαστε ειλικρινείς, ο Κοτσόλης δεν είναι ο κλασσικός παράγοντας του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Πέρα από ικανούς επαγγελματίες, ο Παναθηναϊκός όλα αυτά τα χρόνια είχε τεράστια ανάγκη και από ανθρώπους που ΝΙΩΘΟΥΝ, που ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ που ΞΕΡΟΥΝ τι σημαίνει αυτό το κλαμπ, είτε επειδή το αγαπούσαν από μικρά παιδιά, είτε επειδή ανδρώθηκαν μέσα σε αυτό, είτε επειδή υπήρχε ένας συνδυασμός πραγμάτων που σε έκανε να αντιληφθείς το μεγαλείο αυτής της ομάδας. Όσο περισσότεροι τέτοιοι άνθρωποι μέσα στον οργανισμό, τόσο το καλύτερο για τον σύλλογο. Άνθρωποι που ζουν και αναπνέουν για το καλό του Παναθηναϊκού και όχι του εαυτού τους...