Άρης: Είναι καιρός να στηρίξει τους μέσους του

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι ο πρότερος βίος των ποδοσφαιριστών μπορεί να οδηγήσει στην εκτίμηση μιας μεταγραφικής κίνησης, σε καμία περίπτωση όμως δεν αποτελεί εχέγγυο επιτυχίας σε μια ομάδα. Άλλα πράγματα μετρούν, όπως για παράδειγμα η διάθεση της τελευταίας να επενδύσει και κυρίως να επιμείνει σ’ ένα αγωνιστικό σχέδιο πριν αυτό αποδειχθεί πετυχημένο ή πλήρως αποτυχημένο. Αλλά, να αποδειχθεί. Ο Άρης των τελευταίων ετών έχει τη συνήθεια ακύρωσης των επιλογών του και λειτουργεί σαν να πρόκειται για συνεργασίες με σύντομη ημερομηνία λήξης. Καθόλου τυχαία, στην τελευταία πενταετία έχει περάσει υπερβολικά υψηλός αριθμών ποδοσφαιριστών οι οποίοι αγωνίζονται στις θέσεις «6» και «8». Επίσης, με εξαίρεση μια σεζόν, στις υπόλοιπες ξεκίνησε τη χρονιά με την πρόθεση να παίξει 4-2-3-1 έχοντας καθαρό «10αρι» τον Μανού Γκαρθία πριν ο Ισπανός παραχωρηθεί στο MLS.

Παραμένοντας στην ίδια πενταετία (2021-26), προφανώς, θα διαπιστώσει κανείς και τους «κοινούς παρονομαστές», ωστόσο, κάποιοι παρέμειναν λόγω ικανότητας και άλλοι επειδή δεν βρέθηκαν ομάδες για να τους αποκτήσουν. Στην περίοδο 2021-22 ο Άρης άρχισε τη χρονιά έχοντας στο «6αρο8αρι» τους Τζέιμς Τζέκο, Λούκας Σάσα, Χαβιέ Ματίγια, Λερίν Ντουάρτε, Σέικ Ντουκουρέ και τον Μπαντού Ντιαγέ ο οποίος σε κάποια παιχνίδια είχε ρόλο «ψευτοδεκαριού» και σε μια προσπάθεια άντλησης της πίεσης που ασκούσε στην πρώτη γραμμή άμυνας. Την αμέσως επόμενη χρονιά (2022-23) βασίστηκε στους Πίτερ Ετέμπο, Μπριάν Νταμπό, Πάπε Σέικ Ντιόπ, Σέικ Ντουκουρέ και τον Δεκέμβρη προστέθηκε ο Βλάντιμιρ Νταρίγια για να συμμαζέψει την κατάσταση καθώς η μεσαία γραμμή ήταν από δυσλειτουργική έως εξαιρετικά αδύναμη.

Ο Τσέχος μέσος ήταν μεταξύ των κεντρικών χαφ και την επόμενη χρονιά (2023-24) μαζί με τους Μπίργκερ Βερστράτε, Νέβεν Τζούρασεκ, Ντομαγκόι Πάβιτσιτς, Ρούμπεν Πάρντο, Ζαν Ζουλ ενώ ο Ντουκουρέ παρέμεινε εξ’ ανάγκης έχοντας να διαχειριστεί και πρόβλημα τραυματισμού. Οι ολοκληρωτικές αλλαγές συνεχίστηκαν και την περίοδο 2024-25 με τους Μόντσου Ροντρίγκες, Χοσέ Σιφουέντες καθώς οι Ζαν Ζουλ, Ρούμπεν Πάρντο παρέμειναν αλλά ήταν εκτός πλάνου ενώ ο Βλάντιμιρ Νταρίντα ήταν ο τρίτος της παρέας. Το ίδιο έγινε και πέρυσι με τους Ούρος Ράτσιτς, Μόντσου (σ. σ. έως ότου παραχωρηθεί δανεικός), Κώστα Γαλανόπουλο, Φρέντρικ Γένσεν ενώ τον Γενάρη προστέθηκε ο Μάρτιν Χόνγκλα. Σύνολο, 22 ποδοσφαιριστές δίχως να υπολογίζονται οι νεαροί (σ. σ. Παναγίδης, Βοριαζίδης, Νινγκ κ.α.).

Αφορμή γι’ αυτή την καταγραφή είναι η προφορική συμφωνία με τον Ντέλε Μπασίρου ο οποίος θα γίνει ο 23ος της σχετικής συνομοταξίας. Κάποια στιγμή ο Άρης θα πρέπει να κατασταλάξει και να επιμείνει στους μέσους του. Όπως είχε κάνει με τον Λούκας Σάσα ή τον Χαβιέ Ματίγια με… τα καλά και τα στραβά τους. Για παράδειγμα, έντεκα μήνες μετά την έκδοση του διαζυγίου κι ακόμη δεν έχει καταλάβει κανείς τους λόγους για τους οποίους οι «κίτρινοι» δεν φρόντισαν να κρατήσουν τον Βλάντιμιρ Νταρίντα γι’ ακόμη έναν χρόνο. Και δεν χρειάζεται να παρατεθούν τα κατορθώματά του στο Πρωτάθλημα της Τσεχίας, ούτε και η επιστροφή του στην εθνική ομάδα της χώρας του για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου γιατί το κενό του πολύπειρου μέσου ήταν ολοφάνερο.

Σαν σκεπτικό, ο Ντέλε Μπασίρου δεν αποτελεί άσχημη επιλογή από τη στιγμή που τον τελευταίο ενάμιση χρόνο παίζει στο «6» και μπορεί να συνδυαστεί με τον Ούρος Ράτσιτς ο οποίος είναι πιο εγκεφαλικός μέσος, του αρέσει να προωθείται και θέλει να νιώθει μια ασφάλεια στα μετ’ όπισθεν. Εφόσον όμως υπάρχει ένα σχέδιο, αυτό είναι αναγκαίο να υποστηριχθεί – όχι μόνο μέσα από τη διάρκεια των συμβολαίων αλλά – από τους αγωνιστικούς ρόλους του καθενός. Σε περίπτωση που δεν υπάρξει προσθήκη ή αποχώρηση παίκτη στον άξονα, το καλοκαίρι του 2026 θα είναι το μοναδικός – σε βάθος πενταετίας – που ο Άρης δεν θα έχει αλλάξει (σχεδόν) ολοκληρωτικά τη μεσαία γραμμή του!