Άρης: Ο Κουαμέ και η ξεθωριασμένη εικόνα του Μορόν

Αγγίζοντας την τελειότητα στη βαθμολόγηση της επίδοσής του, προφανέστατα ο Κριστιάν Κουαμέ έζησε ονειρεμένο απόγευμα Κυριακής καθότι ήταν η πρώτη φορά στην επαγγελματική καριέρα του που συνδύασε δύο γκολ και ασίστ στο ίδιο παιχνίδι. Πέραν αυτού, η προηγούμενη φορά που σκόραρε δις σ’ έναν αγώνα ήταν στα χρόνια της… ποδοσφαιρικής νιότης του, τον Δεκέμβρη του 2021 με τη φανέλα της Άντερλεχτ. Η περίπτωση του επιθετικού από την Ακτή Ελαφαντοστού απαιτεί εγκράτεια γιατί με τα γκολ που σημείωσε απέναντι στον ΟΦΗ «απεγκλωβίστηκε» από ένα 13μηνο εκκωφαντικής ανομβρίας. Συνολικά στην καριέρα του, τα 58 γκολ σε σύνολο 382 αγώνων δεν τον κάνουν killer. Αυτά προς αποφυγήν παρεξηγήσεων.

Η άλλη οπτική ανέδειξε έναν ποδοσφαιριστή που θέλει να παίξει, να τρέξει, να κυνηγήσει και να διακριθεί. Το κίνητρο του Κριστιάν Κουαμέ ήταν ορατό από χιλιόμετρα, και αυταπόδεικτο μέσα από το αδιάκοπο τρέξιμό του στο γήπεδο και το πάθος στη διεκδίκηση της κάθε μπάλας. Το σώμα του συνεχίζει να μην είναι σύμμαχός του. Είναι αλήθεια – αυτό που έγραψε ένας φίλος, δηλαδή – ότι βρίσκεται… under construction. Κι αυτό είναι λογικό αν συνυπολογιστεί το εύρος του ανενεργού διαστήματος λόγω τραυματισμών αλλά και ο περιορισμένος αριθμός ευκαιριών που πήρε στον Άρη είτε λόγω πληρότητας στη θέση είτε γιατί δεν ήταν σε κατάσταση ανταπόκρισης.

Με πάσα ειλικρίνεια και ανεξαρτήτως της όποιας κριτικής έχει ασκηθεί από αυτή τη στήλη, στα δικά μου μάτια, ήταν δύσκολος ο συμβιβασμός της εικόνας (της 11αδας) δίχως τον Λορέν Μορόν. Πλέον αυτή ξεθώριασε αρκετά σε σημείο να μην καταγράφεται ως σημαντική απώλεια. Σε αυτή την εξέλιξη δεν έπαιξαν ρόλο τα γκολ του Τίνο Καντεβέρε και του Κριστιάν Κουαμέ, όσο η διάθεση των δύο ποδοσφαιριστών σε σχέση με την «ξινίλα» που αποπνέει ο Ισπανός επιθετικός. Κανείς εκ των δύο δεν διαθέτει την ποιότητα του. Δεν γίνεται καν λόγος για την απόσταση στην εκτέλεση. Βασικά, οι δυο μαζί δεν κάνουν έναν Μορόν στην υπόθεση «γκολ». Αντιθέτως, λειτουργούν ως κανονικοί σέντερ φορ και ανταποκρίνονται στις επιταγές του σύγχρονου ποδοσφαίρου εν αντιθέσει με τον Ισπανό ο οποίος θα τρέξει είτε από τσατίλα είτε… από (πρόσκαιρη) υποχρέωση.

Ο Λορέν Μορόν δεν μπορεί να κρυφτεί γιατί ήδη γνωρίζουμε τι είναι σε θέση να προσφέρει. Και στο συντριπτικό μέρος της χρονιάς παίζει πολύ χαμηλότερα από το επίπεδό του με συνέπεια την απώλεια πολλών «συμμάχων» σαν και του λόγου μου. Προφανώς αυτό δεν αναιρεί την πάγιά άποψή περί μοναδικής ικανότητας του club να ξενερώνει τους καλούς ποδοσφαιριστές του και φυσικά αυτή η αρνητική εξέλιξη είναι συνέπεια του εσωτερικού τρόπου λειτουργίας του και της μη ανταπόκρισής του σε βασικά ζητήματα.

Στην περασμένη διετία, κάθε επιχειρηματολογία κατά του Λορέν Μορόν «σκόνταφτε» στον αριθμό τερμάτων του Ισπανού. Κανείς άλλος φορ – στη σύγχρονη ιστορία του club – δεν παρουσίασε τέτοια συνέπεια στην εκτέλεση και μάλιστα, εισπράττοντας ελάχιστη βοήθεια από τους ακραίους επιθετικούς. Από την άλλη πλευρά, Καντεβέρε και Κουαμέ δεν κάνουν τους υπόλοιπους να γκρινιάζουν για τον έναν που δεν τρέχει. Απέναντι στον ΟΦΗ, ο τελευταίος ήταν μόνιμος μπελάς για τους τρεις στόπερ της κρητικής ομάδας καθώς ήταν διψήφιος ο αριθμός των τρεξιμάτων που έκανε για να κάνει δύσκολη και τη δουλειά του τερματοφύλακα Κλίντμαν Λίλο.

Στο μάτι του απλού φιλάθλου, συνήθως, τέτοιου είδους λεπτομέρειες περνούν απαρατήρητες. Δεν ισχύει το ίδιο για τον προπονητή αλλά και τους υπόλοιπους που βρίσκονται στο χορτάρι. Αυτοί λογαριάζουν τα πάντα. Ειδικά την τακτική πειθαρχία που πλέον αποτελεί απαραίτητο συστατικό για κάθε ποδοσφαιριστή. Κι όταν ο πειθαρχημένος βάζει και δύο γκολ, ουσιαστικά κλειδώνει τη θέση του βασικού φορ.