Άρης: Ο ανταγωνισμός γεννήθηκε μέσα από τις επιδόσεις του Μορόν

Αυτή η επίδοση, αναμφίβολα, απέχει αρκετά από το ποιοτικό επίπεδο του Ισπανού επιθετικού και φυσικά δεν τίθεται ζήτημα σύγκρισης με την αποτελεσματικότητά του στην διετία που προηγήθηκε στον Άρη. Επεκτείνοντας το θέμα, είναι ένας από τους λόγους της επιμονής των «κίτρινων» για ενίσχυση στην κορυφή της επίθεσης η οποία «μεταφράστηκε» μέσα από την προσθήκη του Κριστιάν Κουαμέ και αναδείχθηκε μέσα από την άμεση χρησιμοποίησή του. Υπό την έννοια ότι, προκάλεσε εντύπωση η απόφαση του Μανόλο Χιμένεθ να του δώσει ένα ημίωρο συμμετοχής στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ αλλά αυτή λήφθηκε υπό συγκεκριμένα αγωνιστικά δεδομένα.

Η προσθήκη του Ιβοριανού επιθετικού, σε συνδυασμό με την παρουσία και του Τίνο Καντεβέρε και υπό την προϋπόθεση ότι ο τελευταίος θα πορευτεί δίχως άλλα προβλήματα τραυματισμών, ξεκάθαρα καλλιεργούν περιβάλλον έντονου εσωτερικού ανταγωνισμού στην κορυφή της επίθεσης. Στην πραγματικότητα, αυτός που έδωσε χώρο είναι ο ίδιος ο Λορέν Μορόν. Προφανώς η ευθύνη δεν ανήκει αποκλειστικά στον ίδιο από τη στιγμή που ο Άρης υστερεί – συνολικά – στον τομέα της τροφοδότησής του και της δημιουργίας. Οι ακραίοι επιθετικοί δεν δημιουργούν ή μάλλον, δεν παράγουν ουσιαστικό έργο από τους χώρους ευθύνης τους ενώ από τον άξονα, ο Ισπανός δείχνει να «συνεννοείται» μόνο με τον Ούρος Ράτσιτς.

Η ουσία είναι ότι ο 31χρονος επιθετικός δεν παρέχει το γκολ, κυρίως όμως έχει περιοριστεί επικινδύνως ο αριθμός των τελικών προσπαθειών του. Φέτος, πλησιάζοντας στο τέλος της κανονικής διάρκειας και με 19 παιχνίδια στα πόδια του, μέτρησε συνολικά 40 τελικές προσπάθειες. Το 65% αυτών έγιναν με σουτ εντός περιοχής ενώ μόλις έξι ήταν τα αντίστοιχα εκτός «κουτιού». Τόσο πέρυσι (2024-25) όσο και πρόπερσι (2023-24), είχε υπερδιπλάσιο αριθμό τελικών προσπαθειών στην κανονική διάρκεια της σεζόν με διπλάσιο αριθμό εκτελέσεων εντός περιοχής. Προφανώς δεν υπάρχει καν αφορμή σύγκρισης των αριθμών.

Φέτος τα τέρματά του έχουν περιοριστεί στα τέσσερα με απολογισμό, ένα γκολ ανά δέκα τελικές προσπάθειες. Η αντίστοιχη αναλογία της περσινής σεζόν ήταν 1/5 καθώς σημείωσε 18 τέρματα σε σύνολο 92 τελικών προσπαθειών. Στην πρώτη σεζόν του, ο σχετικός απολογισμός ήταν 1/4.6 καθώς σημείωσε 20 γκολ σε 93 τελικές προσπάθειες. Κοινός παρονομαστής των δύο προηγούμενων σεζόν με την αντίστοιχη φετινή είναι ότι και τότε είχε ελάχιστες βοήθειες από τους ακραίους επιθετικούς. Αντιθέτως, πέρυσι εισέπραξε μεγαλύτερη βοήθεια από τους μέσους και κυρίως από τους Μόντσου, Μανού Γκαρθία και Σιφουέντες.

Επί της ουσίας, στα γενικότερα παράπονα των προπονητών που τον διαχειρίστηκαν σχετικά με τη ζέση του για την άμυνα και τη μαλθακότητά του στον τομέα της ανταπόκρισης στο τακτικό πλάνο, μέχρι πρότινος, ο Λορέν Μορόν είχε να αντιπαραθέσει τα γκολ που σημείωνε καθώς πρόσφεραν βαθμούς στην ομάδα. Φέτος, αυτό το πλεονέκτημα εξανεμίστηκε από τη στιγμή που έχασε τη συνέπειά του στο σκοράρισμα. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, προφανώς πρόκειται για ευρύτερο πρόβλημα καθώς – πλην ελαχίστων εξαιρέσεων – ο Άρης παραμένει μια ομάδα με σοβαρή δυσλειτουργία στην επίθεση, έλλειψη συνεργασιών, πολλώ δε μάλλον αυτοματισμών. Και ο Μορόν όμως δεν θυμίζει τον παίκτη που χρειαζόταν ελάχιστο χώρο για να στείλει την μπάλα στα δίχτυα.

Οι επιδόσεις του Ισπανού ήταν ένας εκ των βασικών λόγων της επιμονής του Μανόλο Χιμένεθ για ενίσχυση στην κορυφή της επίθεσης. Ο δεύτερος σχετίζεται με τους τραυματισμούς του Τίνο Καντεβέρε και το γεγονός ότι δεν είχε άλλον φορ με συνέπεια να δημιουργηθεί σχέση πλήρους εξάρτησης από τον Λορέν Μορόν, ακόμη κι όταν ο τελευταίος αδυνατούσε να ανταποκριθεί στο τακτικό σχέδιο του προπονητή του.