Ντέλιας και Ζαφείρης σε κάνουν να σκέφτεσαι πως «εδώ μπορεί να συμβεί κάτι πολύ ωραίο»!

Μπαίνοντας στο βρεγμένο τερέν του Αγρινίου, ο ΠΑΟΚ κουβαλούσε μια παράδοση που δεν χτίζεται εύκολα και δεν διατηρείται τυχαία. Δώδεκα σερί νίκες απέναντι στον Παναιτωλικό σε πρωτάθλημα και Κύπελλο. Οκτώ από αυτές χωρίς να δεχθεί γκολ. Και στο τέλος της βραδιάς; Το 13ο «διπλό» και το ένατο clean sheet. Όχι από συνήθεια. Από συγκέντρωση. Από σωστή διαχείριση. Από πνευματική ετοιμότητα.

Αυτό που είδα στο Αγρίνιο δεν ήταν απλώς ένα… ακόμη 0-3. Ήταν μια ομάδα που ήξερε ακριβώς τι θέλει, πότε να πατήσει γκάζι και πότε να κατεβάσει ρυθμό. Και μέσα σε όλη αυτή την εικόνα, υπήρχε ένα δίδυμο που έδινε τον τόνο. Κωνσταντέλιας – Ζαφείρης.

Δύο παιδιά που είναι φίλοι έξω από το γήπεδο. Δύο παίκτες που από το καλοκαίρι έδειχναν ότι αν κάποια στιγμή συνυπάρξουν στο χορτάρι, μπορούν να μαγέψουν. Δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι μια κουβέντα που ειπώθηκε. «Έλα να κάνουμε ωραία πράγματα μαζί», είχε πει τότε ο Γιάννης στον συμπαίκτη του στην Εθνική. Και ο Χρήστος έπρεπε να περιμένει τέσσερις μήνες για να φορέσει την ασπρόμαυρη φανέλα. Δέκα συν δύο εκατομμύρια, μεγάλη επένδυση, ακόμη μεγαλύτερη προσδοκία. Ασήκωτο φορτίο στις πλάτες ενός 22χρονου παιδιού, το οποίο δείχνει, πάντως, να το αντέχει...

Ήρθε στα μέσα Δεκέμβρη και μέχρι τώρα έχει κλέψει τις καρδιές όλων. Με την εικόνα του. Στις προπονήσεις. Με ποιότητα. Ξέρει και κάνει τη διαφορά. Ξεχωρίζει. Και στο Αγρίνιο, στο πρώτο του γεμάτο 70λεπτο, έδωσε στον ΠΑΟΚ κάτι που έλειπε σε στιγμές: ταχύτητα στη μετάβαση, καθαρές αποφάσεις από τον άξονα, κάθετη σκέψη. Δεν ήταν παίκτης εντυπώσεων. Ήταν ένας παίκτης ουσίας.

Δίπλα του, ο Ντέλιας συνέχισε σε ρυθμούς… άλλου επιπέδου. Σεληνιασμένος. Πρώτος σκόρερ με 12 γκολ. Απόψε έφτασε τα 39 τέρματα με τη φανέλα του ΠΑΟΚ. Τα 38 τα είχε πετύχει με σουτ. Στο Αγρίνιο ήρθε το πρώτο με το κεφάλι. Σαν να έλειπε κι αυτό από το πακέτο. Με διαφορά ο πιο ποιοτικός και αποτελεσματικός ποδοσφαιριστής των «ασπρόμαυρων». Όχι μόνο γιατί σκοράρει, αλλά γιατί διαβάζει το παιχνίδι, γιατί δημιουργεί, γιατί κάνει τους γύρω του καλύτερους. Παίζει ποδόσφαιρο με καθαρό μυαλό και ένστικτο.

Κι εδώ μπαίνει στη συζήτηση ο Ραζβάν Λουτσέσκου. Εδώ και χρόνια ένας «μετρ» στη διαχείριση προσωπικοτήτων. «Μετρ» στο να χαμηλώνει τους τόνους. Μετά το 0-3 είπε κάτι απολύτως σωστό: «Ο κόσμος πρέπει να κάνει υπομονή». Και είχε δίκιο. Το είπε ωμά. Το είπε σχεδόν αυστηρά απέναντι στον καλό συνάδερφο της Cosmote TV, Μιχάλη Μελισσίδη.

Ο χρόνος στο ποδόσφαιρο δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη. Το είδαμε με τον Μιχαηλίδη. Το βλέπουμε και τώρα.

Κι όμως, αυτό το «made in Greece» δίδυμο μπορεί να κάνει τρομερά πράγματα.

Γιατί ο ΠΑΟΚ δεν αγοράζει (μόνο την) ομάδα. Τη χτίζει. Και στο Αγρίνιο φάνηκε ξανά. Ο Λουτσέσκου είχε τη δυνατότητα να φέρει από τον πάγκο πέντε παίκτες (Οζντόεφ, Καμαρά, Ντεσπόντοφ, Πέλκα, Γερεμέγεφ) που είναι εν δυνάμει βασικοί, χωρίς να χαλάσει η εικόνα. Έδωσε ανάσες. Διαχειρίστηκε σωστά τον Μεϊτέ. Ο Ζαφείρης δεν είναι ακόμη για 90 λεπτά. Ο Ντέλιας και ο ασταμάτητος Τάισον πήραν ανάσες. Το ίδιο και ο Γιακουμάκης. Κι όμως, η συνοχή δεν χάθηκε.

Ο ΠΑΟΚ έφυγε από το Αγρίνιο με ένα ακόμη «διπλό». Αλλά κυρίως έφυγε με την αίσθηση ότι αυτό που βλέπουμε δεν είναι πυροτέχνημα. Είναι δουλειά. Είναι υπομονή. Είναι χημεία.

Και κάτι τελευταίο: Κάπου ανάμεσα σε μια κάθετη του Ζαφείρη και ένα τελείωμα του Ντέλια, ο ΠΑΟΚτσής αρχίζει να χαμογελά και να σκέφτεται:

«Ναι… εδώ μπορεί να συμβεί κάτι πολύ ωραίο».