Ο Μπουσαΐντ είναι ενδιαφέρουσα επιλογή και προκαλεί περιέργεια…

Εστιάζοντας στον περιορισμένο ποδοσφαιρικό βίο του Ότμαν Μπουσαϊντ, μια απόφασή του προκάλεσε εντύπωση. Αυτή της μετακόμισης στην ποδοσφαιρική έρημο του Ντουμπάϊ κι ενώ ήταν υπαρκτή η προοπτική συνεργασίας με μεγαλύτερους συλλόγους σε σχέση με την Ουτρέχτη. Προφανώς λαμβάνονται υπόψη οι κοσμογονικές αλλαγές που σημειώθηκαν στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο παράλληλα της προόδου που έχουν σημειώσει τα club από τα Εμιράτα, δεν είναι όμως και τόσο σύνηθες για ένα παιδί 23 ετών να κλείνει την πόρτα ομάδων όπως η Αϊτχόφεν ή ακόμη η τωρινή πρωτοπόρος του Πρωταθλήματος Βελγίου Ουνιόν Σεν Ζιλουάζ, επιλέγοντας τον «αποκλεισμό».

Η απάντηση, ευνόητα, βρίσκεται στον οικονομικό παράγοντα. Ειδικά αν αληθεύει η πληροφορία περί δεκαπλασιασμού των οικονομικών απολαβών του στην Αλ Νασρ καθώς λέγεται ότι ετησίως εισέπραττε περί των 1.2 εκατ. ευρώ. Δέκα φορές περισσότερα χρήματα σε σύγκριση με το συμβόλαιό του στην Ουτρέχτη και σχεδόν 3.5 φορές πιο πάνω συγκριτικά με τις ευρωπαϊκές προτάσεις. Κι έτσι, για ένα παιδί μεταναστών, ο οικονομικός παράγοντας αναρριχήθηκε στη σχετική πυραμίδα μαζί με την ασφάλεια της παρουσίας του Άλφρεντ Σρέντερ στην τεχνική ηγεσία της Αλ Νασρ.

Ο Ολλανδός προπονητής ανέλαβε την ομάδα από τα Εμιράτα τον Νοέμβρη του 2023 και λίγους μήνες αργότερα «πήρε» μαζί του και τον Μπουσαΐντ. Ο 23χρονος, τότε, Βελγομαροκινός ένιωσε ότι θα λειτουργούσε σε safe zone λόγω και της προοπτικής συνύπαρξης με αρκετούς συμπατριώτες του. Εκτίμησε δηλαδή ότι η οικονομική αποκατάσταση του ιδίου και της οικογένειάς του συνδυαζόταν με την ποδοσφαιρική προοπτική. Δεν διαψεύστηκε στην παρθενική σεζόν του αλλά στη δεύτερη φετινή και από τη στιγμή απομάκρυνσης του Σρέντερ, βγήκε ολοκληρωτικά από το rotation της ομάδας.

Ο Σρέντερ γνώριζε καλά τον Μπουσαΐντ γιατί ο 25χρονος έκανε καριέρα στο ολλανδικό Πρωτάθλημα έχοντας μάλιστα τη συνήθεια του σκοραρίσματος απέναντι στις μεγάλες ομάδες. Το φίλαθλο κοινό ενδιαφέρεται ελάχιστα για τα ποδοσφαιρικά βήματα ενός παίκτη, όταν αυτός ήταν σε μικρή ηλικία, γιατί έχει χορτάσει από wonder kids που κατέληξαν στην επιλογή της Ελλάδας ως ύστατη ευκαιρία διάσωσης της σταδιοδρομίας τους. Ωστόσο, επειδή οι βάσεις μπαίνουν στις ακαδημίες, ο συγκεκριμένος πέρασε από τη φημισμένη ακαδημία JMG.

Αν ο Μπουσαΐντ ήταν το σπάνιο ταλέντο, ένα από τα μεγάλα club της Ολλανδίας θα είχε φροντίσει για τη μη μετακόμισή του στο Ντουμπάι. Δεν υπήρξε ποτέ. Ίσα-ίσα που ένα προσωνύμιο τον συντρόφευσε κατά την παρουσία του στην Eredivisie. Αυτό του υποτιμημένου ποδοσφαιριστή. Γι’ αυτόν τον λόγο, η περίπτωσή του χαρακτηριζόταν ενδιαφέρουσα από τους αναλυτές του Πρωταθλήματος. Σαν… φτερό στον άνεμο, η ευκινησία μαζί με την ταχύτητα και το υψηλό επίπεδο τεχνικής κατάρτισης είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του. Το καλοκαίρι του 2018, όταν ανέβηκε στη ζυγαριά, αυτή δεν ένιωσε το παραμικρό. Μόλις 55 κιλά έδειξε, γι’ αυτό χρειάστηκε χρόνος για να δυναμώσει το σώμα του και κυρίως να αποκτήσει αυτό που του έλειπε. Μυϊκή μάζα. Την απέκτησε κατά τη θητεία του στην Μπρέντα (2019-20) κι έτσι έπαψε να περνά απαρατήρητος. Σε αυτό συνετέλεσε η ικανότητα εκτέλεσης και με τα δύο πόδια παράλληλα της ανθεκτικότητάς του. Με εξαίρεση τη θέση «6» και αυτή του τερματοφύλακα, έχει παίξει σε όλες τις υπόλοιπες κατά την πολυετή θητεία του στην Ουτρέχτη.

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, δεν επιχειρείται καμία… αγιογραφία του Μπουσαΐντ, με πάσα ειλικρίνεια όμως, έχω την περιέργεια να τον δω στο «Κλ. Βικελίδης» καθώς και στα δικά μου μάτια, η περίπτωσή του μοιάζει ενδιαφέρουσα. Βάσει των ποδοσφαιρικών χαρακτηριστικών του, είναι αρκετά πιθανό να ανοίξει τις κουρτίνες μπας και φωτίσει ο χώρος στην επιθετική λειτουργία του Άρη η οποία είναι «σκουριασμένη» και ενοχλητικά προβλέψιμη. Έχει ταχύτητα, βγάζει ζωντάνια, χαρακτηρίζεται από τις αλλαγές κατεύθυνσης, μένει να φανεί αν θα αντέξει τους «κραδασμούς» του ελληνικού Πρωταθλήματος. Μπορεί να παίξει και στο «10» μπας και ο Λορέν Μορόν πάρει κάθετη πάσα της προκοπής ή να δούμε μια καλή εκτέλεση (με το αριστερό, αν και δεξιοπόδαρος) από το ύψος της περιοχής. Είναι λογική η προσμονή για περισσότερη δημιουργία από τα άκρα ή και τον άξονα.

Από την άλλη πλευρά, ο Άρης χρειάζεται από τους winger να έχουν το γκολ και ο Μπουσαΐντ έχει μόλις 16 σε καριέρα 231 αγώνων. Κοινώς, δεν είναι το αντιπροσωπευτικό στοιχείο του. Ούτε οι 30 τελικές πάσες είναι πολλές, ειδικά για επιθετικό ο οποίος πέρασε το συντριπτικό μέρος της καριέρας του στην Ολλανδία. Είναι ερώτημα φυσικά και η αγωνιστική κατάστασή του καθώς πέρασαν επτά μήνες από τον τελευταίο του επίσημο αγώνα. Το ολλανδικό Πρωτάθλημα μοιάζει με… τόπο ευλογίας για τους επιθετικούς οι οποίοι θέλουν να αποκτήσουν νούμερα. Παράλληλα όμως αυτοί μαθαίνουν να λειτουργούν υπό το καθεστώς αυστηρών ποδοσφαιρικών αρχών. Ο Άρης δικαιούται να περιμένει από τον Μπουσαΐντ να καλύπτει όλη την πλευρά προσφέροντας βοήθειες και στα μετ’ όπισθεν γιατί αυτό έμαθε από μικρός. Στον προϋπολογισμό των τερμάτων όμως, θα πρέπει να είναι συγκρατημένος. Ο 25χρονος ουδέποτε έχει βάλει περισσότερα από τέσσερα γκολ σε μια σεζόν. Αντιθέτως, σε τρεις διαφορετικές σεζόν είχε επτά ασίστ. Το τελευταίο, ίσως, κάνει και τον Λορέν Μορόν να χαμογελάσει…