Ένας Σέρβος, ένας Ιταλός κι ένα ντέρμπι… ανέκδοτο

Τα ανέκδοτα, συνήθως, προκαλούν γέλωτες χαράς. Το συγκεκριμένο επιβεβαίωσε ρητώς και κατηγορηματικώς κάτι που κάποτε είχε πει ένας παράγοντας του Άρη περί μάχης βουβαλιών με θύματα τα βατράχια. Με την επιλογή της διαιτητικής ομάδας, λίγο πολύ μπορούσαμε να υποψιαστούμε το «έργο». Όπως και από την απόλυτη σιωπή από ΚΕΔ/ΕΠΟ στη διαμαρτυρία της ΠΑΕ Άρης δευτερόλεπτα μετά την κοινοποίηση της διαιτητικής ομάδας. Σα να μη μίλησε κανείς. Job done. Πάμε για το επόμενο. Και που γκρίνιαξε ο Άρης τι έγινε; Σάμπως ανήκει στο γκρουπ των τεσσάρων ή θα ενοχληθεί κάποια Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων;

Κι έτσι ήρθε ο Σέρβος Γιοβάνοβιτς, αυτός που κρίνεται ανίκανος να σφυρίξει στα ντέρμπι της χώρας του λόγω (και) οπαδικών προτιμήσεων. Ήρθε και ο Ιταλός ΝτιΠάολο, αυτός που τίναξε στον αέρα το ντέρμπι της Μίλαν με τη Λάτσιο με συνέπεια την τιμωρία του στην Ιταλία. Η «μεγάλη» Ελλάδα όμως του έδωσε το μεροκαματάκι ως VAR. Κι αν μέχρι πρότινος είχαμε τους Γερμανούς, έτσι με το στανιό, αλλάξαμε τους πρωταγωνιστές των ανέκδοτων. Γιατί «έτσι μας αρέσει» που έλεγε το μοτό μιας διαφήμισης το οποίο ερμηνεύεται ότι «κάνω ό,τι θέλω». Άρα, αυτοί που φώναζαν δεν ήταν απλά γραφικοί, ούτε έβλεπαν φαντάσματα. Κάτι είχαν φανταστεί.

Κι όταν μια εμφανέστατα καλύτερη και ποιοτικότερη ομάδα απολαμβάνει τέτοιας στήριξης, πραγματικά, τί περιμένετε να γίνει; Για παράδειγμα, το κεφαλοκλείδωμα του Κεντζιόρα στον Ράτσιτς στο πρώτο ημίχρονο ήταν πεντακάθαρο στη live εικόνα. Μόνο το κεφάλι του Γιοβάνοβιτς – ο οποίος ήταν μπροστά – θα μπορούσε να αλλοιώσει την εικόνα των τηλεθεατών. Ο Σέρβος δεν είδε τίποτε, ούτε φυσικά άκουσε κάτι από το VAR. Αντιθέτως, ο γαλαντόμος Ιταλός τον έστειλε να κοιτάξει τη φάση του κερδισμένου πέναλτι του Τάισον. Ξεκάθαρα κερδισμένο, από αυτά που στέλνουν εξίσου ξεκάθαρα μηνύματα. 2-1… έφυγε το άγχος, προβάδισμα στο ημίχρονο.

Κι έτσι πέρασε στα ψιλά η πρώτη φάση του αγώνα στην οποία αναφέρθηκε και ο Μανόλο Χιμένεθ ζητώντας απευθείας κόκκινη κάρτα στον Ιβανούσετς καθώς ο παίκτης του ΠΑΟΚ πήγε με την τάπα πάνω στον Λίντσεϊ Ροζ ο οποίος απόρησε με την παραμονή του αντιπάλου του στο γήπεδο. Πέρασε κι αυτή σαν αέρας.

Αγωνιστικά, προφανώς ο ΠΑΟΚ έχει καλύτερη ομάδα από τον Άρη. Η κατοχή μπάλας ήταν άνω του 75% σε όλη τη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου, είχε περισσότερες τελικές και ήταν η ομάδα που έδειξε την ανωτερότητά της. Σημάδεψε την πλευρά του Αντρίγια Ζίβκοβιτς και την έλλειψη βοηθειών στον Νοά Φαντιγκά ο οποίος δεν είναι αριστερός full back, ούτε από τους πιο συνεπείς στα αμυντικά καθήκοντά του. Αλλά το φωτεινό ταμπλό της Τούμπας έγραφε 1-1 στο 45ο λεπτό, με μη καταλογισμένο πέναλτι υπέρ του Άρη και με τον Ιβανούσετς στο χορτάρι.

Στο δεύτερο ημίχρονο ο Άρης πλήρωσε το λάθος στο 48ο λεπτό και μετά το 3-1 ρίσκαρε και σε πολλές περιπτώσεις ανέβηκε αφελώς στο γήπεδο αναζητώντας τρόπο επιστροφής. Είχε τη μεγάλη στιγμή με τον Λορέν Μορόν, όπως θα μπορούσε να είχε πάθει μεγάλη ζημιά με τα τετ α τετ του Ζίβκοβιτς. Έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Παίζεις ρισκάρεις, μπορεί να μειώσεις και να ξαναμπείς στο παιχνίδι, υπάρχει όμως και το σενάριο της βαριάς ήττας με την οποία φλέρταρε.

Ποδόσφαιρο δεν είναι αυτό που έγινε στο πρώτο ημίχρονο. Για την ακρίβεια, αυτό είναι η ντροπή του (ελληνικού) ποδοσφαίρου. Και μην αρχίσετε τα περί ανθρώπινων λαθών γιατί θα το κάνετε χειρότερα…