Το αγωνιστικό όραμα του Παναθηναϊκού κρύβεται στην έκδοση του 2023

Κατά γενική ομολογία, παραδοχή και αποδοχή, η τελευταία καλή ποδοσφαιρική έκδοση που παρουσίασε ο Παναθηναϊκός πάνω στο χορτάρι βρίσκεται στη σεζόν 2023/2024 και κυρίως βάσει στοιχείων απόδοσης μέχρι την απομάκρυνση του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, την οποία πληρώνει πολύ ακριβά ο σύλλογος.

Σχεδόν δύο χρόνια και πέντε προπονητές μετά, το Τριφύλλι ψάχνει την χαμένη του αγωνιστική ταυτότητα, οδηγείται εκ των αποτελεσμάτων σε λάθος επιλογές τεχνικών με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καμία συνέχεια στο σχέδιο, στο πλάνο, στον χαρακτήρα του συνόλου μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Ούτε ο Αλόνσο αλλά ούτε και ο Βιτόρια έκλεισαν χρόνο, έφυγαν ως αποτυχημένοι(με δύο μεγάλες ευρωπαϊκές προκρίσεις ο καθένας σε Conference και Europa League αντίστοιχα κόντρα σε Λανς και Σαχτάρ), χωρίς βέβαια οι ποδοσφαιρικές ιδεές του ενός να έχουν σχέση με του άλλου.

Όπως καμία σχέση δεν είχε ο Ρεμπρόφ με τον Φαν Μπόμελ που είχαν προκριθεί στη τελική δυάδα πριν την καλή δουλειά του Χρήστου Κόντη.

Βέβαια, αυτά είναι ''λεπτομέρειες'' που αξιολογούνται ως φυσιολογικές και η ζωή συνεχίζεται στον μαγικό κόσμο του Τριφυλλιού.

Κάπως έτσι ο Παναθηναϊκός πορεύεται χωρίς πυξίδα όσον αφορά το αγωνιστικό του dna, απαντώντας μοναχά στο ερώτημα του στόχου.

''Θέλουμε το πρωτάθλημα''. Το ''πως θέλουμε να πάρουμε το πρωτάθλημα'' ερώτημα, απάντηση δεν μπορεί να προκύψει από τις αποφάσεις των τελευταίων δύο ετών σχετικά με προπονητές και ποδοσφαιριστές.

To αγωνιστικό όραμα του Παναθηναϊκού κρύβεται εκεί που σταμάτησε η εξέλιξη και πρόοδος. Στο σημείο που η ομάδα στο χορτάρι από χρονιά σε χρονιά, ανέβαζε τους δείκτες απόδοσής της μέχρι να έρθει ο... αυτοκρατόρας και να τους βυθίσει στην αναρχία των προπονήσεων και των παιχνιδιών.

Εκείνη η έκδοση, λοιπόν, μετά από έναν γύρο δημιουργούσε 2.22xGoals ανά παιχνίδι, επίδοση ενδεικτική για την πολύ καλή δουλειά στη δημιουργία και αξεπέραστη μέχρι και σήμερα. Αμυντικά δεχόταν 0.98xGoals ανά παιχνίδι, προφανώς είχε περιθώρια βελτίωσης αλλά εκείνη η ομάδα τα ματς τα έπαιρνε με την επίθεσή της. Ήταν καλή αμυντικά, μπορούσε να γίνει καλύτερα.

Η πολύ μεγάλη διαφορά, όμως, έρχεται στο κομμάτι της πίεσης. Εκείνος ο Παναθηναϊκός είχε φτάσει στο 6.7 του δείκτη PPDA, να πιέζει δηλαδή στα... κόκκινα και να είναι ο πρώτος στη σχετική κατηγορία στο ελληνικό πρωτάθλημα. Τα αποδυτήριά του και η γενικότερη λειτουργία του στο Κορωπί, έβγαζαν υγεία.

Η συνέχεια, η συνέπεια στο αγωνιστικό πλάνο, η παρουσία του ίδιου εξαιρετικού προπονητή για τρίτη σερί σεζόν, ήταν τα ''μυστικά'' για έναν Παναθηναϊκό που οι δείκτης της απόδοσής του έδειχναν πως πρόκειται για ένα πολύ ανταγωνιστικό και δουλεμένο σύνολο.

Χωρίς το μπάτζετ να έχει την παραμικρή σχέση με το σημερινό. Εξάλλου, έχουμε συμφωνήσει πως τα λεφτά δεν φέρνουν την ποδοσφαιρική ευτυχία.

Αντί, λοιπόν, να θέλει να γίνει η ΑΕΚ του Αλμέιδα ή ο Ολυμπιακός του Μεντιλίμπαρ, ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να θέλει να γίνει αυτός που ήταν πριν δύο χρόνια.

Να εμπιστευθεί έναν συμβατό προπονητή, να βαδίσει με αυτό το ποδόσφαιρο που τον έφερε πιο κοντά από ποτέ στον τίτλο τα τελευταία 15 χρόνια και να κοιτάζει να γίνεται κάθε χρόνο και καλύτερος, λαμβάνοντας τις σωστές ποδοσφαιρικές αποφάσεις.

Πράγμα που δεν κάνει τα τελευταία χρόνια...