Η εμφάνιση ήταν πιο ενοχλητική από την ήττα

Αφηρημένος στη σκέψη του και μπερδεμένος επί αυτών που ήθελε να εκτελέσει στο γήπεδο, αυτό που παρουσίασε ο Άρης στην Τρίπολη ήταν εξόχως πιο ενοχλητικό από το αποτέλεσμα. Σε σημείο να μην γίνει κατανοητό αυτό που ήθελε να κάνει στο γήπεδο. Κι αυτό είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να εμφανίσει ένα γκρουπ. Η εκκωφαντική απουσία ενός σχεδίου. Όταν λείπει αυτό, αυτομάτως απουσιάζουν και τα υπόλοιπα. Αν δηλαδή επιχειρήσει κανείς την αξιολόγηση της εμφάνισης των δύο ομάδων, η κουβέντα θα αρχίσει και θα τελειώσει στο σχέδιο και κυρίως, στη διάθεση. Ειδικά στο δεύτερο.

Ο πληγωμένος ΟΦΗ είχε γυαλισμένο μάτι και στη διάρκεια του αγώνα έδωσε την εντύπωση ότι έπαιζε με δύο ή και τρεις ποδοσφαιριστές παραπάνω. Ο Άρης είχε ύφος «μπλαζέ», δείγμα κακής νοοτροπίας, και παίκτες των οποίων το επίπεδο προσπάθειας έδειξε ότι είχαν το μυαλό τους στο break λόγω των εθνικών ομάδων. Τούτο συνιστά την αποτυχία και του προπονητή ο οποίος προφανέστατα δεν κατάφερε να (τους) πείσει για τη σημασία του αγώνα. Θα ρωτήσει κανείς, στέκει αυτό όταν πρόκειται για επαγγελματίες παίκτες. Αν δεν έστεκε, καμία ομάδα δεν θα είχε προπονητή.

Παραμονή του αγώνα, ο Μανόλο Χιμένεθ εννόησε ότι οι (ομολογουμένως σημαντικές) απουσίες αποτελούν επιχείρημα, όχι όμως και δικαιολογία. Και ο ΟΦΗ εξάλλου είχε τις δικές του, πέραν αυτών που χρειάστηκε να διαχειριστεί στη διάρκεια του αγώνα. Το πρόβλημα δεν ήταν τόσο οι απουσίες, όσο η χαμηλή πνευματική ανετοιμότητα όλων. Κι αυτή η ανάδειξη ήταν ενοχλητική. Κρίνοντας από τον τρόπο εισόδου στις μονομαχίες, ο ΟΦΗ πήγε για πόλεμο και ο Άρης με υψωμένη λευκή σημαία επιδεικνύοντας τις προθέσεις του. Κι όμως, αυτό το παιχνίδι θεωρούταν κομβικό.

Χειρότερο όλων είναι ότι αυτό το… κρύο ζέστη στοιχειοθετεί μια παγιωμένη κατάσταση στον Άρη. Κάθε φορά που υποψιάζεσαι ότι φέτος θα καταφέρει να «τεντώσει» τις αντοχές του και επιχειρείς να «ξανοιχτείς», έρχονται κάτι κατραπακιές σαν τη χθεσινή οι οποίες επαναφέρουν την ίδια ενοχλητική κατάσταση. Είναι ζήτημα νοοτροπίας. Κάμποσα χρόνια τώρα, ο Άρης είναι μια ομάδα από την οποία δεν ξέρεις τι μπορείς να περιμένεις. Ακόμη και τώρα, εντός μιας εβδομάδας έκανε την κορυφαία αλλά και τη χειρότερη φετινή εμφάνισή του. Το αποκορύφωμα της ανισορροπίας.

Μετά το παιχνίδι, ο Μανόλο Χιμένεθ μίλησε για ντροπή και οργή. Η δύναμη των λέξεων χάθηκε προ πολλού. Οι ηχηρές ατάκες βολεύουν το σινάφι μου για έναν εμπορικό τίτλο, άντε να ηρεμήσουν κι ένα μικρό κομμάτι της μάζας. Μεγαλύτερη αξία έχει το αποτέλεσμα και η μεθοδολογία στη μετάβαση μιας ομάδας που υστερεί σε νοοτροπία σε μια ποδοσφαιρική δύναμη. Να ξέρεις δηλαδή ότι σε κάθε παιχνίδι, με άριστα το «δέκα», θα σου δίνει (τουλάχιστον) το «επτά» και όχι αυτό το αλαλούμ.

Τακτικά, καιρό τώρα διατηρώ τον ίδιο προβληματισμό, όπως τον διατύπωσα στους Galacticos και αφορά συνολικά τον ρόλο του Ολύμπιου Μορουτσάν. Ο Ρουμάνος δεν… βγάζει μάτια από τη δεξιά πλευρά και θα μπορούσε να είχε τοποθετηθεί μπροστά από τους δύο εσωτερικούς μέσους, μεταξύ των γραμμών του αντιπάλου. Τούτο θα οδηγούσε στη χρησιμοποίηση καθαρού πλάγιου επιθετικού στη δεξιά πτέρυγα αλλά και στη δημιουργία καλύτερων προϋποθέσεων για την καλύτερη κυκλοφορία μπάλας στον άξονα. Βέβαια, τα τακτικά ζητήματα έχουν ελάχιστη σημασία ότι υστερεί σε ό,τι πιο θεμελιώδες υπάρχει στον αθλητισμό. Στη διάθεση.