Ολυμπιακός: Η διαχείριση Μεντιλίμπαρ σε Έσε, Κοστίνια, Μουζακίτη και Τσικίνιο!

Μπορεί η σεζόν να έχει αρχίσει εδώ και σχεδόν δύο μήνες (π.χ. ΑΕΚ-Χάποελ Μπερ Σέβα είχαν παίξει στις 24 Ιουλίου), αλλά για τον Ολυμπιακό στην πραγματικότητα είναι ακόμη στο ξεκίνημα της, καθότι έχει δώσει μόλις τρία παιχνίδια, κι αυτά όχι από τα λεγόμενα πιο δυνατά.

Προς τι η επισήμανση; Πολύ απλά βλέπουμε αρκετούς παίκτες να μην είναι ακόμη στα καλά τους η, στην καλύτερη να έχουν μεγάλες διαφορές από ματς σε ματς και τον Μεντιλίμπαρ να προσπαθεί να τους φορμάρει με το να τους δίνει όσο μπορεί περισσότερο χρόνο, με την προσδοκία τώρα που φτάνει η ώρα του Τσάμπιονς Λιγκ και των ντέρμπι να είναι όσο το δυνατόν πιο έτοιμοι.

Ένα μεγάλο παράδειγμα είναι ο Έσε. Ψάχνει να βρει τα πατήματα του ακόμη, ίσως και με το χάντικαπ ότι έχασε το μεγαλύτερο κομμάτι της προετοιμασίας λόγω μίας θλάσης βαριάς μορφής. Παρά την παρουσία, όμως, τόσων κεντρικών χαφ (Γκαρθία, Σιπιόνι, Μουζακίτη, Νασιμέντο, Λιατσικούρα), ο Μεντιλίμπαρ τον χρησιμοποιεί συνεχώς: για 75 λεπτά με Αστέρα και Πανσερραϊκό και για 30 λεπτά στο Βόλο. Μάλιστα στο τελευταίο ματς τον είχε εξάρι, που είναι και η κανονική ας την πούμε έτσι θέση του, παρότι ο Βάσκος πιο πολύ οκτάρι τον τοποθετεί.

Είναι φανερό ότι ο Αργεντίνος ψάχνει ρυθμό. Σίγουρα το παλεύει , περισσότερο ανασταλτικά (κάνει τάκλιν, βγαίνει πρώτος στην μπάλα), πατάει και στην αντίπαλη περιοχή, ενίοτε ως κρυφός κυνηγός, και γενικά παίρνει τελικές (δύο σουτ και μία κεφαλιά το Σάββατο), όμως ακόμη δεν του βγαίνουν πολλά πράγματα. Είχε μία ωραία κίνηση, κάποιες σωστές κάθετες, δύο τελικές του δεν ήταν κακές, αλλά μου έκανε εντύπωση ότι είχε αρκετές λανθασμένες μεταβιβάσεις.

Έχει την ικανότητα να βγάζει άμυνες ο Έσε, ακόμη και σε ρόλο κάτι σαν 3^ος στόπερ. Όπως και να καθαρίσει με κεφαλιά μία στατική φάση κι ας μην είναι ο πιο ψηλός χαφ. Και μου αρέσει που έχει βάλει περισσότερο στο παιχνίδι του το κυνήγι του γκολ και της πάσας και μέσα στην αντίπαλη περιοχή. Αλλά προς στιγμήν τουλάχιστον ουκ ολίγες αποφάσεις του είναι να σαν μην προέρχονται από καθαρό μυαλό. Βλέπε επιπόλαιες πάσες η, φάουλ χωρίς λόγο που βάζουν την άλλη ομάδα στο «κουτί» του Ολυμπιακού.

Ακόμη κι ο Κοστίνια ακόμη δεν είναι στα καλύτερα του. Ίσως δεν του ταιριάζει και το στιλ αυτών των αγώνων που δίνει τώρα ο Ολυμπιακός, ευρισκόμενος συνέχεια στην επίθεση. Ωστόσο, τον περιμέναμε καλύτερο και δημιουργικά-επιθετικά, με τις επιλογές του να είναι πολύ φτωχές όχι μόνο στις σέντρες, αλλά ακόμη και στα κοντρόλ, για κάποιο λόγο. Με βάση την εικόνα του μέχρι στιγμής, νομίζω ότι ο Μεντιλίμπαρ το σκέφτεται δύο και τρεις φορές να τον ξεκινήσει στην αυριανή ενδεκάδα, μολονότι ακριβώς αυτό ήταν το αρχικό του πλάνο, με τον Ρόντινεϊ εξτρέμ δεξιά και τον Ζέλσον αριστερά…

Από την άλλη, αν θελήσει ο προπονητής να επενδύσει σε αμυντική ασφάλεια, ο Πορτογάλος δεξιός μπακ θα είναι στο κόλπο της ενδεκάδας, έχοντας και τη δυνατότητα να βοηθάει μεταξύ άλλων και στο ψηλό παιχνίδι, κυρίως αμυντικά, αλλά ενίοτε κι επιθετικά, σε μία ομάδα που δεν την λες και από τις πιο ψηλές, παράμετρο που ειδικά σε ευρωπαϊκό επίπεδο θα είναι λάθος να την αγνοήσεις.

Μία τρίτη περίπτωση είναι ο Μουζακίτης, που πάντως κόντρα στις Σέρρες μπορεί να μην εντυπωσίασε, αλλά έδωσε βοήθειες από θέση Νο 8, ειδικά με το καλό του αριστερό πόδι και τις έξυπνες πάσες του κυρίως προς τα αριστερά στον Ορτέγκα και στον Καμπελά. Η παρουσία του είναι σημαντική, γιατί είναι από τους ελάχιστους με ευχέρεια να παίζει κάθετο ποδόσφαιρο. Πολύτιμος ακόμη κι ερχόμενος από τον πάγκο κατά την γνώμη μου, καθώς μπορεί να εξελίσσεται εύκολα σε παίκτη-κλειδί σε δύσκολες στιγμές αγώνων, γιατί ανεβάζει ωραία το τέμπο.

Τέλος, ο Τσικίνιο είναι μία άλλη περίπτωση. Από ήρωας στο προτελευταίο παιχνίδι, στο Βόλο (με γκολ κι ασίστ στο 2-0) σε μία πολύ «ανώνυμη» παρουσία στον αγώνα με τον Πανσερραϊκό, με εξαίρεση δύο-τρεις κινήσεις (μία πάσα για καλό σουτ του Ελ Κααμπί κι ένα δικό του σουτ άουτ από καλή θέση) στο πρώτο μισό του α΄ ημιχρόνου. Μου προκάλεσε μία περιέργεια ότι όταν έμεινε ο αντίπαλος με 10 παίκτες, ο Πορτογάλος για κάποιο λόγο χάθηκε από το παιχνίδι. Πραγματικά δεν μπορώ να θυμηθώ καμία εμπλοκή του σε καμία στιγμή από το 33’ έως το 74΄ οπότε κι έγινε αλλαγή.

Ίσως είναι και το στιλ του Τσικίνιο τέτοιο. Σαν να χάνεται από το παιχνίδι και ξαφνικά να εμφανίζεται για να κάνει όντως τη διαφορά. Μόνο που πραγματικά είναι μεγάλα τα διαστήματα στα οποία χάνεται κι αυτό πρέπει να το φτιάξει.

Άσχετο: Ο Ολυμπιακός τιμάει τον Ελ Κααμπί, τον μόνιμο πρώτο του σκόρερ. Μπορεί να παίρνει παίκτες σημαντικούς και μεγάλης αξίας, αλλά ο Μαροκινός έχει πάντοτε το πιο υψηλό συμβόλαιο της ομάδας. Απ΄ όλους τους άλλους. Παλιούς και καινούργιους.

Η φωτογραφία της ημέρας:

Θαυμάσαμε όλοι τον Γιαζίτσι για την εκπληκτική σέντρα που έβγαλε προς τον Ταρέμι το Σάββατο στη φάση του πέμπτου γκολ. Είναι η σπεσιαλιτέ του Τούρκου, είτε όταν σουτάρει (βλέπε το γκολ με τον Αστέρα Τρίπολης), είτε όταν σεντράρει-είναι σαν να…φτυαρίζει την μπάλα! Σαν να παίρνει με τα χέρια ένα φτυάρι και να την πετάει εκεί που θέλει με το φτυάρι!

Απλά ο Γιαζίτσι έκανε κι άλλα ωραία πράγματα αξιοποιώντας αφενός μεν το καλό του πόδι (θυμηθείτε την συρτή πάσα ακριβείας στον Ταρέμι στη φάση του κερδισμένου πέναλτι), αφετέρου δε την υψηλή τεχνική του (όμορφες πάσες με τακουνάκια). Είναι αλήθεια ότι του αρέσουν τα εξτρίμ πράγματα (πήγε να κρεμάσει τον γκολκίπερ με σουτ από τα 40 μέτρα!), αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι ο Μεντιλίμπαρ του έχει βρει ένα ρόλο

και μία θέση, του έξω δεξιά, από την οποία αποδεικνύεται ότι με το ανάποδο πόδι βοηθάει την ομάδα μπαίνοντας αλλαγή σε κάθε ματς και περισσότερο (στο 80’ με τον Αστέρα, στο 78’ με τον Βόλο, στο 74΄ με τον Πανσερραϊκό).

Έχοντας και την ιδιότητα να είναι ο μοναδικός αριστεροπόδαρος της ομάδας από όλους όσους παίζουν στις τρεις θέσεις πίσω από τον σέντερ φορ! Έστω κι αν την πάτησε με την εκτέλεση του πέναλτι.

Και για το τέλος ένα ιμότζι

History Repeats Itself. 🔴⚪️ #olympiacosfc pic.twitter.com/3TbTHnr8y5

— Giovanni_10 (@giovannigate7) September 13, 2025