Παναθηναϊκός: Το χειρότερο ημίχρονο, το μεγαλύτερο πρόβλημα και η λύση

Καλή η Ευρώπη για τον Παναθηναϊκό, σημαντική η επίτευξη του πρώτου μεγάλου στόχου της σεζόν και μάλιστα μετά από δύο προκρίσεις επί σημαντικών αντιπάλων(Σαχτάρ και Σαμσουνσπόρ) που συνδυάστηκαν με καλή αγωνιστική εικόνα αλλά η απόλυτη προτεραιότητα, ο αυτοσκοπός, η τρέλα, η δίψα, η ψύχωση έχει να κάνει με την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Αυτό που ο οργανισμός έχει να γευθεί από το μακρινό 2010 και καθορίζει το «ταμείο» στο τέλος κάθε αγωνιστικής περιόδου.

Κι όταν ξεκινάς τη φετινή Super League με εντός έδρας γκέλα κόντρα στον Λεβαδειακό, είναι πρόβλημα και μάλιστα μεγάλο.

Όλοι δυσκολεύονται στην αρχή, όλοι αντίκρισαν την γκέλα, μόνο ένας, όμως, την έκανε.

Δεν είναι τόσο οι πεταμένοι βαθμοί, κανένα πρωτάθλημα δεν χάνεται ή κερδίζεται την πρώτη αγωνιστική, όσο η αμφιβολία που δημιουργεί σε ολόκληρο τον οργανισμό για την ομάδα, αυτό το σοκαριστικό αποτέλεσμα. Και είναι σοκαριστικό γιατί ήρθε μέσα από το χειρότερο ημίχρονο του συνόλου του Ρουί Βιτόρια στη φετινή αγωνιστική περίοδο και έπειτα από ένα εξαιρετικό σαρανταπεντάλεπτο που ο φωτεινός πίνακας θα έπρεπε να δείχνει τουλάχιστον 2-0.

Η εικόνα στο δεύτερο ήταν κάκιστη. Ανεπίτρεπτη. Μη αποδεκτή.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για κούραση μετά το ματς στη Τουρκία, για παίκτες που πέρασαν από τον πάγκο και δεν είχαν ρυθμό, για επιλογές που θα έπρεπε να έχουν έρθει νωρίτερα μέσα στο καλοκαίρι(όπως ο επιτελικός μέσος και ο ένας φορ) για μεγαλύτερο βάθος τώρα στην αρχή, για την διαχείριση του ματς από τον προπονητή(ίσως χρειαζόταν Σιώπη στη μεσαία γραμμή και σίγουρα ο εξαιρετικός αρχικά Καλάμπρια που «έσκασε» από το 60' έπρεπε να έχει γίνει αλλαγή).

Το θέμα είναι πως το κακό έγινε. Και σε έναν οργανισμό που το κουμπί της αποθέωσης από αυτό της αυτοκαταστροφής είναι δίπλα-δίπλα, τούτα τα αποτελέσματα είναι πάντα «επικίνδυνα». Ο κόουτς Βιτόρια στη συνέντευξη που είχε δώσει στο Gazzetta είχε μιλήσει για την ανάγκη ισορροπίας και καλής εικόνας στην κατάσταση «Πέμπτη-Κυριακή» και στον πρώτο γύρο αυτής της διαδικασίας, έγινε η στραβή.

Πάντως, το μεγαλύτερο αγωνιστικό πρόβλημα είναι ένα και αν δεν διορθωθεί, δεν μπορεί να διεκδικήσει υψηλούς στόχους ο Παναθηναϊκός. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση. Οι χαμένες ευκαιρίες έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα. Δεν έχει υπάρξει παιχνίδι, κανένα από τα πρώτα επτά που οι «πράσινοι» να σκόραραν πάνω από το προσδοκώμενο. Σε κανένα.

Ίσα ίσα που βρίσκονται πολύ χαμηλά σε σχέση με τον μέσο όρο, σε σχέση με αυτό που θα «έπρεπε». Αν το «τριφύλλι» δεν είχε... τσακωθεί με το γκολ, στην ανάπαυλα το ματς θα είχε τελειώσει και θα πήγαινε «σβηστά» στο δεύτερο. Με το 1-0, όμως, απαγορεύεται να «σβήνεις», γιατί θα εμφανιστεί μια καλή ομάδα και ένας πρώην με διάθεση εκδίκησης και θα σε κάνεις να τρέχεις και να μην φτάνεις!

Η φετινή έκδοση έχει δείξει πως μεσοαμυντικά είναι καλή, λειτουργεί σωστά στα 2/3 του γηπέδου τόσο ανασταλτικά όσο και δημιουργικά, παράγει ευκαιρίες(προφανώς υπάρχει περιθώριο βελτίωσης) αλλά δεν μπορεί να έχει την ουσία του αθλήματος. Το ρημάδι το γκολ. Είναι άδικο, είναι οδυνηρό αλλά όπως στρώνεις έτσι και κοιμάσαι.

Η μόνη ελπίδα να αλλάξει αυτή η κατάσταση έχει να κάνει με την αγωνιστική άνοδο παικτών που μέχρι σήμερα δεν είναι καλά στο σκοράρισμα(Τετέ, Πελίστρι, Μπακασέτας, Σφιντέρκι), έχει να κάνει με την παραγωγή περισσότερων ευκαιριών αλλά πάνω από όλα έχει να κάνει με αυτούς που έρχονται. Ντέσερς, Ταμπόρδα, Πάντοβιτς.

Ο Παναθηναϊκός έβαλε στο έμψυχο δυναμικό του παίκτες με γκολ, πολλά γκολ(οι δύο φορ) και τον Αργεντινό που στη Πλατένσε είχε καλή δημιουργία και αξιοσημείωτες εκτελέσεις. Aυτοί μπορούν να δώσουν την λύση.