Άρης: Κλήρωση καλύτερη και από παραγγελία

Αυτά τα κατατόπια, λίγο πολύ, είναι γνωστά για τον Μαρίνο Ουζουνίδη. Καλοκαίρι του 2018 ήταν όταν τα περπάτησε εμφατικά οδηγώντας την ΑΕΚ στην εξασφάλιση της πλουσιοπάροχης θέσης στους ομίλους του Champions League και στην οικονομική σταθερότητα. Τα έφερε έτσι η μοίρα, στα ίδια μέρη να ξαναβρεθεί, με τη διαφορά ότι τούτη τη φορά δεν θα βαδίσει στη λαμπερή λεωφόρο της προκριματικής φάσης του Champions League αλλά στα άγνωστα εδάφη του Conference League επιδιώκοντας κάτι εξίσου ιστορικό. Πέντε χρόνια, και με εξαίρεση μια σεζόν, η πρόκριση στο League Stage ευρωπαϊκής διοργάνωσης μοιάζει με απαγορευμένο καρπό για τον Άρη και του έχει στοιχίσει σε όλα τα επίπεδα.

Οικονομικά, τα «απολεσθέντα» έσοδα οδήγησαν σε εντονότερες προσωπικές χρηματοδοτήσεις προς την κατεύθυνση διατήρησης ενός επιπέδου αγωνιστικής ποιότητας αφήνοντας για το μέλλον αντίστοιχες επενδύσεις που σχετίζονταν με τις υποδομές. Παράλληλα, επέφεραν διαπραγματευτικό μειονέκτημα στις απόπειρες προσέγγισης μεγαλύτερων ονομάτων από αυτά που έχουν έρθει. Διότι, η σταθερή παρουσία σε φάση ομίλων ευρωπαϊκής διοργάνωσης είναι από τα σταθερά, αδιαμφισβήτητα και πλέον καταλυτικά επιχειρήματα μιας ομάδας σε κάθε συζήτηση με ποδοσφαιριστή.

Δίχως την παραμικρή πρόθεση βιασύνης, μπροστά στον ιστορικό στόχο που έχει θέσει ο Άρης, η σημερινή (21/7) κλήρωση είναι καλύτερη και από παραγγελία. Συμπαθάτε με αλλά δεν έχω πρόχειρες πολλές περιπτώσεις ομάδων που ξεπέρασαν τρεις προκριματικούς γύρους (στην ίδια διοργάνωση) φτάνοντας έως και στους ομίλους. Ακόμη και οι «διεθνατζήδες» δεν βάζουν χέρια και πόδια στη φωτιά. Είναι διαφορετικό να ξεκινάς από την προκριματική φάση του Champions League και τελικώς να παίζεις στους ομίλους του Conference League από το να δίνεις μάχες επιβίωσης. Γι’ αυτόν τον λόγο διαφέρει η φετινή προσπάθεια του Άρη. Όλα τα παιχνίδια είναι do or die.

Η κλήρωση μοιάζει με παραγγελία γιατί – σε περίπτωση πρόκρισης επί της Αράζ – καμία εκ των πιθανών αντιπάλων δεν προκαλεί φόβο. Ουδεμία είναι το αγωνιστικό μεγαθήριο, ίσα-ίσα που (βάσει των ρεπορτάζ των media στην Κύπρο και της πρόσφατης πώλησης του Χάμπου Χαραλάμπους στον Άρη Λεμεσού) η Ομόνοια δείχνει να βρίσκεται σε προβληματική φάση. Η δε Τορπέντο Κουταίσι αξίζει σεβασμού, αλλά ως εκεί. Κι εφόσον ο Άρης κάνει τη δουλίτσα του απέναντι στην Αράζ και επαναλάβει το ίδιο στον τρίτο προκριματικό γύρο, θα εισέλθει στην κλήρωση των Playoff ως ισχυρός. Πράγματα και θάματα θα πρέπει να έχουν συμβεί για να βρει απέναντί του μια ομάδα η οποία θα είναι (αδιαπραγμάτευτα) καλύτερη από αυτόν.

Για τους παραπάνω λόγους, έχω την αίσθηση ότι, αγωνιστικά και συναισθηματικά, οι αγώνες με την Αράζ εμπεριέχουν τον υψηλότερο δείκτη δυσκολίας. Η πλειοψηφία αξιολογεί την αντίπαλο βάσει της χώρας προέλευσης και προφανώς δεν συνυπολογίζει ότι – λόγω διατήρησης του βασικού κορμού – αυτή θα έχει καλό επίπεδο συνοχής. Δεν υπολογίζει επίσης ότι η πίεση του φαβορί δεν αγγίζει την ίδια, ίσως και τη φιλική νίκη επί της Τραμπζονσπόρ η οποία, προσωπικά, μου… κάθισε κάπως.

Περισσότερο όμως, είναι αναγκαίο να ληφθεί υπόψη η κατάσταση του Άρη. Είναι αναγκαίο να κάνουν άλματα – στον τομέα της ετοιμότητας – οι Ούρος Ράτσιτς, Κάρλες Πέρεθ γιατί ο πρώτος διασφαλίζει τη σταθερότητα στον άξονα και ο δεύτερος προσθέτει επιθετικότητα. Είναι εξίσου απαραίτητο να είναι διαθέσιμος ο Φαμπιάνο Λέισμαν ο οποίος συνεχίσει να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους διαθέσιμους στόπερ.

Το ίδιο ισχύει και για τον βαθμό συμμετοχής του Λορέν Μορόν στην ανάπτυξη του συνόλου. Απέναντι στην Αράζ, ο Άρης είναι αναγκασμένος να κρύψει πράγματα, αγοράζοντας χρόνο μέσω της πρόκρισης στην επόμενη προκριματική φάση. Δίχως την πολυτέλεια να κοιτάξει πιο μακριά από τον πρώτο αγώνα στην έδρα της αντιπάλου του. Το θετικό αποτέλεσμα θα του εξασφαλίσει μια επιπλέον εβδομάδα για δουλειά όπως για την ενσωμάτωση των νέων παικτών στην ομάδα παράλληλά της αύξησης των επιπέδων συνοχής της ομάδας.