ΑΕΚ: Grande Matias, para siempre uno de nosotros, gracias por todo!

• Ο Ματίας ΙΗΣΟΥΣ (και πόσες ομοιότητες στ' αλήθεια) της ΑΕΚ...

Δύσκολες μέρες και στενάχωρες αυτές που διανύουμε στην ΑΕΚ με το τέλος της παρουσίας του Ματίας Αλμέιδα στην κιτρινόμαυρη καθημερινότητά μας, κάτι που οφείλω να ομολογήσω δεν έχω καταφέρει να διαχειριστώ, να εμπεδώσω, να αποδεκτώ... Παρά το γεγονός πως το είχαμε καταλάβει καιρό αρκετό, ότι ο δρόμος στο τέλος χωρίζεται μετά τη φετινή αποτυχημένη σεζόν (και αυτό δεν ήταν κάτι που θα αποτελούσε δική μας απόφαση), ακόμη και τούτες τις ώρες που γράφω αυτό το κείμενο, δεν θέλω να το πιστέψω. Οι σκέψεις ότι πρόκειται για ένα κακόγουστο αστείο περνάνε και τώρα από το μυαλό μου και ελπίζω ότι θα μάθω, ακούσω, ενημερωθώ, πως τελικά δεν είναι έτσι όπως έγιναν τα παράγματα φέρνω τη μία καλή ανάμνηση πίσω απ' την άλλη και πιάνω τον εαυτό μου να με κατηγορεί, να νιώθει κάποιου είδους -αδικαιολόγητη ίσως- ενοχή: ότι δεν έκανα ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια προκειμένου να μην έρθει τόσο γρήγορα το τέλος μιας υπέροχης και δεδομένα ανεπανάληπτης εποχής, όπως αυτή για κάτι παραπάνω από 2.5 χρόνια... Η ερώτηση του γιου μου πριν καν βγει η ανακοίνωση της απομάκρυνσης – αποχώρησης του Πελάδο στις 07:30 το πρωί χθες πριν ξεκινήσει για σχολείο: «μπαμπά μου έφυγε ο Αλμέιδα τελικά;» ήταν ...βουνό και η ερώτηση: «μα γιατί;», τόσο αγνή, αληθινή και δίχως απάντηση!

Τι απαντάς σε ένα τέτοιο «γιατί;». Ότι στη πρώτη κακή, στη στραβή κι ανάποδη, αποτυχημένη απόλυτα, χρονιά του έρχεται και το τέλος; Πώς να εξηγήσεις ότι είναι το σωστό εδώ και (όπως κυρίως) που φτάσαμε και δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα... Πώς να κρυφτείς απ' το παιδί σου που καταλαβαίνει ότι δεν το ήθελες καθόλου να συμβεί; Προτού εστιάσω στον Ματίας Αλμέιδα στο κείμενό μου θέλω να προσπαθήσετε όλοι να κατανοήσετε πως όταν έρχεται ένα τέτοιο τέλος, το οποίο επί της ουσίας δεν το πολυθέλει κανείς αλλά μοιάζει αναπόφευκτο, μπορεί η ζωή να μοιάζει λίγο εκτός τόπου και χρόνου, να χάνεται κάθε ισορροπία. Όταν μάλιστα σου είναι δύσκολο να το αποδεχτείς (όπως στην περίπτωσή μου) και υπάρχει αυτό το αίσθημα της πικρίας, της στεναχώριας, ακόμη και πόνου μπορείς να το χαρακτηρίσεις, είναι δύσκολο έως αδύνατο να δεις, να ξεχωρίσεις, τις νέες προοπτικές που σου ανοίγονται. Ο Πελάδο ήταν ένας άνθρωπος που προσωποποίησε το συναίσθημα στην ομάδα του και το μετέδωσε στον κόσμο της ΑΕΚ, με αποτέλεσμα να περνάς από στάδια όπου σε κυριεύουν συναισθήματα όπως η οργή, ο φόβος, το άγχος, η λύπη φυσικά και ο θυμός... Ότι και όπως και να νιώσει κανείς, αυτό που πρέπει να κάνει, είναι να του δώσει την προσοχή και την αξία που του αρμόζει. Η ευγνωμοσύνη οφείλει να είναι αυτό που θα σε κυριεύσει στο τέλος της όποιας σκέψης για τον Αργεντινό τεχνικό και την (όπως την κρίνεις εσύ) προσφορά του στην Ένωση προκειμένου να μπορέσεις να στρέψεις την προσοχή σου έπειτα σε αυτό που πάντα θα 'χει μεγαλύτερη σημασία: η ΑΕΚ και η επόμενη μέρα της να είναι αυτή που πρέπει και όχι εκείνη που θα αναδείξει και απογειώσει την απουσία του Πελάδο!

Αντιλαμβάνεστε προφανώς ότι τα παραπάνω τα συζητάω με τον εαυτό μου, το δουλεύω πολύ, το προσπαθώ, πως σας τα «λέω» εσάς προκειμένου να καταφέρω να διαχειριστώ αυτό το τέλος μιας τόσο γεμάτης συναισθήματα σχέσης ενός ποδοσφαιρικού club με ένα πρόσωπο το οποίο σα να υπήρξε στον κόσμο όλη του τη ζωή για να εμφανιστεί στη ζωή της ΑΕΚ. Ένα απόλυτα ταυτισμένο dna με το όλο της σημασίας και ουσίας του τι σημαίνουν για την κιτρινόμαυρη φυλή τα τρία γράμματα που σημάδεψαν τη ζωή μας, ποιος ο λόγος ύπαρξης της μοναχοκόρης της προσφυγιάς και ποια η βασική ιδέα ύπαρξης και 100 χρόνων ιστορίας γεμάτες απ' όλα τα συναισθήματα που μπορούν να υπήρξαν, υπάρχουν και υπάρξουν! Η τοποθέτησή του και τα λόγια του στη συμπλήρωση αιώνα ζωής της ΑΕΚ στο Gazzetta και το αφιέρωμά του «μια ιστορία από την Πόλη», είναι το λιγότερο συγκλονιστικά και το ουσιαστικότερο, όλα to the point. Ακριβώς ότι λέει πρεσβεύει αυτή η ομάδα που δημιουργήθηκε από πρόσφυγες της Κωνσταντινούπολης και της Μικράς Ασίας όχι μόνο για να κερδίζει τίτλους: κυρίως μέσα από την ύπαρξή της, τον αθλητισμό, τους αγώνες της, να λένε για την ιστορία μας. Μια ιδέα που την έμαθε καλά ο Ματίας Αλμέιδα και την υπηρέτησε με αγάπη, απόλυτο σεβασμό, αναγνώριση αξιών και ταπεινότητα...

Ο Ματίας ΙΗΣΟΥΣ (και πόσες ομοιότητες στ' αλήθεια) της ΑΕΚ...

Ο δικός μας Ματίας ΙΗΣΟΥΣ Αλμέιδα ο οποίος αδυνατώ να πιστέψω ότι δεν είναι πλέον ανάμεσά μας... Το λιγότερο -μα ιστορικά σημαντικότερο- είναι η κατάκτηση του νταμπλ: το περισσότερο είναι ότι το κατάφερε με την επιστροφή στην έδρα μας, με ποδόσφαιρο που όμοιό του δεν έχει παίξει ομάδα για πολλά πολλά χρόνια, όπου υποχρέωσε την αλλαγή θεώρησης ποδοσφαιρικών δεδομένων τους ανταγωνιστές, με τέτοιο ποδοσφαιρικό ...μπούλινγκ που η απόλυτη κυριαρχία της ΑΕΚ στους αντιπάλους της ήταν κάτι το δεδομένο και αποδεκτό, μη αντιμετωπίσιμο. Μια ολόκληρη σεζόν, μια γεμάτη αγωνιστική χρονιά, μια γιορτή κάθε μέρα που περνούσε, που δεν θέλαμε να φύγει, από την αρχή έως το πιο υπέροχο φινάλε στην εθνική οδό στα διόδιο κατά χιλιάδες μετά τις 05.00 τα ξημερώματα, για χάρη της ομάδας μας και της χαράς που μας έδωσαν τα πρόσωπα: ο Αλμέιδα, οι συνεργάτες του και οι ποδοσφαιριστές. Διότι στο συγκεκριμένο άθλημα πάντα θα υπάρχει η ...προσωπολατρεία και στην ομάδας μας εσαεί και δεν πρέπει να αλλάξει. Αν δεν το γνωρίζει κανείς αυτό, αν δεν το καταλαβαίνει όταν μπαίνει στο γήπεδο και βλέπει 4 πρόσωπα στους πυλώνες αυτού, τότε δεν ξέρει ποια ομάδα υποστηρίζει!

Σε προσωπικό επίπεδο ο Ματίας Αλμέιδα έδωσε και πάλι αξία στο αντικείμενο της εργασίας μου, στο ρεπορτάζ και δη στην ουσία αυτής, στο αγωνιστικό: η περίοδος του βασικού σταδίου προετοιμασίας ήταν η καλύτερη της ζωής μου όσο ασχολούμαι με το ρεπορτάζ της ΑΕΚ, επαγγελματικά και προσωπικά οπαδικά: η ομάδα που αγαπώ και το ρεπορτάζ της οποίας καλύπτω, είχε στη τεχνική της ηγεσία για ...αφεντικό ένα μύθο της ζωής και του ποδοσφαίρου, η λέξη δέος είναι ελάχιστη για να περιγράψει πως ένιωθα να έχω τη δυνατότητα στην Ολλανδία να είμαι δίπλα, γύρω και μαζί στον ίδιο χώρο με τον Πελάδο και το team του. Από την πρώτη μέρα πλημμύριζες με το «να ο απόλυτος star της ΑΕΚ» και όποιο όνομα κι αν ήρθε κανείς δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει το δικό του φως, τη λάμψη, η οποία ήταν εκεί μόνιμα, δική του, δίχως να το επιδιώκει, χωρίς να το φωνάζει, επειδή ήταν απλά αυτός ο γνήσιος τύπος, ανοιχτός να σου δοθεί και να σε γεμίσει με αυτό που έχει, δίνοντας πάντα τον καλύτερό του εαυτό και ας μην ήταν αρκετό (κάποιες φορές και για κάποιους).

'Ηταν πραγματικά τιμή μου, προνόμιο πιο σωστά, να ζήσω αυτά τα τρία χρόνια του Αλμέιδα στην ΑΕΚ και επειδή όλη η ζωή μου είναι αυτά τα τρία χρόνια δεν μπορούν να συγκριθούν με άλλη εποχή, με καμία, ούτε με του Μπάγεβιτς που σαφώς συνιστά την πιο επιτυχημένη ποδοσφαιρική κιτρινόμαυρη περίοδο: διότι ο Βόσνιος δεν ήταν τόσο συναισθηματικός, ή έστω δεν το έβγαζε, δεν ...τσαλακωνόταν για κανέναν! Ο Πελάδο αγάπησε παράφορα την ΑΕΚ, όπως και τη χώρα μας και δεν ήθελε να φύγει από δω και από την Ένωση, αν ήταν εφικτό να μείνει δέκα σερί σεζόν και ας είχε προτάσεις από σπουδαία club, θα το έκανε. Έγινε ένα με εμάς, με τη νοοτροπία μας, την κουλτούρα μας, έπαιξε... μπουνιές για την ΑΕΚ, έδωσε μάχες, δεν έψαξε ποτέ το δρόμο της εγκατάλειψης ακόμη και όταν είδε ότι ίσως αυτό θα ήταν καλύτερο για εκείνον (μετά το ματς με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ εννοώ) και ήπιε το πικρό ποτήρι της αποτυχίας έως το τέλος, πρώτος και κύριος υπεύθυνος να δέχεται όλα τα βέλη, όχι κάπου σε μια γωνιά χωμένος και από μακριά...

Ο ποδοσφαιρικός Θεός τα ήθελε έτσι και εκείνος το ήξερε: σα μια μικρογραφία του Ιησού (μιας και έχει το όνομά του μέσα) η ιστορία του στην ΑΕΚ και με το team του, τα μέλη του, να είναι οι μαθητές του (που σωστά ήταν απόλυτα ταγμένοι, αλλά ίσως θα έπρεπε να είχαν πιο ισχυρή προσωπικότητα και άποψη όταν έπρεπε): τυχεροί όσοι πίστεψαν δίχως να ψάξουν και το έζησαν αγνά, τον είδαν να μπαίνει στην Νέα Φιλαδέλφεια μετά βαΐων και κλάδων, αναγνώρισαν τα ποδοσφαιρικά του θαύματα αφού τα είδαν στο χορτάρι, αλλά εννοείται όταν ήρθε η ώρα τον αμφισβήτησαν και τελικά τον... σταύρωσαν στην πρώτη αληθινά και αποδεδειγμένα κακή του σεζόν όπου είχε μόνο πικρία και ανάποδα αποτελέσματα σε όλη τη διαδικασία των play offs: σε μια διαδικασία αγώνων με 79 – 50 τελικές υπέρ και άνω του 60 και κοντά στο 65% κατοχή κατά μέσο όρο στα ματς, με 34-16 κόρνερ και το δείκτη των X-goals της πάντα υψηλότερος από όλους τους ανταγωνιστές, δεν πήρε ούτε μισό ...σπόρι, γιατί έτσι έπρεπε να γίνει, για να 'ρθει το τέλος, η... σταύρωση ντε... Από δω και πέρα απλά ελπίζουμε στην αγωνιστική ανάσταση της ΑΕΚ δίχως τον δικό της ...Ιησού!

Grande Matias, para siempre uno de nosotros, gracias por todo! Που σημαίνει: Μεγάλε Ματίας, για πάντα ένας από εμάς, ευχαριστούμε για όλα!