AEK: Εθίστηκε στην ήττα και ήρθε το τέλος, λογικά και του Αλμέιδα!

Αν μη τι άλλο επιβεβαιώθηκε ότι η ΑΕΚ δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι, ακόμη και με μια ομάδα που ήταν κακή (στο πρώτο 45λεπτο), η οποία της έδινε τη δυνατότητα να ελπίζει. Όμως η ομάδα του Ματίας Αλμέιδα είναι εδώ και καιρό άρρωστη και δεν καταφέρνει να σηκώσει κεφάλι με τίποτα. Έτσι αναμενόμενα ήρθε μια ακόμη ήττα, από τον Παναθηναϊκό τούτη τη φορά, πρώτη φορά στην Νέα Φιλαδέλφεια για τους "πράσινους" από όταν ξεκίνησε να παίζει στη φυσική της έδρα και πόλη η Ένωση. Αν μη τι άλλο είναι σύνηθες φαινόμενο για εμάς που γνωρίζουμε καλά την κιτρινόμαυρη κατάσταση, ότι όταν το ποτήρι είναι πικρό, όπως ήταν όλο αυτό το διάστημα μετά το 6-0 έως και τώρα, θα το πιούμε όλο και δεν θα αφήσουμε σταγόνα!

Το φινάλε της αναμέτρησης πάντως είναι όλη η σεζόν από τον Φλεβάρη έως την αναμέτρηση και με τον Παναθηναϊκό: η ΑΕΚ ολοκληρώνει τη σεζόν με τον Τσιλούλη στη θέση του φορ, τον Οντουμπάτζο στο αριστερό άκρο της άμυνας και φυσικά τη μπάλα να πηγαίνει στο 97' στο δοκάρι! Όλα θα τα πληρώσεις πανάκριβα, όλα και έως το τέλος, χωρίς να μπορείς να σηκώσεις κεφάλι... Η αλήθεια είναι πως σε αυτό το χρονικό διάστημα η ΑΕΚ εθίστηκε στην ήττα, μπόλιασε στο μέσα όλων, όπως και να έπαιξε, σωστά, λάθος, πειθαρχημένα, τακτικά, με όποια πρόσωπα στην 11αδα, απλά έχασε και δεν έχει ούτε βαθμό για παράδειγμα στη διαδικασία των play offs με αποτέλεσμα να είναι στη τέταρτη θέση και όλα να δείχνουν πως σε αυτή θα τερματίσει, μιας και δεν υπάρχει ποδοσφαιρική... ζωή στον κιτρινόμαυρο πλανήτη.

Το τέλος λοιπόν ήρθε και μαζί του φέρνει και αυτό της εποχής Ματίας Αλμέιδα. Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου η ΑΕΚ θα πάει σε σημαντικές αλλαγές το καλοκαίρι που έρχεται (και) στο αγωνιστικό με πρώτη και σημαντικότερη αυτή του προπονητή. Τρία χρόνια μετά ο κύκλος κλείνει και για μένα έχει θετικό πρόσημο για τον υπέροχο τύπο που ζήσαμε στον κιτρινόμαυρο πάγκο. Το χειροκρότημα ήταν λίγο σαν ευχαριστώ μα αληθινό, αγαπησιάρικο, όπως αρμόζει από τον ΑΕΚτζή σε αυτόν που πρόσφερε στην ομάδα. Το όνομά του είναι πλέον κομμάτι της ιστορίας της Ένωσης αφού με αυτόν μπήκε στο σπίτι της δύο δεκαετίες έπειτα, μια δεύτερη ...προσφυγιά και φυσικά πανηγύρισε την απόλυτη κυριαρχία, το νταμπλ, κάτι που είχε να πετύχει από το μακρινό 1979...

Τα περισσότερα για τον Πελάδο θα τα γράψουμε αργότερα, δεν χρειάζεται τώρα. Eχουμε χρόνο για να αποδώσουμε όπως του αξίζει το αντίο που τον αφορά και πότε δεν ξέρεις πως θα τα φέρει η ζωή... Δεν θα φύγει επειδή το θέλει φυσικά, σε καμία των περιπτώσεων. Hθελε να μείνει, είχε αναδείξει όλα τα λάθη, μίλησε για την επόμενη μέρα, αλλά δεν είναι δυνατό και εφικτό να συνυπάρξουν η ιδιοκτησία και ο προπονητής, κάτι που έχει αποδειχθεί και νομίζω ότι επιβεβαιώθηκε από όσα είπε και με το τρόπο που το έκανε ο Αλμέιδα. Δεν είναι θέμα να πάρει κάποιος θέση υπέρ κάποιου, το δια ταύτα έχει σημασία και αυτό δείχνει ότι δεν γίνεται να συνυπάρχουν (έστω στο δικό μου το κεφάλι)!

Στο αγωνιστικό η ΑΕΚ κατάφερε για ένα 45λεπτο να κάνει ότι έπρεπε, άξιζε να' χει δύο γκολ, βρήκε ένα και είδε τους ίδιους και τους ίδιους να ξεχωρίζουν: Λαμέλα, Μάνταλο και Γιόνσον, τούτη τη φορά τα πήγε πολύ καλά και ο Ρότα. Ακολούθησε ένα γκολ υπέροχο σε τελείωμα από απόσταση έπειτα μάλιστα από σωστή άμυνα των κιτρινόμαυρων και φυσικά μετά η ανατροπή (έμοιαζε και ήταν δεδομένη) από μια λάθος κατάσταση: δεξί μπακ ανεβαίνει, φορ τον ακολουθεί, πέναλτι, απλά... Κατάρρευση το στοιχείο που χαρακτήρισε την Ένωση ειδικά στα ματς των play offs με αποτέλεσμα να μη γίνεται να υπάρξει αντίδραση! Πολύ σημαντική η νίκη για τον Παναθηναϊκό και δυστυχώς για την ΑΕΚ το μόνο που προκύπτει είναι η ευκαιρία για να τρέξει την επόμενη μέρα της άμεσα, κάτι που το έχει ανάγκη, αυτά όμως από αύριο...