Παναθηναϊκός: Ο Αράο, ο νέος «Ρούμπεν» και η καλοκαιρινή αξιολόγηση

Ο Παναθηναϊκός έχει ακόμη μπροστά του τέσσερις «τελικούς» για να ολοκληρώσει μία σεζόν που είναι πέρα για πέρα αποτυχημένη αλλά απαγορεύεται να γίνει ακόμη περισσότερο, σε περίπτωση που η δεύτερη θέση που οδηγεί στα προκριματικά του Champions League δεν καταλήξει σε «πράσινα» χέρια.

Ο Ρουί Βιτόρια, οι ποδοσφαιριστές, ολόκληρος ο οργανισμός θα πρέπει να έχουν το μυαλό και την ψυχή τους σε αυτά τα παιχνίδια, ωστόσο, ο κόσμος και ο Τύπος δεν «απαγορεύεται» να μιλούν για την επόμενη ημέρα, για όσα θα πρέπει να κάνει ο σύλλογος, ώστε να αυξήσει τις πιθανότητες της επιτυχίας. Πράγματα ζωτικής σημασίας, όπως έχουμε αναφέρει σε πρόσφατο σημείωμα σε τούτη την γωνιά.

Ο καθένας την δουλειά του.

Από κει και πέρα, πάντα υπάρχουν επιμέρους θέματα, όπως αυτό που προέκυψε από την Βραζιλία και αφορά την αποχώρηση του Γουίλιαν Αράο από το «τριφύλλι», κάτι που έχουμε αναφέρει εδώ και καιρό. Πέρα από μία επαφή που έγινε στις αρχές του χρόνου, ο Παναθηναϊκός δεν ασχολήθηκε περισσότερο, καθώς εκτός από τις εκτός πραγματικότητας απαιτήσεις του έμπειρου άσου για τριετές συμβόλαιο, η φετινή του παρουσία δύσκολα θα «έψηνε» το κλαμπ, να επιχειρήσει διακαώς την παραμονή του.

O 33χρονος μέσος θα ολοκληρώσει την παρουσία του στο τέλος της σεζόν και σε αυτή την διετία, η αλήθεια είναι πως περισσότερο θα τον θυμόμαστε για τα καλά του παιχνίδια στο κέντρο της άμυνας παρά για την επιδραστικότητά του στη φυσική του θέση, σε εκείνη του αμυντικού μέσου.

Ο Αράο μπορεί να αποκτήθηκε ως «μεγάλο» όνομα, με σούπερ βιογραφικό και εξαιρετικό πρότερο ποδοσφαιρικό βίο αλλά δεν κατάφερε να κάνει την διαφορά στο «6». Πολλά παιχνίδια έκανε καλά και άλλα κακά αλλά διαφορά, για αυτό που αποκτήθηκε δηλαδή, δεν έκανε.

Δεν άλλαξε την ζωή της μεσαίας γραμμής του Παναθηναϊκού όπως για παράδειγμα είχε κάνει ο Ρούμπεν Πέρεθ.

Δεν κατάφερε να γίνει τόσο σημαντικός, τόσο επιδραστικός, να γίνει σημείο αναφοράς για τον άξονα του «τριφυλλιού», έχοντας το ελαφρυντικό πως σε αυτά τα δύο χρόνια συνεργάστηκε με τον Γιοβάνοβιτς, τον Τερίμ, τον Κόντη, τον Αλόνσο και τον Βιτόρια.

Όπως έχουμε ξαναπεί, στο ποδοσφαιρικό κομμάτι το «τριφύλλι» βρίσκεται σε κατάσταση σοκ από τις αλλαγές στον πάγκο, δεν έχει καταφέρει να έχει συνέχεια στην ποδοσφαιρική ταυτότητα, γεγονός που προφανώς επηρεάζει και τους ποδοσφαιριστές.

Το game model του ενός προπονητή με τον επόμενο δεν είχε καμία απολύτως σχέση, αλλά τούτα δυστυχώς αποτελούν... λεπτομέρειες για τους υπεύθυνους του ποδοσφαιρικού σχεδιασμού του συλλόγου.

Το καλοκαίρι ο Παναθηναϊκός, αν και κατάφερε να κάνει μία σούπερ κίνηση τον Γενάρη με την έλευση του Μανώλη Σιώπη(έστω κατά τύχη και εξαιτίας της σχέσης του έμπειρου χαφ με τον Τζαβέλλα μετά το «ναυάγιο» με τον Μειτέ), θα πρέπει να ψάξει στην αγορά ένα «6» από αυτό που λέμε, πάνω ράφι.

Κάποιον που με βάση τα χαρακτηριστικά που θα ζητήσει ο προπονητής, θα μπορέσει να βάλει την «σφραγίδα» του στη θέση αυτή και μαζί με τον Έλληνα κεντρικό μέσο να δώσουν δύο τοπ επιλογές στη τεχνική ηγεσία για τον συγκεκριμένο χώρο του γηπέδου.

Φέτος μέχρι και την έλευση του Σιώπη, ο Παναθηναϊκός ταλαιπωρήθηκε πολύ από την μία και μόνο επιλογή που είχε, αυτή του Αράο, καθώς ο Μαξίμοβιτς δεν μπορούσε και δεν ήθελε να υπηρετήσει αυτόν τον ρόλο.

Το πάθημα του πρώτου εξαμήνου πρέπει να γίνει μάθημα και η αξιολόγηση του υπάρχοντος ρόστερ θα είναι κομβική για την επιτυχία της νέας σεζόν. Όχι μόνο για το «6» αλλά και γενικότερα. Το έμψυχο δυναμικό προφανώς και δεν είναι για πέταμα, προφανώς υπάρχουν αρκετοί ποιοτικοί παίκτες αλλά χρειάζονται μερικές δύσκολες αποφάσεις σε συγκεκριμένες θέσεις, πάντα προς όφελος της ομάδας και της βελτίωσης των μονάδων.

Μία αξιολόγηση που θα είναι ευχής έργον για τον Παναθηναϊκό να γίνει από τον προπονητή που ξέρει καλά το σύνολό του εδώ και έξι μήνες και είναι ο πλέον αξιόπιστος ποδοσφαιρικά στον οργανισμό για να προχωρήσει αυτή την διαδικασία! Eξάλλου όσες αξιολογήσεις δεν έγιναν με την απόλυτη «σφραγίδα» των προπονητών, δημιούργησαν δομικά προβλήματα, τα οποία τα βρήκε μπροστά του στη πορεία ο Παναθηναϊκός...