Ο Άρης ήταν συμπαγής αλλά και ελαχίστως δημιουργικός

Πλέον έχει μικρή σημασία αλλά στην ειδική βαθμολογία των «πέντε», ο Άρης τερμάτισε στη δεύτερη θέση, πίσω από τον Ολυμπιακό, συγκεντρώνοντας 12 βαθμούς με απολογισμό τριών νικών, ισάριθμων ισοπαλιών και δύο ηττών. Επτά περισσότερους σε σύγκριση με μια άλλη ειδική βαθμολογία, αυτή που σχηματίζεται με τις ομάδες (ΟΦΗ, Αστέρας Τρίπολης, Ατρόμητος) τις οποίες θα βρει στα Playoffs. Στη δε τελική βαθμολογία, δεν έχει καμία σημασία το +6 ή το +7 που έχει από αυτές γιατί το format του Πρωταθλήματος, προβλέπει διαίρεση. Αυτή η ανωμαλία απασχόλησε έως και τον Ματίας Αλμέιδα μετά τον αγώνα στο «Κλ. Βικελίδης» παρά την έντονη (ψυχολογικά) φόρτιση που ένιωθε για όσα συμβαίνουν φέτος, αγγίζοντας τα… λογικά και παράλογα της Stoiximan.gr Superleague.

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, καμία κατάσταση δεν δικαιολογείται αλλά ο λογικός νους είναι αδύνατο να δεχθεί την παραπάνω παράγραφο διότι είναι τουλάχιστον αντιποδοσφαιρική ή μάλλον, αντιαθλητική. Σαν δηλαδή το μαρκάρισμα του Μήτογλου, χθες, στο «Κλ. Βικελίδης» το οποίο αλλοίωσε τα δεδομένα της αναμέτρησης από τη στιγμή που οδήγησε στο αριθμητικό μειονέκτημα της ΑΕΚ και σ’ ένα πλεονέκτημα για τον Άρη το οποίο δεν αξιοποιήθηκε από τους «κίτρινους».

Η εικόνα της συμπαγούς, συγκεντρωμένης και πραγματικά σοβαρής ομάδας δεν είναι αρκετή για την εξασφάλιση αποτελεσμάτων ή καλύτερα, για την επίτευξη νικών. Η δημιουργική ικανότητα είναι υποχρεωτική κι αν κρίνει κανείς βάσει των δηλώσεων του Μαρίνου Ουζουνίδη στο σύνολο των τελευταίων αγώνων, προφανώς, υπάρχει πρόβλημα. Η κακή βραδιά των ακραίων επιθετικών δεν προκάλεσε δα μεγάλη έκπληξη καθότι (και) φέτος, τα παιχνίδια στα οποία διαπιστώθηκε περιορισμένη δημιουργία από τους ακραίους ήταν συντριπτικά περισσότερα.

Γι’ αυτό εξάλλου «αγαπήσαμε» πρόωρα τον Χαμζά Μεντίλ. Γιατί ο Μαροκινός full back προσφέρει αυτά που δεν δίνουν οι καθ’ ύλην αρμόδιοι. Αρκετοί από τους τελευταίους δείχνουν εξάλλου ότι δυσκολεύονται να ερμηνεύσουν και την ψυχολογία του γηπέδου, κρίνοντας από τον τρόπο αποχώρησης του Κίκε Σαβέριο από το γήπεδο κατά τη στιγμή της αλλαγής του.

Ο Μαρίνος Ουζουνίδης υποστήριξε ότι θα μπορούσε να είχε πάρει περισσότερα ρίσκο, πέραν του 4-4-2 που επέλεξε για το τελευταίο ημίωρο του αγώνα και καθώς η ομάδα του έπαιξε με παίκτη παραπάνω. Αντικειμενικά, η μοναδική κίνηση που θα μπορούσε να είχε κάνει, ήταν η τοποθέτηση του Γιάννη Φετφατζίδη στον άξονα και σε ρόλο επιτελικού μέσου. Θα κέρδιζε σε δημιουργία, θα έχανε σε ύψος και εξήγησε ότι δεν ήθελε με τίποτε το τελευταίο. Η δυσλειτουργία του 4-4-2 ήταν ένα από τα συμπεράσματα που κατέθεσε και είναι επίσης αλήθεια ότι αυτό, διαχρονικά, δεν αποδίδει. Με τη συγκεκριμένη γραμμή επιθετικών, δεν θυμάμαι άλλο παιχνίδι στο οποίο αποδείχθηκε αποδοτικό πλην αυτού, της περασμένης σεζόν, με τον Αστέρα Τρίπολης στο «Κλ. Βικελίδης».

Αν ο Άρης κέρδιζε την ΑΕΚ, στην τελική βαθμολογία θα είχε +8 από ΟΦΗ και Αστέρα Τρίπολης και +9 από τον Ατρόμητο. Ωστόσο, αυτό το πλεονέκτημα, κατόπιν της διαίρεσης, θα περιοριζόταν στο +4. Στα Playoffs, οι «κίτρινοι» θα αντιμετωπίσουν τις ομάδες που του προκάλεσαν τους μεγαλύτερους μπελάδες. Ο ΟΦΗ τον νίκησε δύο φορές και συνολικά σκόραρε πέντε φορές στα δύο παιχνίδια. Την πρώτη φορά, πρωταγωνιστής ήταν ο Τιάγκο Νους και στη δεύτερη, ο Μπόρχα Γκονζάλες.

Ο Αστέρας του έκανε ζημιά (1-1) στο «Κλ. Βικελίδης» και στην Τρίπολη πέτυχε ανατροπή σε αγωνιστικό χώρο που έμοιαζε περισσότερο με πισίνα παρά με γήπεδο ποδοσφαίρου. Ο Ατρόμητος πήρε έναν βαθμό στο Περιστέρι χάρη σε λανθασμένη διαιτητική απόφαση και στη Θεσσαλονίκη δεν φάνηκε ιδιαίτερα. Κατά την άποψή μου, δεν άξιζε να βρεθεί στο 5-8 γιατί ο Παναιτωλικός παρουσίασε καλύτερη εικόνα ομάδας αλλά η επιθετική αφλογιστία του (σ. σ. πέντε γκολ στους τελευταίους 12 αγώνες!) έφερε βαρύ τίμημα.