Γήπεδο «Γ. Καραϊσκάκης»: Εκεί που... μεγάλωσε ο Ολυμπιακός (vids)

• Η τραγωδία της 8ης Φεβρουαρίου του 1981 που βύθισε την Ελλάδα στο πένθος
• Το υπερσύγχρονο προπονητικό κέντρο στο Ρέντη

Το «Γ. Καραϊσκάκης» είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τον Ολυμπιακό και το φαληρικό γήπεδο αποτελεί τη φυσική έδρα των «ερυθρολεύκων» από τα νηπιακά τους βήματα μέχρι και σήμερα.

Είναι εκεί που «γράφτηκαν» δεκάδες χρυσές σελίδες της ιστορία τους, αλλά και σταμάτησε ο χρόνος όταν 21 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην «Τραγωδία της Θύρας 7» που συνέβη την 8η Φεβρουαρίου του 1981.

Ο Γιάννης Ρίτσος, στο συγκλονιστικό του ποίημα «Σχήμα της απουσίας», γράφει μεταξύ άλλων πως «Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ’ τα σπίτια τους, τριγυρίζουν εκεί, μπλέκονται στα φουστάνια τής μητέρας τους», κάτι που ισχύει και για τους αδικοχαμένους εκείνου του πένθιμου απογεύματος που η χώρα μας βυθίστηκε στο πένθος.

Ο θεμέλιος λίθος της ανέγερσής του τοποθετήθηκε το 1895, όταν και κατασκευάστηκε ως ποδηλατοδρόμιο για τις ανάγκες των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων που φιλοξένησε το επόμενο έτος η Αθήνα. Αλλωστε βρισκόμασταν σε μία εποχή που το ποδόσφαιρο δεν ήταν διαδεδομένο και εύλογα δεν προέκυπτε η οποιαδήποτε ανάγκη για την ύπαρξη αντίστοιχων εγκαταστάσεων.

Μεταγενέστερα η Εταιρεία Σιδηροδρόμων που ανήκε το παραχώρησε στην Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων και με την ονομασία «Ποδηλατοδρόμιον» έμελλε να γίνει γνωστό. Ομως από τα μέσα της δεκαετίας του ‘20 άρχισε να φιλοξενεί όλο και περισσότερες ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις, ενώ εκεί έδωσε ο Ολυμπιακός τον πρώτο του ανεπίσημο αγώνα. Ηταν 30 Απριλίου του 1925, σκεφτείτε το μιλάμε για 100 χρόνια πριν, όταν και τέθηκε αντιμέτωπος με τη ομάδα του γαλλικού πλοίου «Ζαν Ντ' Αρκ»» την οποία και νίκησε με 5-0.

Σταδιακά και ύστερα από ορισμένες εργασίες που πραγματοποιήθηκαν τη δεκαετία του ‘20 έγινε πιο εύχρηστο για το άθλημα που διαδίδονταν ευρέως και με ταχύτητα φωτός. Βέβαια αναφερόμαστε στα χρόνια της αθωότητας και σε μία εποχή όπου ο ρομαντισμός επισκίαζε τα πάντα, αφού ούτε ως «σκέψη» δεν υπήρχε η έννοια του επαγγελματικού football, πόσο δε με τη μορφή που βρίσκεται πια την «καθημερινότητά» μας.

Ετσι λοιπόν έχουν διασωθεί αναφορές ότι οι παίκτες του Ολυμπιακού που ξεκίνησε να το χρησιμοποιεί ως «σπίτι» του αμέσως μετά την ίδρυσή του, μετέφεραν οι ίδιοι κάρβουνο από το διπλανό εργοστάσιο της ΔΕΗ, ώστε να καλύπτουν τις τρύπες που δημιουργούνταν στον αγωνιστικό χώρο μετά από παιχνίδια ή προπονήσεις τους.

Βλέπετε με αυτό το υλικό, την θρυλική καρβουνόσκονη, ήταν καλυμμένος ο «αγωνιστικός χώρος» - μέσα σε εισαγωγικά αφού δεν είχε καμία σχέση σε ότι γνωρίζουμε σήμερα - και την ίδια στιγμή τόσο οι «ερυθρόλευκοι» όσο και άλλες ομάδες του Πειραιά που το χρησιμοποιούσαν ως έδρα (π.χ. Εθνικός) το συντηρούσαν οικονομικά.

Βέβαια με την πάροδο των ετών όπου το ποδόσφαιρο άρχισε να «γιγαντώνεται» ήταν πια εύκολα αντιληπτό πως έπρεπε να εκσυγχρονιστεί, ενώ προπολεμικά άλλαξε το όνομά του σε «Γεώργιος Καραϊσκάκης», στη μνήμη του αρχιστρατήγου και ήρωα της Επανάστασης του 1821 που έχασε τη ζωή του στη Μάχη του Αναλάτου.

Ετσι τη δεκαετία του ‘50 υπήρξε η πρώτη εκτεταμένη ανακατασκευή του, όπου μεταξύ άλλων τοποθετήθηκαν πέριξ του εξέδρες και η χωρητικότητά του ανέρχονταν πια σε περίπου 20.000 θεατές.

Μέχρι που φτάσαμε σε εκείνη του ‘60, όπου η ΕΟΕ και ευρύτερα οι αρχές που το διατηρούσαν υπό την κυριαρχία τους (σ.σ. ο Ολυμπιακός όπως και άλλες ομάδες συνέχιζαν όλο αυτό το διάστημα να το συντηρούν) προχώρησαν στη ριζική του ανακατασκευή, όπου και άλλαξαν τα πάντα. Ακόμη και η διάταξη των εστιών που «έβλεπαν» πλέον προς το Φάληρο και την Καστέλλα, ενώ ευρύτερα αναγορεύτηκε σε ένα από τα καλύτερα στάδια της Ευρώπης.

Τα ρεπορτάζ της εποχής αναφέρουν πως τα έργα κόστισαν 20 εκατομμύρια δραχμές, ενώ μέχρι και οι πυλώνες που τοποθετήθηκαν ήταν ένα εντυπωσιακό θέαμα. Ευρύτερα μπορούσε να φιλοξενήσει έξι διαφορετικά αθλήματα, όμως ως Νο1 χρήση του λογίζονταν το ποδόσφαιρο.

Τον Μάιο του 1971 διεξήχθη εκεί ο πρώτος ευρωπαϊκός τελικός που έγινε ποτέ στη χώρα μας, όταν Τσέλσι και Ρεάλ Μαδρίτης συγκρούστηκαν με φόντο το Κύπελλο Κυπελλούχων εκείνης της περιόδου. Στις 19 εκείνου του μήνα οι «μπλε» και οι «μερένγκες» αναδείχθηκαν ισόπαλοι 1-1 και επειδή οι τότε κανονισμοί δεν προέβλεπαν παράταση και πέναλτι, δύο ημέρες μετά είχαμε τον επαναληπτικό όπου οι Λονδρέζοι νίκησαν 2-1 και κατέκτησαν το τρόπαιο.

Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους εκεί έδωσε ο Παναθηναϊκός τον πρώτο του τελικό για το Διηπειρωτικό Κύπελλο κόντρα στη Νασιονάλ Μοντεβιδέο (1-1), ενώ το 1969 το άνοιξε τις πύλες του και για το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου.

Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και το στάδιο ήταν για χρόνια το «σπίτι» του Ολυμπιακού και όχι μόνο, ενώ πολλάκις χρησιμοποιήθηκε και σε αναμετρήσεις της Εθνικής μας ομάδας.

Στις 7 Απριλίου του 1965 και στο ντέρμπι των «ερυθρολεύκων» με την ΑΕΚ όπου η Ενωση νίκησε 2-1 «κόπηκαν» 42.444 εισιτήρια που αποτελούν ρεκόρ στην ιστορία του, όμως με την πάροδο των ετών άρχισε να αποτυπώνεται η φθορά του χρόνου.

Από το 1997 οι Πειραιώτες ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν το ΟΑΚΑ ελέω και της παρουσίας τους στο Champions League και το 2003 έφτασε η στιγμή της πλήρης ανακατασκευής του.

Τον Μάιο του ίδιου έτους και σε μία συγκινητική εκδήλωση που παρέστησαν χιλιάδες φίλου του κατεδαφίστηκε πλήρως, καθώς εντάχθηκε στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων που φιλοξένησε το επόμενο έτος η χώρα μας.

Σε χρόνο ρεκόρ περίπου 13 μηνών ανεγέρθηκε το νέο γήπεδο (σ.σ. απέκτησε και πάλι την ίδια φορά που διέθετε ως ποδηλατοδρόμιο), το οποίο φιλοξένησε αναμετρήσεις του τουρνουά ποδοσφαίρου της συγκεκριμένης διοργάνωσης και στις 19 Σεπτεμβρίου του 2004 που ο Ολυμπιακός υποδέχθηκε την Καλλιθέα, σήμανε και η επιστροφή του στη φυσική του έδρα. Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι σήμερα το club βίωσε εκεί όλες τις μεγάλες του στιγμές, εντός και εκτός των συνόρων.

Εκτοτε μάλιστα υπήρξαν αρκετές επιπλέον «πινελιές» που το αναβάθμισαν περαιτέρω τόσο σε λειτουργικό επίπεδο όσο και σε εκείνο της αισθητικής, όπως για παράδειγμα συνέβη με τις τοιχογραφίες που κοσμούν πια το εσωτερικό του.

Πλέον είναι ένα υπερσύγχρονο, 100% ποδοσφαιρικό γήπεδο, χωρητικότητας 33.449 θεατών, με 43 σουίτες και 40 ειδικά διαμορφωμένες θέσεις για θεατές που χρησιμοποιούν αναπηρικό αμαξίδιο μαζί με τους συνοδούς τους, ενώ οι διαστάσεις του είναι 105 x 68 και συνάμα το καλοκαίρι του 2016 εγκαταστάθηκε σε αυτό νέος χλοοτάπητας υβριδικού συστήματος τελευταίας γενιάς με εμφύτευση ινών (stitched).

Τον Αύγουστο το 2023 φιλοξένησε δε το ευρωπαϊκό Super Cup που κατέκτησε η Μάντσεστερ Σίτι κόντρα στη Σεβίλλη

Η τραγωδία της 8ης Φεβρουαρίου του 1981 που βύθισε την Ελλάδα στο πένθος

Οπως όμως είπαμε και στον πρόλογο, στον φαληρικό ουρανό και πάνω από το «Γ. Καραϊσκάκης» βρίσκονται 21 άγγελοι, που στις 8 Φεβρουαρίου του 1981 έφυγαν τόσο πρόωρα και άδικα από κοντά μας.

Ηταν τότε που συνέβη η «Τραγωδία της Θύρας 7» και η χώρα μας βυθίστηκε στο πένθος και τη θλίψη.

Το «κακό» έγινε στην αναμέτρηση των «ερυθρολεύκων» με την ΑΕΚ, όπου ελέω του ευρύ 6-0 υπέρ του Ολυμπιακού χιλιάδες φίλοι του θέλησαν να μεταβούν από εκεί στη Θύρα 1, με σκοπό να αποθεώσουν τους παίκτες της ομάδας. Ομως στα σκαλιά παραμόνευε ο θάνατος, καθώς κάποιοι γλίστρησαν και επειδή οι υπεύθυνοι δεν είχαν ανοίξει τις πόρτες επήλθε το φαινόμενο του ντόμινο, όπου όσοι ακολουθούσαν καταπλάκωσαν τους μπροστινούς τους.

Εκτοτε και κάθε χρόνο τέτοια μέρα ο Ολυμπιακός και όλη η Ελλάδα τιμά τη μνήμη τους, ενώ στη Θύρα 7 του γηπέδου υπάρχουν 21 μαύρα καθίσματα που θυμίζουν για πάντα εκείνους που δεν είναι πια μαζί μας. Στο μουσείο του συλλόγου δε φυλάσσεται η πόρτα και μέρος από τα σκαλοπάτια όπου συνέβη το τραγικό περιστατικό.

Το υπερσύγχρονο προπονητικό κέντρο στο Ρέντη

Αν βέβαια το «Γ. Καραϊσκάκης» λογίζεται και δικαίως ως το «σπίτι» του Ολυμπιακού, οι εγκαταστάσεις του Ρέντη δύναται να χαρακτηριστούν ως η «καρδιά» του. Είναι εκεί που «χτίζονται» κάθε χρόνο οι Πειραιώτες και χάρις στις σύγχρονες εγκαταστάσεις που διαθέτει το club, το ποδοσφαιρικό τμήμα αποκτά ένα επιπλέον plus.

Πρόκειται για το επί σειρά ετών προπονητικό του κέντρο, όπου από το 2010 και έκτοτε οι χώροι του εκσυγχρονίστηκαν πλήρως. Διαθέτει οκτώ γήπεδα όπου τα πέντε είναι με φυσικό χλοοτάπητα (σ.σ. στα δύο υπάρχει υβριδικός τελευταίας τεχνολογίας), ενώ εκεί αγωνίζονται οι ομάδες των τμημάτων υποδομής των «ερυθρολεύκων» αλλά και οι Νέοι του συλλόγου στο Youth League (σ.σ. όλα διαθέτουν προβολείς, ενώ υπάρχει και μία εξέδρα χωρητικότητας 1.800 θεατών).

Παράλληλα υπάρχουν ξενώνες, αποδυτήρια, γυμναστήρια, ειδικοί χώροι για τα τμήματα υποδομής και γραφεία της ομάδας.

Οι ξενώνες για παράδειγμα είναι ένα διώροφο άκρως λειτουργικό και αυτόνομο κτίριο, ενώ σε αυτόν που φιλοξενούνται παιδιά που βρίσκονται στα «φυτώρια» του συλλόγου διαμορφώθηκε μεταξύ άλλων και μία αίθουσα μελέτης για όσα πηγαίνουν ακόμη σχολείο.