Άρης: Καταρρίφθηκε ο θεμελιώδης κανόνας του αθλητισμού

Αναζητώντας το δικό της δόγμα απέναντι στο περιβάλλον που δεν μπορεί να ανταγωνιστεί, αυτό του showtime, του πακτωλού εκατομμυρίων δολαρίων και της συγκέντρωση αστέρων που προεξοφλεί το υψηλό επίπεδο θεάματος, η Euroleague εισήγαγε το μοτό «every game matters» προς υπενθύμιση της ειδοποιούς διαφοράς μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών. Στη σκέψη φάνηκε εξαιρετικά απλό, στην πράξη όμως είναι εξαιρετικά χρήσιμο διότι πρεσβεύει όλα όσα δεν μπορεί να υπηρετήσει η Αμερική βάσει της δικής της στόχευσης. Συζητώντας με Αμερικανούς παίκτες οι οποίοι πέρασαν από το ΝΒΑ, παραδέχθηκαν ότι τους γοητεύει το σύνθημα της Euroleague γιατί ανέτρεψε την κοσμοθεωρία τους. Η αξία κάθε παιχνιδιού τροφοδοτεί τον οργανισμό τους με περισσότερο αθλητικό εγωισμό και τη δίψα τους (έστω) για +1.

Κακά τα ψέματα, αυτό το «every game matters» είναι το πλέον απαραίτητο συστατικό για την επιτυχία του οργανογράμματος ενός Πρωταθλήματος. Όταν υπάρχει, πολλά μπορούν να συμβούν. Όταν δεν υφίσταται, το ενδιαφέρον περιορίζεται σε επικίνδυνο βαθμό.

Το σκεφτόμουν χθες με αφορμή το ξεκαθάρισμα λογαριασμών στην τετράδα της Stoiximan.gr Superleague και την αποτυχία των «σοφών» δυνάμεων του ελληνικού ποδοσφαίρου στην εκπόνηση σχεδίου το οποίο θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον. Γιατί το ενδεχόμενο πραγματοποίησης αγώνων άνευ ουσιαστικού αντικρίσματος στις θέσεις 5-8 βρίσκεται στο 50% καθότι η κληρωτίδα της ΕΠΟ έκανε… μεγάλη πλάκα με τα μονοπάτια που δημιούργησε κι έγραψε ένα πελώριο «What if», αλλά στον ενεστώτα.

Τι θα γίνει αν κατακτήσει το Κύπελλο ένας εκ των ΟΦΗ ή Αστέρας Τρίπολης; Θα έχουν προηγηθεί 12 αγώνες δίχως την παραμικρή σημασία και αυτοί που θα τους έχουν δώσει, θα το αντιληφθούν στα τέλη του Μάη και μετά τον αγώνα που ολοκληρώνει τη σεζόν. Στο μεσοδιάστημα, κάτι τύποι σαν του λόγου μου θα γράφουν, καθώς τα τηλεοπτικά δίκτυα θα λανσάρουν την αξία αυτών, «κολλώντας» τη στάμπα του ευρωπαϊκού εισιτηρίου που διακυβεύεται, το οποίο στην πραγματικότητα είναι σαν τον χαρταετό μιας Δευτέρας σαν τη σημερινή, και στο έλεος ενός αέρα.

Προφανώς, όταν οι «σοφοί» αποφάσισαν τούτη τη μεγάλη αλλαγή, δεν έδωσαν ιδιαίτερη βάση στο ενδεχόμενο μη ύπαρξης βαθμολογικού ενδιαφέροντος στις θέσεις 5-8. Στην πραγματικότητα, έψαχναν τρόπο αποσύνδεσης των τεσσάρων από τον Άρη και στο πλαίσιο αυτό, ήρθε αυτή η φαεινή ιδέα. Εξάλλου, η αναβάθμιση του προϊόντος, ουδέποτε αποτέλεσε την κινητήριο δύναμη ή εν πάση περιπτώσει το βασικό κριτήριο στη λήψη αποφάσεων. Κι έτσι, ο Άρης μαζί με τον ΟΦΗ, τον Αστέρα Τρίπολης και μια ακόμη ομάδα θα παίξουν τους αγώνες δίχως τη βεβαιότητα για τη χρησιμότητά τους. Υποψιάζομαι ότι την ίδια σκέψη έχουν αρκετά στελέχη αυτών των ομάδων.

Η βασική διαφορά του Άρη με τους υπόλοιπους είναι ότι γι’ αυτόν, η παρουσία στις θέσεις 5-8 παράλληλα της μικρής βαθμολογικής απόστασης που τον χωρίζει από αυτούς, συνιστά αποτυχία. Οι «κίτρινοι» ήταν το ισχυρό αουτσάιντερ για την τετράδα καθώς μειονεκτούσαν έναντι των υπολοίπων σε όλους τους τομείς. Άντλησαν περισσότερες πιθανότητες μέσα από το εντυπωσιακό ξεκίνημά τους και των στραβοπατημάτων των υπολοίπων, αλλά στο κρίσιμο σημείο πλήρωσαν τις ανορθογραφίες τους στο ρόστερ και την αδυναμία τους μακριά από το «Κλ. Βικελίδης» καθώς η επίδοση των 15 βαθμών σε 13 αγώνες είναι τουλάχιστον απογοητευτική.

Προφανώς κόστισαν και οι παθογένειες του ελληνικού ποδοσφαίρου οι οποίες σχετίζονται με τους διαχωρισμούς ομάδων που βγάζουν μάτι και αφορούν τον τομέα της διαιτησίας. Αν ο Άρης εστιάσει σ’ αυτές τις διαχρονικές αδυναμίες δεν θα δουλέψει προς την κατεύθυνση της ατομικής βελτίωσης. Γι’ αυτό απαιτείται ισορροπία.

Ο απολογισμός για τον Άρη θα γίνει στο τέλος της χρονιάς και το αποτέλεσμα (σ. σ. εξασφάλιση ευρωπαϊκού εισιτηρίου ή όχι) θα είναι ένα από τα κριτήρια. Εννοείται ότι δεν θα είναι το μοναδικό. Γιατί θα πρέπει να προβληματιστεί μέσα από την εικόνα που παρουσίασε στο δεύτερο μισό του Πρωταθλήματος και την αδυναμία διαχείρισης των αγώνων υψηλής απαίτησης. Διότι, ανεξαρτήτως του τι πέτυχε και τι όχι στις πρώτες 22 αγωνιστικές, αυτό που μένει είναι ότι στα δύο κομβικά εκτός έδρας παιχνίδια με Λεβαδειακό και Βόλο, όπου οι έξι βαθμοί εξελίχθηκαν σε ζήτημα επιβίωσης, πήρε μόλις έναν πόντο. Στη Λιβαδειά έλαμψε δια της απουσίας του και στον Βόλο – πέραν των διαιτητικών αποφάσεων – είχε το προβάδισμα στο 66ο λεπτό και δεν κατάφερε να το διαφυλάξει ούτε για πέντε αγωνιστικά λεπτά.