Ο Ουζουνίδης κέρδισε την πρώτη μάχη αλλά έχει μπροστά του μία σπουδαιότερη

• Κατάλαβε την ιδιοσυγκρασία του οργανισμού
• Άλλαξε το κλίμα στα αποδυτήρια
• Δεν ψάχνει για δικαιολογίες

Η αξιολόγηση ενός προπονητικού έργου δύο μηνών ισοδυναμεί με αφέλεια μεγίστου είδους καθότι αυτό το διάστημα στερείται διάρκειας. Ανεξαρτήτων αποτελεσμάτων, δεν υποδηλώνει την αλήθεια, ίσα-ίσα που έχει παραπλανητικό χαρακτήρα. Κανείς νοήμων ή έστω γνώστης του αντικειμένου δεν αποτιμά βάσει των εμφανίσεων ενός γκρουπ σε πέντε-έξι παιχνίδια. Στο ίδιο διάστημα μπορεί να έρθουν συγκυριακές νίκες και ήττες, προφανώς είναι εξαιρετικά πιθανό να υπάρξουν και ολοκληρωτικές εμφανίσεις σαν την πρόσφατη του Άρη απέναντι στον Παναθηναϊκού. Συν τοις άλλοις, αυτή η συνεργασία δεν επιδιώχθηκε μόνο για το σήμερα. Περισσότερο αγορά το προσεχές μέλλον λόγω της μεθοδολογίας του Μαρίνου Ουζουνίδη και της λειτουργίας του εντός του γκρουπ. Αυτό ήταν άλλωστε το βασικό αντικείμενο συζήτησής του με τον Θόδωρο Καρυπίδη όταν συναντήθηκαν για πρώτη φορά και πριν καταλήξουν στην καθιερωμένη χειραψία στα γραφεία της εταιρίας του τελευταίου.

Η αρχική εντύπωση από τον 56χρονο τεχνικό στην πρώτη συνάντησή του με τους εκπροσώπους του Τύπου στη μία μετά τα μεσάνυχτα οδήγησε σε τρία συμπεράσματα. Παρακολουθούσε με ευλάβεια του Άρη του (φίλου του) Άκη Μάντζιου και είχε αξιολογήσει το επίπεδο ποιότητας του γκρουπ. Δεύτερον, έχοντας σαφή άποψη περί της δυναμικής του, δεν του… καθόταν καλά στο μυαλό η αγωνιστική ανισορροπία του γι’ αυτό αντιμετώπισε το εγχείρημα ως πρόκληση και για τον ίδιο. Τρίτον, αν και είπε το αντίθετο στις προγραμματικές δηλώσεις του, αναζητούσε κίνητρο επιστροφής και εκτίμησε ότι το project του Άρη ταίριαζε σε αυτό που ήθελε. Η αναγέννηση ενός μεγάλου club πάντα «ιντριγκάρει» τους προπονητές.

Κατάλαβε την ιδιοσυγκρασία του οργανισμού

Δύο μήνες μετά τον ερχομό του στον Άρη, ο Μαρίνος Ουζουνίδης μπορεί να ισχυριστεί ότι πλέον είναι κομμάτι του αθλητικού οργανισμού γιατί έζησε πάσης φύσεως συναίσθημα και αντίδραση από το κοινό. Μέσα στο ίδιο διάστημα, υπήρξε ο… αφορισμός του για εκείνες τις δηλώσεις στον αγώνα με τον ΟΦΗ όπου πάνω στον εκνευρισμό του από το αποτέλεσμα δεν τις διατύπωσε σωστά, αλλά και η αποθέωσή του μετά τη νίκη επί του Παναθηναϊκού όπου με υψωμένες τις μπουνιές απευθύνθηκε στον κόσμο. Οι αφελείς ή εν πάσει περιπτώσει οι απελπισμένες αναζητητές ίντριγκας, ισχυρίστηκαν ότι η αντίδρασή του σχετίστηκε με τα «προηγούμενα» που είχε με τον Παναθηναϊκό. Ουδεμία σχέση.

Στο μυαλό του Ουζουνίδη κυριαρχεί το τρίπτυχο ομάδας-διοίκησης και κόσμου καθώς εκτιμά ότι εφόσον υπάρξει έντονο δέσιμο μεταξύ των τριών, νομοτελειακά θα έρθουν και τα αποτελέσματα που τόσο πολύ θέλει το club. Κυρίως όμως, στο διάστημα αυτών των δύο μηνών που βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη κατάλαβε αυτό που δεν μπορεί να αντιληφθεί ο καθένας που βρίσκεται εκτός του οργανισμού. Ο Άρης γεμίζει γήπεδα και κατεβάζει 30.000 κόσμου στην Αθήνα παρότι δεν έχει κερδίσει έναν τίτλο εδώ και 55 χρόνια. Παρότι, επίσης, έχει γευτεί ένα σωρό πικρά ποτήρια. Όλες οι μεγάλες ομάδες μεγεθύνουν το κοινό τους μέσα από την κατάκτηση τίτλων. Ο Άρης είναι η μοναδική που δεν έχει καταφέρει να καταθέσει αυτό το επιχείρημα στο τραπέζι. Σκεφτείτε το. Δεν είναι μικρό πράγμα. Μόνο αν είσαι Άρης μπορεί να το καταλάβεις.

Άλλαξε το κλίμα στα αποδυτήρια

Αγωνιστικά, δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο για να αντιληφθεί τους λόγους της αγωνιστικής ανισορροπίας του γκρουπ. Στο ίδιο διάστημα χάθηκαν παιχνίδια σαν αυτά από τον ΟΦΗ και τον Αστέρα Τρίπολης κι αυτές οι ήττες λειτούργησαν ανασταλτικά της πορείας που είχε στο μυαλό του. Δεν ήταν συμπτωματικές οι αναφορές του στο κλίμα εντός των αποδυτηρίων (σ. σ. δύο φορές είπε ότι δεν ήταν καλό) και στη σχέση που απαιτείται να χτίσει ο ίδιος με τους ποδοσφαιριστές. Κατάλαβε ότι το πρόβλημα ξεκινούσε από εκεί και από το πώς θα έπειθε τους ποδοσφαιριστές να λειτουργήσουν ως εργάτες. Σταδιακά έδειξε ότι όλοι όσοι αφουγκράζονται τη φιλοσοφία του θα παραμείνουν στο γκρουπ. Οι υπόλοιποι δεν έχουν θέση.

Στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό φάνηκε ότι έχει καταφέρει πολλά. Είναι η εμφάνιση του Φραν Βέλεθ, κυρίως όμως η αγωνιστική συμπεριφορά του Λορέν Μορόν ο οποίος δεν αρκέστηκε στο γκολ που γεμίζει τη στατιστική αλλά και σε ενέργειες που αποτυπώνονται μόνο στη high technology αξιολόγηση εμφανίσεων. Δεν θυμάμαι ποτέ τον Ισπανό να γυρίζει 6-7 φορές πίσω και σε ελάχιστα μέτρα από την περιοχή της ομάδας του για να βοηθήσει ανασταλτικά τους συμπαίκτες του. Το επόμενο στοίχημα του Ουζουνίδη είναι να το κάνει κάθε φορά που είναι απαραίτητο.

Δεν ψάχνει για δικαιολογίες

Ένα τρίτο στοίχημα ήταν η σταδιακή αποβολή του κλίματος εσωστρέφειας. Βάσει των μεταγραφικών πεπραγμένων κατά τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο του χειμώνα θα μπορούσε να στοιχειοθετήσει την τέλεια επιχειρηματολογία. Με εξαίρεση την απαίτηση ανανέωσης του συμβολαίου του Βλάντιμιρ Νταρίντα, στάθηκε στους παρόντες. Ο Άρης θα έπρεπε να είχε βρει τον τρόπο της ποιοτικής ενίσχυσής του στον άξονα έπειτα από την πώληση του Μανού Γκαρθία. Προφανώς, ο έμπειρος τεχνικός έχει την ίδια άποψη αλλά ουδόλως ασχολήθηκε. Αντιθέτως, έδωσε μερικά λεπτά συμμετοχής στον Ρούμπεν Πάρντο. Αν καταφέρει να βάλει στο γκρουπ και τον Ζαν Ζουλ, τότε θα (μας) εξηγήσει γιατί δεν ήταν απαραίτητη αυτή η ενίσχυση. Κοινώς, δεν κινήθηκε στο πλαίσιο των δικαιολογιών και περιμένει από τους παρόντες να εκτιμήσουν την εμπιστοσύνη του στο πρόσωπό τους. Στο χέρι τους είναι.

Τώρα, η μεγάλη μάχη που έχει να δώσει αφορά την τετράδα. Ξέρει ότι ακόμη κι αν ο Άρης γράψει ιστορία πετυχαίνοντας το 7Χ7 μπορεί να μην το καταφέρει. Ο ίδιος δεν κοιτά πιο μακριά από την αναμέτρηση στη Λιβαδειά. Το είπε ξεκάθαρα μετά τη νίκη επί του Παναθηναϊκού. Στο δικό του μυαλό δεν υπάρχουν σερί νικών ή μηδέν παθητικών στην άμυνα αλλά η ξεχωριστή διαχείριση κάθε αγώνα και η ρεαλιστική αξιολόγηση του καθενός. Αν παίξει καλά το γκρουπ θα βγει και θα το πει, έτσι έκανε με τον Παναθηναϊκό. Αν όχι, δεν θα κρύψει τις γκριμάτσες, όπως έπραξε με την Καλλιθέα. Αλήθεια χρειάζεται γιατί έτσι θα κερδισθούν και οι μεγάλες μάχες…