Πρώτα τον «κλείδωσε» και μετά τον νίκησε

Η άποψη των πολλών επιβεβαιώθηκε δια στόματος του καθ’ ύλην αρμοδίου, δηλαδή, του προπονητή. Ο Μαρίνος Ουζουνίδης δεν αποδέχθηκε απλά την εκτίμηση περί του κορυφαίου παιχνιδιού του Άρη επί ημερών του, αλλά την ενίσχυσε ακόμη περισσότερο δίνοντας βάση και στην αξία του αντιπάλου. Και στην πραγματικότητα, δεν αμφισβητείται ότι οι «κίτρινοι» έκαναν το κορυφαίο παιχνίδι τους επί ημερών του γιατί υποχρέωσαν μια ομάδα η οποία ξεχειλίζει από ποιότητα να μη δημιουργήσει ούτε μία ουσιαστική φάση για σχεδόν 50 αγωνιστικά λεπτά και να γυροφέρνει σαν… τη άδικη κατάρα στο χορτάρι του «Κλ. Βικελίδης» μη πιστεύοντας ότι θα μπορούσε να επιστρέψει στο παιχνίδι. Είναι επίσης αλήθεια ότι εφόσον είχαν αξιοποιηθεί οι στιγμές στην transition επίθεση (στο δεύτερο ημίχρονο), ο αγώνας θα μπορούσε να είχε τελειώσει (περίπου) από τα μέσα του δεύτερου μέρους. Αν λοιπόν ο Μαρίνος Ουζουνίδης περιμένει από την ομάδα του να κερδίζει παιχνίδια ακόμη κι όταν δεν είναι καλή, όπως έγινε στην Καλλιθέα, το επόμενο χαρτί στον πίνακα ανακοινώσεων θα γράφει… finish the games.

Ο Άρης ήταν εξαιρετικός γιατί – πλην του Ουναΐ – ουδείς από την επιθετική γραμμή του Παναθηναϊκού δεν τον έκανε να ανησυχήσει αλλά «έσβηνε» τις επιθέσεις του όπως κάνει ένα πεισματάρικο μαθητούδι όταν βαστά τη γόμα στα χέρια. Τον ανάγκασε να λειτουργήσει σ’ ένα πλαίσιο απελπισίας με μπόλικη ανορθογραφία με συνέπεια, σχεδόν σε όλο το δεύτερο ημίχρονο, να μην κάνει σαφές αυτό που πραγματικά ήθελε να κάνει στο γήπεδο κι ας πάτησαν σε αυτό τέσσερις διαφορετικοί ακραίοι επιθετικοί, δύο σέντερ φορ κι ακόμη τέσσερις παίκτες στον άξονα της μεσαίας γραμμής.

Οι διάδρομοι ήταν κλειστοί γιατί ο Άρης λειτούργησε ως σύνολο έστω κι αν χρειάστηκε παίκτες όπως ο Μεντίλ να θυσιάσουν την ποδοσφαιρική επιθυμία τους καθώς σε σχέση με τους προηγούμενους αγώνες, τα ανεβάσματα του Μαροκινού έγιναν κατόπιν ώριμης σκέψης και δίχως το παραμικρό ρίσκο. Ίσως σ’ αυτό συνετέλεσε και η αρχική σκέψη του Παναθηναϊκού να χτυπήσει από την πλευρά του. Ίσως δηλαδή τον έκανε πιο επιφυλακτικό σε κάθε σκέψη προώθησης. Προφανώς όμως, ήταν ζήτημα τακτικής προσέγγισης. Και πώς τα φέρνει το ποδόσφαιρο, ο Άρης χτύπησε από αυτή την πλευρά, ναι από αυτή που ο Παναθηναϊκός εκτίμησε ότι είχε πλεονέκτημα.

Με πάσα ειλικρίνεια, δεν χαμογέλασα όταν είδα το όνομα του Κίκε Σαβέριο στο αρχικό σχήμα αν και θεωρούσα δεδομένο ότι κάποια στιγμή ο Πιόνε Σίστο θα έχανε τη θέση του στο αρχικό σχήμα λόγω αποτελεσματικότητας. Κι όμως, ο επιθετικός από το Εκουαδόρ έκανε καταπληκτικό πρώτο ημίχρονο. Δύο φορές έκανε τη δική του… signature move. Κάθετη κίνηση στην πτέρυγα, στη συνέχεια κίνηση προς τα μέσα και στην εκτέλεση, το σώμα γέρνει προς τα πίσω καθώς η μπάλα είναι στο δεξί πόδι για φαλτσαριστό σουτ στην απέναντι πλευρά της εστίας. Ο Βαγιαννίδης δεν τον σταμάτησε σε καμία από τις δύο. Στην πρώτη ο λογαριασμός δεν πληρώθηκε γιατί το σουτ ήταν αδύναμο. Στη δεύτερη η μπάλα τίναξε τα δίχτυα. Εκεί ο Άρης πίστεψε περισσότερο στο σχέδιο που είχε καταστρώσει για να ακολουθήσει η απόλυτη βεβαίωση μετά την εύστοχη εκτέλεση πέναλτι του Λορέν Μορόν. Ο Ρουί Βιτόρια χαρακτήρισε τη στιγμή ως ένα «δυνατό χτύπημα στο στομάχι». Εκεί ο Μαρίνος Ουζουνίδης κατάλαβε ότι θα φύγει από το χορτάρι με υψωμένες τις μπουνιές και ο δε Πορτογάλος αντιλήφθηκε ότι ήταν δύσκολο να αποφευχθεί το μοιραίο για την ομάδα του.

Κι έτσι ο Άρης έκανε το 3Χ3 επιβεβαιώνοντας αυτό που γράφεται στο εισαγωγικό σημείωμα. Δείχνει αποφασισμένος να πουλήσει ακριβά το τομάρι του αρκεί να μην υπερεκτιμήσει αυτό που πέτυχε απόψε. Αυτό το… «μην τρελαθούμε και μην πιστέψουμε ότι γίναμε υπερομάδα», είναι αναγκαίο να γίνει «μοτό» εντός των αποδυτηρίων. Ο Άρης ήδη την πάτησε μια φορά, τον περασμένο Νοέμβρη, όταν βρέθηκε στην κορυφή της βαθμολογίας αλλά εκεί πίστεψε ότι θα συνέχιζε να νικά επειδή είχε δείξει ότι είχε τη χάρη. Ανεξάρτητα απ’ ότι συνέβη (διαιτητικά), η διαχείριση της όλης κατάστασης ήταν κακή. Τώρα, με την επαφή που – όπως παραδέχθηκε και ο ίδιος ο Μαρίνος Ουζουνίδης – έχει αποκτήσει με τους παίκτες, η σωστή διαχείριση συναισθημάτων και η κοντή μνήμη είναι εκ των απαραίτητων προϋποθέσεων για την περαιτέρω πρόοδο. Στη Λιβαδειά λοιπόν. Εκεί είναι τα σπουδαία…