Μακάρι να σπάσει ο Σκάρπα την κατάρα με το 10 στον Ολυμπιακό

Από το Ρέντη εξακολουθεί να υπάρχει η αίσθηση ότι ο Σκάρπα εδώ και κάμποσο καιρό δείχνει σε καλή κατάσταση, υπό την έννοια ότι προπονείται καλά και δίνει την εντύπωση παίκτη που θέλει να παίξει στον Ολυμπιακό.

Και είναι κατά την γνώμη μου καλά αυτά τα νέα, εφόσον βεβαίως αποτυπωθούν και μέσα στον αγωνιστικό χώρο, γιατί ο Βραζιλιάνος όπως φαίνεται μέσα από τα παιχνίδια σαν να μην παίζει ακόμη με «αέρα», σαν να μην έχει πάρει την ψυχολογία και την αυτοπεποίθηση που θα περίμενε κανείς από έναν παίκτη που ήταν ο κορυφαίος της Παλμέιρας, όταν κατέκτησε πριν ένα χρόνο το εθνικό πρωτάθλημα στην Βραζιλία.

Είδαμε αυτή την έλλειψη εμπιστοσύνης και στον αγώνα με τον Αστέρα στην Τρίπολη, όπου ο Σκάρπα ενώ το πάλευε δεν είχε εκείνες τις ενέργειες για τις οποίες τον περιμένεις, δηλαδή να κάνουν τη διαφορά. Δεν πέρασε καμία πάσα για να προκύψει καθαρή ευκαιρία (άντε να βάλουμε μία έξυπνη μπαλιά στον Ρόντινεϊ), ενώ στις δύο τελικές που επιχείρησε το ένα σουτ από τα 22 μέτρα ήταν απογοητευτικό και το άλλο, από κοντά, ήταν άστοχο, σε μία πραγματικά καλή κίνηση πάντως του αριστεροπόδαρου άσου που χώθηκε, όπως έπρεπε, στην περιοχή σαν κρυφός φορ, πλασαρίστηκε ωραία στη σέντρα του Ποντένσε, όμως δεν έβαλε καλά το σώμα του κι αστόχησε στο γυριστό σουτ από καλή θέση.

Παρεμπιπτόντως, μου φάνηκε, κι όχι μόνο από εκείνο το παιχνίδι, ότι ο Σκάρπα δεν βολεύεται να παίζει πίσω από τον σέντερ φορ σε αυτό το κάτι μεταξύ 4-2-3-1 και 4-4-2 που εφαρμόζει ο Μαρτίνεθ. Σαν να μην βρίσκει εκεί χώρους δράσης ο Σκάρπα. Αντίθετα, όταν ξεκινάει από τα πλάγια και δη από δεξιά τις επιθέσεις του ο Βραζιλιάνος, είναι σαφώς πιο παραγωγικός.

Και μπορεί ο Σκάρπα ακόμη να μην έχει δείξει τον καλό εαυτό του, που τον ανέδειξε σε κορυφαίο παίκτη του προηγούμενου βραζιλιάνικου πρωταθλήματος, αλλά θα ήταν πολύ σημαντικό για τον Ολυμπιακό εάν έστω σταδιακά ανέβαζε ρυθμό και στροφές. Μην ξεχνάμε ότι το συμβόλαιο του Φορτούνη τελειώνει το καλοκαίρι και ακόμη δεν το έχει ανανεώσει. Κανείς δε άλλος παίκτης από το ρόστερ της ομάδας, πλην του Σκάρπα, δεν έχει δημιουργικές ικανότητες σε τέτοιο στιλ, δηλαδή όχι εξτρέμ, αλλά δεκαριού που να βγαίνει από τα πλάγια.

Τέλος πάντων, να δούμε κι αν μπορέσει ο Σκάρπα να σπάσει αυτή την κακή παράδοση τόσων ετών που θέλει τον παίκτη που φοράει το Νο 10 στον Ολυμπιακό να μην στεριώνει σε τούτη την ομάδα! Ο τελευταίος που είχε το 10 του Ολυμπιακού και είχε πραγματικά ανταποκριθεί και το άξιζε ήταν ο φοβερός και τρομερός Τσόρι Ντομίνγκες, στην τριετία από το καλοκαίρι του 2014 έως το καλοκαίρι του 2017.

Έκτοτε, λες και το νούμερο αυτό έχει στοιχειώσει!

Το καλοκαίρι του 2017 πήρε το 10 ο Μάριν, που ήταν ήδη στον Ολυμπιακό. Και μέσα σε ένα χρόνο, το καλοκαίρι του 2018, έφυγε.

Το καλοκαίρι του 2018 το πήρε ο Φετφατζίδης, στην επιστροφή του στον Ολυμπιακό. Και μέσα σε έξι μήνες, το Γενάρη του 2019, έφυγε.

Το καλοκαίρι του 2019 το πήρε ο Ποντένσε, που ήταν ήδη στον Ολυμπιακό. Και μέσα σε έξι μήνες, το Γενάρη του 2020, έφυγε.

Το χειμώνα του 2020 το πήρε ο Μορ, μεταγραφή Γενάρη. Και μέσα σε έξι μήνες, το καλοκαίρι του 2020, έφυγε.

Το καλοκαίρι του 2020 το πήρε ο Πέπε, μεταγραφή Ιουνίου. Και μέσα σε έξι μήνες, το Γενάρη του 2021, έφυγε.

Το καλοκαίρι του 2021 το πήρε ο Ρόνι Λόπες, μεταγραφή Ιουλίου. Και μέσα σε ένα χρόνο, το καλοκαίρι του 2022, έφυγε.

Το καλοκαίρι του 2022 το πήρε ο Ζίνκερναγκελ, μεταγραφή Ιουνίου. Και μέσα σε τρεις μήνες, το Σεπτέμβριο, έφυγε.

Το φθινόπωρο του 2022 το πήρε ο Χάμες Ροντρίγκες, μεταγραφή Σεπτεμβρίου. Και μέσα σε οκτώ μήνες, τον Απρίλιο του 2023, έφυγε.

Οκτώ παίκτες, πήραν το Νο 10 και με το που φόρεσαν τη φανέλα κανένας δεν έμεινε στον Ολυμπιακό πάνω από ένα χρόνο-οι περισσότεροι έφυγαν όχι πάνω στον χρόνο, αλλά μέσα σε λίγους μήνες. Άραγε, ο Σκάρπα θα σπάει την κατάρα; Μακάρι!

Άσχετο: Τρία γκολ έβαλε χθες η Γαλλία στη Φιλαδέλφεια (μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας, η μπάλα είχε καθαρά περάσει την γραμμή της εστίας του Βλαχοδήμου), αλλά το παιχνίδι με την Ελλάδα έληξε 2-2! Η ΟΥΕΦΑ των Θόδωρων…

Η φωτογραφία της ημέρας:

Εν τέλει, ευτυχώς που είναι κι η Εθνική Ελπίδων και παίζει που και που ο Τζολάκης. Πάλι καλά δε που πρόκειται και για δυνατά παιχνίδια, με αντιπάλους όπως η Κροατία κι η Πορτογαλία.

Ο γκολκίπερ του Ολυμπιακού παρά δε την παντελή έλλειψη επίσημων αγώνων κατά τη φετινή σεζόν έδειξε σε πλήρη ετοιμότητα και στο νικηφόρο 2-1 επί της Πορτογαλίας. Το γκολ που δέχθηκε από τον εκπληκτικό Κονσεϊσάο ήταν μία ρουκέτα στο παραθυράκι της εστίας του. Στη συνέχεια, όμως, κράτησε το μηδέν, τόσο σε ένα άλλο επικίνδυνο σουτ του άσου της Πόρτο μπλοκάροντας την μπάλα, όσο και, κυρίως εκεί, σε μία φάση στην οποία χρειάστηκε να επέμβει δύο φορές, σε τελικές Πορτογάλων από καλές θέσεις, τη μία με το αριστερό του πόδι σε σουτ από τον άξονα και την άλλη διώχνοντας την μπάλα με τα χέρια σε κόρνερ σε σουτ από πλάγια.

Φάνηκε, πάντως, σε μία στιγμή και πόσο έχει επηρεαστεί που δεν παίζει καθόλου φέτος στον Ολυμπιακό ο Τζολάκης, όταν χρειάστηκε να κάνει μία όχι δύσκολη έξοδο και δεν μπόρεσε να μπλοκάρει την μπάλα-την έδιωξε με τα χέρια και μάλιστα όχι πειστικά.

Εντύπωση, παρεμπιπτόντως, μου έκανε από τα στιγμιότυπα που είδα ένα παιδί που δεν το ήξερα, ο Δαρέλας του ΠΑΟΚ, ένας επιθετικογενής με καλά σωματικά προσόντα και καλές κινήσεις.

O δε Κίτσος, σε σχέση με το πρώτο ματς στην Πορτογαλία, αυτή τη φορά ήταν πιο καλός αμυντικά, ενώ και πάλι είχε καλά ανεβάσματα από θέση αριστερού μπακ.