Ήταν ο Ολυμπιακός του 1,5 μήνα (και με Ευρώπη) κι η ΑΕΚ των 4,5 μηνών (χωρίς Ευρώπη)

Αντί προλόγου: Όταν ο καλύτερος σου παίκτης (Χάμες) εκτελεί φάουλ πάνω σε αντίπαλο έξω από την περιοχή του Ολυμπιακού και βάζει σε κίνδυνο τον γκολκίπερ του στα 44 δευτερόλεπτα…Κι όταν ο ίδιος ο Χάμες πετάει στη θάλασσα ένα κόρνερ και ένα φάουλ στα πρώτα λεπτά που ο Ολυμπιακός μπήκε με ορμή από την έδρα…

Ο Ολυμπιακός λοιπόν δεν μπόρεσε να ξεβολέψει, όπως έγραφα χθες το μεσημέρι ότι έπρεπε να κάνει, την ΑΕΚ από το παιχνίδι της σε ένα μεγάλο διάστημα του χθεσινού αγώνα και κάπως έτσι τέλειωσε τον α΄ γύρο χωρίς να έχει κερδίσει καμία ομάδα από τις άλλες πέντε της πρώτης εξάδας: έφερε ισοπαλίες με τον πρώτο ΠΑΟ, τη δεύτερη ΑΕΚ και τον πέμπτο Βόλο, ενώ έχασε από τον ισόβαθμό του στην τρίτη θέση ΠΑΟΚ κι από τον έκτο Άρη.

Με βάση την εικόνα των αγώνων τα αποτελέσματα αδικούν κατάφωρα τον Ολυμπιακό, που έπρεπε να νικήσει τον Παναθηναϊκό (1-1) και τον Βόλο (1-1) και τουλάχιστον να μην χάσει από τον ΠΑΟΚ (1-2) και τον Άρη (1-2), ενώ για χθες (0-0) νομίζω ότι πράγματι η ΑΕΚ ήταν γενικά καλύτερη κι είχε περισσότερες ευκαιρίες, από την άλλη όμως η ισοπαλία δεν είναι άδικο αποτέλεσμα, με το σκεπτικό ότι ο Ολυμπιακός είχε τις πιο σπουδαίες ευκαιρίες (τη διπλή των Σωκράτη-Γκάρι, εκείνη του τετ α τετ του Μπακαμπού με τον γκολκίπερ, που ξεκάθαρα δεν ήταν οφσάιντ κι αν σκόραρε θα μετρούσε το γκολ μέσω VAR και φυσικά το γκολ του Χάμες που ακυρώθηκε με ένα εντελώς οριακό οφσάιντ, σε αντίθεση π.χ. με τα δύο γκολ του ΠΑΟ την περασμένη εβδομάδα που δεν μέτρησαν γιατί ήταν καθαρά οφσάιντ).

Θα μπορούσε λοιπόν εύκολα ο Ολυμπιακός να είχε έξι βαθμούς παραπάνω σε αυτά τα πέντε παιχνίδια με τους άλλους της πρώτης εξάδας και τώρα θα κάναμε μία εντελώς άλλη συζήτηση, για παράδειγμα η διαφορά του από τον πρώτο ΠΑΟ θα ήταν πέντε βαθμούς. Όμως ό,τι έγραψε έγραψε και αυτή την στιγμή η ουσία είναι ότι ο Ολυμπιακός κυνηγάει την δεύτερη θέση που δίνει εισιτήριο για προκριματικό του Τσάμπιονς Λιγκ και βρίσκεται τέσσερις πόντους πίσω από την ΑΕΚ, έχοντας να πάει δύο φορές στη Φιλαδέλφεια, είναι ισόβαθμός με τον ΠΑΟΚ, μόλις ένα πόντο πάνω από το Βόλο και τέσσερις πάνω από τον Άρη.

Από εκεί και πέρα, εγώ ΠΡΙΝ το παιχνίδι κι όχι τώρα, δηλαδή κατόπιν εορτής, είχα εκφράσει την άποψη ότι ο Ολυμπιακός δεν θα έπρεπε να ξανοιγόταν μέσα στο παιχνίδι γιατί αν άφηνε χώρους μπορεί να είχαμε στο τέλος του αγώνα ό,τι με την Γκαραμπάγκ (0-3) και τη Ναντ (0-2). Όπως είχα πει ότι η ισοπαλία δεν θα είναι καλό αποτέλεσμα για τον Ολυμπιακό, γιατί θα έμενε ακόμη περισσότερο πίσω από τον ΠΑΟ και θα παρέμενε στην ίδια απόσταση από την ΑΕΚ και θα τον έφτανε ο ΠΑΟΚ, αλλά σίγουρα δεν θα ήταν καταστροφή, όπως θα ήταν η ήττα.

Φαντάζεστε πώς θα ήταν σήμερα και για τον επόμενο μήνα της διακοπής του πρωταθλήματος η κατάσταση στον Ολυμπιακό εάν είχε χάσει από την ΑΕΚ;…Ενώ τώρα ο Ολυμπιακός έχει επιβιώσει και ΕΑΝ γίνει σοβαρή δουλειά τώρα από τον προπονητή και τους παίκτες, μπορεί να παρουσιάσει μία καλύτερη εικόνα στο β΄ μισό της σεζόν. Δεν ξέρω για αποτελέσματα, αφού με αυτή τη διαιτησία θα ήταν δύσκολο για οποιαδήποτε ομάδα να κάνει και πολύ περισσότερα πράγματα, αλλά τουλάχιστον να δούμε μία πιο καλή απόδοση και σε μεγαλύτερη διάρκεια. Γιατί είδαμε τώρα ότι σε σχέση με το ντέρμπι με τον ΠΑΟ μόλις μία εβδομάδα πριν, χθες υπήρχε σοβαρή διαφορά στην εικόνα της ομάδας, έστω κι αν υπάρχουν εξηγήσεις γι΄ αυτό.

Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι ο Μίτσελ επέλεξε να μην παίξει όπως συνήθως παίζει ο Ολυμπιακός, δηλαδή με χτίσιμο επιθέσεων από πίσω, και προκειμένου να μη ρισκάρει με το πρες ψηλά της ΑΕΚ προτίμησε να προσπαθήσει να μεταφέρει την μπάλα από τη δική του περιοχή σε εκείνη της ΑΕΚ με άμεσο ποδόσφαιρο, δηλαδή μακρινές πάσες. Ήταν μία έξυπνη τακτική, υπό την έννοια ότι έτσι βρήκε περισσότερους χώρους, με τη διαφορά όμως ότι δεν τους αξιοποίησε, πρώτα με την ακατανόητη κίνηση του Μασούρα στην καλύτερη αντεπίθεση σε όλο το ματς να παίξει σαν να «μην ξέρω τι να κάνω» στην κόντρα επίθεση τεσσάρων του Ολυμπιακού με δύο της ΑΕΚ κι έχοντας δεξιά του μόνο τον Μπιέλ και μετά με το απογοητευτικό πλασέ του Μπακαμπού εντελώς μόνος απέναντι στον Αθανασιάδη, σε δύο φάσεις που τις έφτιαξε ο φοβερός Χουάνγκ με 40άρες εκπληκτικές πάσες από πίσω.

Η τακτική του Μίτσελ, όμως, δεν έπιασε γιατί οι παίκτες του εν τέλει ακόμη και με αυτό τον τρόπο παιχνιδιού δεν απέφυγαν τα σοβαρά λάθη. Αποκορύφωμα ο Άβιλα, που για άλλη μία φορά ενώ είχε πολλές καλές ενέργειες, ξεκίνησε το ματς όπως το είχε τελειώσει στη Λεωφόρο. Κι από τη δική του τραγική κίνηση στο 16’, όταν του έκλεψαν την μπάλα μέσα από τα πόδια, άρχισαν όλα για την ΑΕΚ, που μπορεί να έχασε την ευκαιρία με το Λιβάι (έσωσε ο Σωκράτης), αλλά πήρε άλλη ψυχολογία η ίδια για το παιχνίδι και, παράλληλα, δημιουργήθηκε εκνευρισμός στον Ολυμπιακό.

Αν κάποιος το παρατήρησε η ΑΕΚ από δική της δημιουργία παιχνιδιού έφτιαξε μόνο μία ευκαιρία, με το Λιβάι στο 37’, συν την κεφαλιά του Φαν Βερτ από το κόρνερ στο 88’ (η άλλη κεφαλιά, του Μουκουντί, ήταν από ανύπαρκτο κόρνερ, δώρο κι αυτό του Σουηδού διαιτητή, μαζί με την μη αποβολή του Άμραμπατ, που έκανε πέντε φάουλ όλα για κάρτες!). Οι άλλες όντως καλές στιγμές της ΑΕΚ, που έβγαλε πράγματι πιο πειστική εικόνα ομάδας στο γήπεδο, ήταν από λάθη του Άβιλα, του Σωκράτη (19) και του Γκάρι (67’).

Αν θέλουμε να τα λέμε βεβαίως όλα, η ΑΕΚ δουλεύεται 4,5 μήνες από τον ίδιο προπονητή χωρίς απολύτως καμία ευρωπαϊκή υποχρέωση και παίζοντας μία φορά την εβδομάδα, κάτι που της δίνει ενέργεια για το πολύ πιεστικό παιχνίδι της, ενώ ο Ολυμπιακός δουλεύει λιγότερο από 1,5 μήνα με τον Μίτσελ, που είναι ο τρίτος προπονητής του από την έναρξη της σεζόν, έχοντας και 12 ευρωπαϊκά παιχνίδια με καλές ομάδες. Και για το τι διαιτησία έχει η ΑΕΚ σε σχέση με τον Ολυμπιακό στο φετινό πρωτάθλημα, ας μην το συζητάμε…

Για να επιστρέψω στα χθεσινά: ο Ολυμπιακός στα πρώτα 15 λεπτά του β΄ ημιχρόνου έπαιξε πραγματικά ως γηοεδούχος και στρίμωξε την ΑΕΚ, αλλά η εγωπάθεια του Μπακαμπού (που κατέστρεψε δική του εντυπωσιακή ενέργεια με σουτ χωρίς καμία τύχη, ενώ είχε πάσα στο Μασούρα, ενώ και στην ευκαιρία του στο α΄ ημίχρονο θα μπορούσε να πασάρει στο Μασούρα) κι η έλλειψη ομαδικότητας και του Εμβιλά, που αγνόησε τον Χάμες και σούταρε άστοχα, δεν τον άφησε να πιστωθεί το καλό του ξεκίνημα, σε συνδυασμό, και κυρίως, με την ατυχία να μην μετρήσει για οριακό οφσάιντ το γκολ του Χάμες με το άψογο πλασέ.

Η διακοπή του αγώνα από τα καπνογόνα, μοναδικό γήπεδο στην Ελλάδα που λόγω κατασκευής και τοποθεσίας δημιουργεί τόσο τεράστιο πρόβλημα, πάγωσε τον Ολυμπιακό και έκανε την ΑΕΚ απειλητική τρεις φορές σε τρία λεπτά, 67-69 (!), αλλά ο Χουάνγκ έβγαλε και τρίτη πάσα για γκολ στο 74’, με τους Σωκράτη και Γκάρι να χάνουν κι οι δύο μαζί την ευκαιρία του αγώνα. Το δε φινάλε του αγώνα μας έβγαλε και πάλι έναν Ολυμπιακό με πιο χαμηλές στροφές και την ΑΕΚ να παίρνει το πάνω χέρι, αλλά όχι και τη νίκη, με συνέπεια να έχει ξεχάσει τι θα πει να κερδίζει τον Ολυμπιακό εδώ και 16 σερί παιχνίδια (11 ήττες και πέντε ισοπαλίες)!

Ο Ολυμπιακός είχε την ατυχία να παίξει όλο το ματς με 10 παίκτες, αφού ο Μπιέλ το μόνο που έκανε ήταν να χάνει την μπάλα επί 82 λεπτά, οπότε και μπήκε ο Βρουσάι, που τα έδωσε όλα και ως εξτρέμ και ως μπακ, αν και ούτε αυτός είχε καθαρό μυαλό να πασάρει στον Χουάνγκ στο 83’ και ολοκλήρωσε ένα καλό του κλέψιμο με πολύ κακό σουτ. Στη μοναδική του κίνηση που κάτι πήγε να κάνει ο Μπιέλ ήταν άτυχος γιατί ο Σουηδός διαιτητής, που έδινε φάουλ υπέρ του Ολυμπιακού μόνο μακριά από την περιοχή της ΑΕΚ (σε αντίθεση με τα φάουλ που έδινε στην ΑΕΚ κοντά στην περιοχή του Πασχαλάκη), δεν του έδωσε το διπλό φάουλ (πρώτα τράβηγμα φανέλας και μετά σπρώξιμο) που του έκανε ο Αραούχο ακριβώς στο ημικύκλιο.

Ο Παπασταθόπουλος είχε καθοριστικές επεμβάσεις (ειδικά στου Λιβάι, όπως και στη Λεωφόρο με του Σπόραρ) και προσωπικές νίκες σε μονομαχίες, ο Πασχαλάκης για άλλη μία φορά ήταν πανέτοιμος και με παρθένα την εστία του, ο Εμβιλά ήταν ηγέτης με το δυναμισμό που έβγαλε, ο Χουάνγκ κατέθεσε κλάση και τρεξίματα, ο Ντόη ήταν άξιος παρτενέρ του αρχηγού, ο Όλεγκ έδωσε πολλές μάχες και τις πιο πολλές τις κέρδισε κι ο Μασούρας ήταν ο πιο επικίνδυνος μπροστά. Μεγάλο λάθος η αλλαγή του, με την είσοδο του εντελώς ανέτοιμου ακόμη από την θλάση Γκάρι. Αν έπρεπε ντε και καλά να μπει ο Γκάρι, για τον πάγκο ήταν ο Μπιέλ. Από τις αλλαγές ο Φορτούνης ήταν ο πιο ζωντανός, ο Αράμπι δεν πήρε πάσες κι ο Αγκιμπού μάλλον μπήκε πιο πολύ για να αμυνθεί.

Ο Χάμες δεν μου άρεσε. Θα γίνονταν ήρωας με το αψεγάδιαστο πλασέ-γκολ, ωστόσο παρότι είχε διάθεση, έκοψε κι έκλεψε, όμως ούτε πάσες πέρασε, ούτε καλά «στημένα» είχε και τη μοναδική φορά που επιχείρησε σουτ, χωρίς κανένα κίνδυνο για τον γκολκίπερ, πάσα έπρεπε να κάνει. Ο δε Μπακαμπού ενώ πάλεψε πολύ είχε μόνο κακές επιλογές. Μία φορά έκανε το σωστό, πασάροντας με το κεφάλι και βγήκε η καλύτερη (και διπλή) ευκαιρία.

Στο τέλος της ημέρας λέμε ότι ο Ολυμπιακός άξιζε να νικήσει εμφατικά μέσα στη Λεωφόρο τον Παναθηναϊκό και υπέφερε για να φέρει ισοπαλία με την ΑΕΚ στο Καραϊσκάκη, Αν μη τι άλλο, πάντως, είναι ποδοσφαιρικό ανέκδοτο και γίνεται μόνο στην Ελλάδα του 2022 της ΕΠΟ του Μπαλτάκου να είναι 12 πόντους πίσω από την πρώτη θέση

Άσχετο: Τρεις υπέρ του αποβολές και δύο υπέρ του πέναλτι (στο 0-0 και στο 0-1) έχει ο Παναθηναϊκός στα τέσσερα τελευταία παιχνίδια του στη Λεωφόρο (με Αστέρα, Άρη, Ατρόμητο κι Ολυμπιακό). Τέσσερα υπέρ του πέναλτι έχει ο ΠΑΟΚ στα τρία δικά του τελευταία παιχνίδια στην Τούμπα (με Αστέρα, ΠΑΣ και Βόλο). Όλα καλά φέτος με τη διαιτησία όπως λέει κι ο πρόεδρος της ΕΠΟ, όταν «σπάει τη σιωπή του» στα ραδιόφωνα.