Τώρα πρέπει να σώσει τη χρονιά

• Η τελευταία ευκαιρία
• Θα έπρεπε να είχε ενισχυθεί

Εικόνα βαριά άρρωστης ομάδας ήταν αυτή που παρουσίασε ο Άρης στο δεύτερο ημίχρονο με τη Λαμία. Εκεί που υπέπεσε σε περισσότερα από σαράντα λάθη, δεν έφθασε σε επίπεδο τελικής προσπάθειας, σε αντίθεση με την τρομερά δραστήρια αντίπαλό του, καταλήγοντας στο σημείο εξασφάλισης ενός βαθμού που βάσει αγωνιστικής απόδοσης δεν άξιζε. Κίνηση απελπισίας ήταν η ενεργοποίηση του Αμπουμπακάρ Καμαρά καθώς ο Μαυριτανός «κουβαλούσε» στις πλάτες του 24 ώρες πτήσης, αλλά μπροστά στο τρομακτικά μεγάλο πρόβλημα της δυστοκίας, επιστρατεύτηκε και αυτός, μπας και η ομάδα του δει μια άσπρη μέρα. Μάταιος κόπος. Η κατάσταση χειροτέρεψε. Ο Άρης του δεύτερου μέρους ήταν ένα αγωνιστικό συνονθύλευμα, δίχως την παραμικρή δομή στο γήπεδο. Για δεύτερο διαδοχικό παιχνίδι, αυτοί που ήρθαν από τον πάγκο, είχαν καταστροφική δράση. Άλλα περίμενε κι άλλα είδε ο Άκης Μάντζιος από τους Μπαντού Ντιαγέ, Ματέο Γκαρσία.

Η στατιστική δεν καλλιεργεί δόγματα, δεν περνάει όμως και απαρατήρητη. Εντός του 2022, ο Άρης δεν έχει βρει γκολ, αυτό έχει οδηγήσει σε ψυχολογικό πρόβλημα το οποίο αναδεικνύεται κάθε φορά που η ομάδα προσπαθεί να δημιουργήσει. Κάποτε έβγαζε ασφάλεια, σιγουριά και το συνδυαστικό ποδόσφαιρο απλωνόταν στο γήπεδο, σήμερα αναδεικνύεται απελπισία, βιασύνη, τσαπατσουλιά γιατί αυτό το πρόβλημα έχει καταβάλλει τους πάντες. Είναι δύσκολο να πετύχεις κάτι που δεν μπορείς ή μάλλον, που (πλέον) πιστεύεις ότι δεν μπορείς. Και ο Άρης το φωνάζει. Αυτή η σκληρή αλήθεια καλλιεργήθηκε παιχνίδι με παιχνίδι. Ήρθε και φώλιασε στο μυαλό όλης της ομάδας και στην πάροδο του χρόνου απέκτησε μορφή ενός αόρατου γίγαντα.

Με αφετηρία τις πρώτες αγωνιστικές του Πρωταθλήματος όπου η ομάδα κουτουλούσε στις κλειστές άμυνες, φτάνοντας στο σημείο να ήταν δεύτερη στην παραγωγή τελικών προσπαθειών και προτελευταία στην αξιοποίησή τους. Δεν υπάρχει επαναλαμβανόμενη σύμπτωση. Η εκτέλεση είναι ένα στοιχείο που δεν έχει κανείς από τη μεσοεπιθετική γραμμή. Δεν το είχε στην καριέρα του και δεν το απέκτησε προϊόντος του χρόνου. Πέρυσι κρύφτηκε το πρόβλημα γιατί Μπρούνο Γκάμα και Φακούντο Μπερτόγλιο έκαναν ρεκόρ καριέρας. Φέτος, αυτό δεν έγινε και σε 18 αγώνες Πρωταθλήματος ο Άρης έχει 12 γκολ σε ροή παιχνιδιού. Αυτό το πρόβλημα έχει αγγίξει κάθε κύτταρο της ομάδας.

Σύντομα, στη βάση της συζήτησης θα ακουμπήσει το αγωνιστικό σχέδιο. Αυτό που περιλάμβανε υψηλότατο κόστος βάσει του αποτελέσματος. Αυτό των μεταγραφών που δεν βγήκαν κι ας επικρατεί η αίσθηση ότι ο Άρης αγόρασε ποιότητα. Το αντίστοιχο των 14 συμβολαίων που λήγουν και είναι ευνόητο ότι το διαφαινόμενο τέλος των συνεργασιών επηρέασε τη δομή της ομάδας. Αυτό που δεν εστίασε στην κάλυψη των αδυναμιών που είχε η ομάδα την περασμένη αγωνιστική περίοδο μέσω στοχευμένων κινήσεων. Για την αδυναμία στο σκοράρισμα συζητάμε εδώ και τουλάχιστον τρία χρόνια, ομοίως και για τη μη αξιοποίηση των στημένων φάσεων όπως και την ικανότητα ατομικής δημιουργίας από την ημέρα πώλησης του Γιάννη Φετφατζίδη. Πλέον όμως το πρόβλημα δεν εστιάζει εκεί.

Οι μεταγραφές δεν βγήκαν, η πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών της παλιάς φρουράς είναι αλλού και το αποτέλεσμα φαίνεται στο γήπεδο. Μια ομάδα που είχε συνοχή και ομοιογένεια, από το ξεκίνημα της χρονιάς δείχνει ότι δεν είναι όλοι στην ίδια γραμμή. Προφανώς υπήρξε διάστημα διαφορετικών συμπερασμάτων. Σε μια αγωνιστική περίοδο, πάντα υπάρχει και μια θετική καμπύλη. Συνολικά όμως, στο μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς, σ’ αυτή τη γωνιά γράφουμε για προβλήματα και αδυναμίες παρά για αντίθετα πράγματα.

Η τελευταία ευκαιρία

Η αποτίμηση μιας μάχης δεν γίνεται στη διάρκειά της και ο Άρης δεν μπορεί να την κάνει τώρα. Μπορεί να έσκαψε έναν λάκκο και να βούτηξε μέσα, αλλά διατηρεί πιθανότητες διάσωσης της χρονιάς και μέχρι εξαντλήσεων αυτών, είναι υποχρεωμένος να το παλέψει. Όπως οφείλει να κάνει στον δεύτερο αγώνα του Κυπέλλου με τη Λαμία για να διατηρηθεί σε τροχιά διεκδίκησης. Αν δεν το καταφέρει, θα είναι σα να παραδίδει τα όπλα. Θα χρειαστεί να έχει την τύχη και τις στιγμές με το μέρος του, όπως χρειάζεται δηλαδή κάθε ομάδα που βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Ένα γκολ μπορεί να απελευθερώσει, η συνεχιζόμενη δυστοκία όμως είναι ικανή να καταστρέψει. Σε αυτή τη λεπτή γραμμή πατάει ο Άρης με κίνδυνο να χάσει την ισορροπία του.

Θα έπρεπε να είχε ενισχυθεί

Έστω εκ του αποτελέσματος, αλλά αυτό το συμπέρασμα αναδεικνύεται βάσει των πεπραγμένων εντός του 2022. Γιατί είναι λίγες οι «σταθερές» πάνω στις οποίες μπορεί να πατήσει η ομάδα. Χθες, απέναντι στη Λαμία, ο Λούκας Σάσα ήταν συγκινητικός, ο Μπρούνο Γκάμα επίσης, δεδομένης βέβαια της αλλοίωσης των χαρακτηριστικών του στην πρόοδο του χρόνου. Μόνο το δίδυμο στο κέντρο της άμυνας προσφέρει σταθερότητα από παιχνίδι σε παιχνίδι. Καθώς τα συμπεράσματα είχαν καρφιτσωθεί στις σκέψεις όλων στον Άρη, η ενίσχυση της ομάδας με τα στοιχεία που της λείπουν θα έπρεπε να είχε προηγηθεί κάθε άλλης ενέργειας. Αυτό δεν έγινε, φτάσαμε μία εβδομάδα πριν το τέλος της μεταγραφικής περιόδου και ο Άρης παραμένει σε διαδικασία αναζήτησης αυτών των στοιχείων. Νιώθοντας πλέον ότι δεν είναι το απόλυτο φαβορί για την πρόκριση στο Κύπελλο και ελπίζοντας στην επιστροφή των έξι βαθμών για να παραμείνει στο παιχνίδι των Playoffs.

@Photo credits: Intime