Ένωσες όλη την Α.Ε.Κ. «κυρ Στέλιο»...

• Ένωσε την ΑΕΚ ξανά ο Σεραφείδης...

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου να ασχολείται με την ΑΕΚ σε καθημερινή βάση (κυρίως επαγγελματικά μέσα απ' το ρεπορτάζ και λιγότερο απ' τα οπαδικά μου χρόνια) ειλικρινά αδυνατώ να φέρω μνήμες ανάλογου πένθους και πραγματικής στεναχώριας, πόνου για την απώλεια ενός προσώπου. Παραμένει πολύ δύσκολο για μένα, πόσο μάλλον για τους ανθρώπους που ήταν ακόμη πιο κοντά του, να διαχειριστώ το μαντάτο του τέλους του Στέλιου Σεραφείδη...

Θαρρώ το εμπέδωσαν όλοι, Ενωσίτες και μη, από όσα διάβασαν, άκουσαν και είδαν να συμβαίνουν όλες αυτές τις μέρες από την είδηση του θανάτου του «κυρ-Στέλιου» έως την κηδεία του. Δεν είχε προηγούμενο μια τέτοια κατάσταση γενικά (αλλά και ειδικά στην ΑΕΚ) διότι δεν υπήρξε και δεν προκύπτει ότι υπάρχει δεύτερος σαν το Στέλιο Σεραφείδη. Προσοχή αυτό είναι κάτι που σημειώναμε όταν ο παλαίμαχος τερματοφύλακας της Ένωσης ήταν στη ζωή! Δεν το κάνουμε επειδή έφυγε.

Μάλιστα είχε σε άσχετους με την πορεία του και την ιστορία του στην ΑΕΚ, η οποία καταγράφεται από όταν φορούσε σορτσάκια έως το φινάλε αυτής προ λίγων ημερών, προκαλέσει εντύπωση η επιλογή της διοίκησης και προσωπικά του Μελισσανίδη να τοποθετηθεί η δική του φωτογραφία σε πυλώνα του γηπέδου. Διότι το μυαλό τους έφτανε έως την αγωνιστική συμπεριφορά και τους τίτλους. Για έναν ποδοσφαιριστή, που έξω από όλους τους υπόλοιπους λόγους για τους οποίους ξεχώρισε, κατέκτησε τρία πρωταθλήματα με την ΑΕΚ και ισάριθμα Κύπελλα...

Ωστόσο οι λόγοι που ΑΠΟΛΥΤΑ ΣΩΣΤΑ επιλέχθηκε να τοποθετηθεί η φωτογραφία του Σεραφείδη στον έναν από τους τέσσερις πυλώνες του νέου σπιτιού της Ένωσης είναι οι πλεον ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ συγκριτικά με οποιαδήποτε αγωνιστική επιτυχία. Διότι αυτός ο πυλώνας πρεσβεύει τα πλέον αγνά ιδανικά και έχει πάνω της τον άνθρωπο που είναι (και θα είναι αφού από εμάς θα ζει) η ΑΕΚ. Είναι ο πυλώνας της ανιδιοτελούς αγάπης, της προσφοράς χωρίς να αξιώνεις όφελος, της πίστης σε μια ομάδα, της ταπεινότητας, ο πυλώνας που ενώνει τον ποδοσφαιριστή με τον οπαδό!

Ένωσε την ΑΕΚ ξανά ο Σεραφείδης...

Επιπρόσθετα για να μη ξεχνάμε και την ιστορία του ίδιου του club και των κατά περιόδους πρωταγωνιστών του: πρόκειται για έναν ποδοσφαιριστή που ήταν στην ΑΕΚ (πλην ολόκληρης της ζωής του έπειτα μιας και δεν έγραφε τότε τι θα γίνει στην πορεία των χρόνων) από το 1951 έως το 1972... Σε ηλικία 16 ετών ήρθε στην Ένωση (ήταν και ο αδερφός του Λάμπης). Έπειτα υπηρέτησε την αγάπη του από διάφορα πόστα και για πολλά, πολλά χρόνια και όποτε του ζητήθηκε ήταν εκεί!

Όπως και να 'χει δεν θα εστιάσουμε σε αυτά που όλες τις μέρες έχει ήδη διαβάσει... Αυτά έχουν ευτυχώς γραφτεί ξανά και ξανά τη στιγμή που θαρρώ όλα τα ΜΜΕ έδειξαν με τη στάση τους τη συμπεριφορά που έπρεπε και απέδωσαν τιμή και σεβασμό στο δικό τους αντίο στον Στέλιο Σεραφείδη. Μια ευχάριστη νότα αναμφισβήτητα για έναν κλάδο που ταλαιπωρεί και ταλαιπωρείται η αλήθεια είναι με δική του ευθύνη, τα 'χουμε κάνει μαντάρα σε όλα τα επίπεδα.

Η ουσία είναι πως ακόμη και στο τέλος, στην κηδεία του Στέλιου Σεραφειδη, ξεχώρισε ο λόγος για τον οποίο γράφτηκαν χιλιάδες λέξεις τις τελευταίες μέρες για εκείνον: η αγάπη για την ΑΕΚ... Διότι από κει ψηλά, αν υπάρχει κάτι μετά από δω, απ' όπου θα έβλεπε η ψυχή του κάτω ΟΛΗ την οικογένεια της Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως ενωμένη και εκεί για να τον αποχαιρετίσει, θα χαμογελούσε, θα ήταν ευτυχισμένος. Αυτό ήταν που ήθελε πάντα άλλωστε...

Ήταν εκεί ΟΛΟΙ και αυτό το κατάφερε... Δυστυχώς για άσχημο λόγο, για το τελευταίο αντίο σε ένα σπάνιο πρόσωπο, όμως το πέτυχε ξανά... Φίλοι του, γνωστοί και άγνωστοι, Ενωσίτες που τους δίδαξε την έννοια της αγάπης για την ΑΕΚ. Σπουδαίοι κύριοι, τεράστιες προσωπικότητες, μεγάλοι πρώην και νυν ποδοσφαιριστές (και άλλοι αθλητές), γνωστοί και... άγνωστοι από παντού, κάθε ηλικίας: ήταν όπως έπρεπε όλοι εκεί για να του δείξουν ότι ξέρουν να αναγνωρίζουν, να σέβονται και να αποδίδουν τιμή σε έναν υπέροχο άνθρωπο και Ενωσίτη!

Αντίο λοιπόν Στέλιο Σεραφείδη και ευχαριστώ που 'χα τη τιμή και το προνόμιο να μπορώ να καθίσω μαζί σας και να μάθω απ' την αγνή σας και απόλυτα ειλικρινή αγάπη για την ΑΕΚ... Επαναλαμβάνω: δεν θα σε ξεχάσουμε ΠΟΤΕ διότι είσαι η ΑΕΚ...

Υγ: Σημείωνα σε προηγούμενο blog μου, πριν την επανέναρξη του πρωταθλήματος, ότι η πανδημία θα παίξει το ρόλο της σε τεράστιο βαθμό και απ' ότι βλέπω το εμπέδωσαν όλοι πλέον αυτό. Ήδη αλλάζουν τα δεδομένα και σχετικά με την ΑΕΚ δεν είναι το καλύτερο δυνατό ειδικά από τη στιγμή που δεν έγινε (απόλυτα λογικά, σωστά και προβλεπόμενα για να μη παρεξηγηθώ) το ματς με τον ΠΑΟΚ. Άσχετα με το ότι η ομάδα είχε ήδη παιχνίδι, πήρε διπλό ψυχολογίας και αυτοπεποίθησης σε συνδυασμό με γκέλα του Ολυμπιακού και αν ας εξαιρέσουμε και το γεγονός ότι ο αντίπαλος θα είχε απουσίες (και η ΑΕΚ θα είχε) και δεν θα είχε άλλο ματς έπειτα από διακοπή που είναι σημαντικό, το πιο βασικό είναι το πότε θα γίνει τώρα το ματς αυτό. Δεν υπάρχουν πολλές διαθέσιμες ημερομηνίες και φαίνεται πως θα πάει στο ενδιάμεσο πριν ή μετά το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο Φάληρο. Αν και εφόσον έως τότε διεξαχθούν οι υπόλοιπες αγωνιστικές υποχρεώσεις κανονικά και δεν έχουμε επιπλέον αναβολές, κάτι που δεν μπορεί κανείς να προβλέψει ώς αρχές με μέσα Φλεβάρη όπου ίσως αρχίζει να ηρεμεί η κατάσταση με τη νέα έξαρση του covid-19. Αλλάζουν τα δεδομένα οποιασδήποτε αγωνιστικής προετοιμασίας και διαχείρισης του εκάστοτε ματς. Και αλήθεια πώς να κρίνεις μετά δουλειές προπονητών και συνεργατών, αλλά και τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές που το περνάνε όλο αυτό...