Ο Άρης ήταν τρομερά κουραστικός

Στην ιεραρχία της συζήτησης, μια decent εμφάνιση, θα έβαζε τις πολλές και κομβικές απουσίες στην κορυφή των θεμάτων προς ανάλυση, τελικώς όμως λογίζονται ως το περιτύλιγμα μιας κακοτεχνίας, σαν αυτή που παρουσίασε ο Άρης στη Λεωφόρο. Δεν ήταν απλά κακός, αλλά τρομερά κουραστικός σαν το κάρο που έχει κολλήσει στη λάσπη και το οποίο μάταια σπρώχνεις γιατί δεν απομακρύνεται περισσότερα από ελάχιστα χιλιοστά από το σημείο που έμεινε. Θαρρώ ότι μέχρι και αυτή την ώρα να έπαιζε, όχι γκολ, αλλά ουσιαστική τελική προσπάθεια δεν θα έβρισκε γιατί αν κανείς επιχειρήσει να καταγράψει τις προϋποθέσεις που «δημιούργησε» σε ροή αγώνα θα δει α) ένα σουτ του Λούμορ, β) ένα κερδισμένο φάουλ του Μπαντού Ντιαγέ στο δεύτερο ημίχρονο, γ) ένα γέμισμα του Λούμορ στην καρδιά της περιοχής όπου δεν ήταν κανείς, άντε και την κάθετη πάσα του Φακούντο Μπερτόγλιο στον Δημήτρη Μάνο όπου ανάθεμα κι αν κατάλαβα τι ήθελε να κάνει. Κι έτσι (ξέ)μεινε με το δοκάρι του Μπεναλουάν. Πιο ακίνδυνος δεν γίνεται.

Οι απουσίες προφανώς μπαίνουν στην εξίσωση όπως όμως κι αυτές του Παναθηναϊκού διότι αυτή του Καρλίτος κάθισε… βούτυρο στο ψωμί απέναντι σ’ ένα κέντρο άμυνας που έπαιζε με φόβο και με τους δύο ακραίους αμυντικούς να κάνουν το χειρότερο φετινό παιχνίδι τους. Ο Σούντγκρεν θύμισε τον Σουηδό επί εποχής Ένινγκ και ο Γκάνεα (όταν ο Παναθηναϊκός επέλεξε την πλευρά του Παλάσιος) έχασε τρεις φορές τον προσωπικό αντίπαλό του σε διάστημα 6-7 λεπτών. Συνάντηση πλανητών.

Ο Βιγιαφάνες έμοιαζε με… Μαραντόνα

Τον διάβασε σωστά τον Άρη ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς, επί της ουσίας είδε αυτό που έχει διαπιστωθεί από καιρό στον Άρη και προσπαθεί να κρύψει ο Άκης Μάντζιος, όταν παίζει με την τριάδα των Σάσα, Τζέγκο και Ντιαγέ. Καλοί, χρυσοί θα έγραφα στα τρεξίματα και τα μαρκαρίσματα, αλλά δημιουργία παιχνιδιού δεν έχουν όπως δεν διαθέτουν και την καλύτερη αντίδραση σε συνθήκες πίεσης. Κι έτσι ο Αλεξανδρόπουλος τους έβγαλε το λάδι, ο Λούντκβιστ έκανε το ίδιο και ο Βιγιαφάνες έκανε αυτό που οφείλει να πράττει ένας γνήσιος playmaker. Η αλήθεια είναι ότι σε 2-3 περιπτώσεις οι ενέργειές του εμπεριείχαν ρίσκο και (μάλλον από τύχη) απέφυγε την ολέθρια γκέλα, επειδή όμως μένει το αποτέλεσμα, ο Αργεντίνος ήταν εξαιρετικός στο διάβασμα, στην τροφοδοσία και στην απεμπλοκή του παιχνιδιού. Ήταν η μεγάλη (ποιοτικά) διαφορά των δύο ομάδων. Ο Παναθηναϊκός είχε την ποιότητα από χαμηλά και πάνω σ’ αυτή πάτησε για να φτιάξει παιχνίδι επιλέγοντας την πλευρά του Χουανκάρ και ο Άρης μερικούς τρεχαλατζήδες οι οποίοι ακόμη κι όταν κέρδιζαν την μπάλα δεν ήξεραν τι να την κάνουν.

Θεωρητικά, ο Άρης είχε πλεονέκτημα (μόνο) στον χώρο του κέντρου γιατί η τριάδα παρέμεινε αναλλοίωτη αλλά εκεί ήταν ένα από τα μειονεκτήματά του. Γιατί δεν έκοβε αποτελεσματικά, δεν έφτιαχνε δημιουργικά και συνέπεια της όλης κατάστασης ήταν αυτή η κουραστική εικόνα μιας ομάδας που έτρεψε χωρίς ξεκάθαρο προορισμό. Με αρκετή δόση τσαπατσουλιάς και περιμένοντας από τον έναν να κάνει τη διαφορά. Αυτός ήταν ο Χουάν Ιτούρμπε ο οποίος ξεμπλέχτηκε από τα πράσινα δίχτυα όταν ο Άκης Μάντζιος τον έστειλε στην αριστερή πλευρά της επίθεσης, θαρρώ όμως ότι ακόμη και στις προπονήσεις του Παναθηναϊκού, κάποιος παίκτης φορούσε μπλούζα με το όνομα του Παραγουανού. (Πιθανόν) είναι συνοχή που ανέφερε ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς γιατί κάθε φορά που ο Ιτούρμπε έκανε απόπειρα να αγγίξει την μπάλα, έβλεπε έξι πόδια να έρχονται κατά πάνω του. Και… 99 στις 100 περιπτώσεις δεν είχε πάσα. Γι’ αυτό ο Παναθηναϊκός ανακτούσε την μπάλα με χαρακτηριστική ευκολία.

Ο Άρης κέρδισε λεπτά από την «ανασφάλεια» του αντιπάλου του

Έτσι όπως άρχισε και κύλησε το παιχνίδι, η αλήθεια είναι ότι, θα μπορούσε να είχε τελειώσει νωρίτερα. Βέβαια, μπάλα είναι, ένα ισόπαλο (1-1) σκορ στο ημίχρονο ήταν πιθναό, γιατί η εξομοίωση του δοκαριού του Παναθηναϊκού μ’ αυτό του Μπεναλουάν είναι μόνο για τους λάτρεις της στατιστικής. Ουδεμία σχέση έχουν οι δύο φάσεις και ο Άρης θα μπορούσε να είχε πάρει κάτι που βάσει απόδοσης δεν το άξιζε. Και θα το έπαιρνε έχοντας χάσει την πλειοψηφία των προσωπικών μονομαχιών γιατί ο Παναθηναϊκός μπήκε με περισσότερο τσαμπουκά στο παιχνίδι, γιατί επίσης λειτούργησε καλύτερα σαν ομάδα και γιατί τέλος, ο Άκης Μάντζιος δεν είχε τη δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασης στο παιχνίδι.

Όταν ο Άρης δεν μπορεί να πατήσει την μπάλα στο έδαφος, η περίσταση απαιτεί Χαβιέρ Ματίγια ή Ματέο Γκαρσία. Αμφότεροι έλειπαν. Όπως και ο Μπρούνο Γκάμα που του δίνει κράτημα μπάλας. Όταν επίσης δεν βρίσκει τρόπο να χτίσει γραμμή επικοινωνίας μεταξύ άμυνας και επίθεσης, μόνο ο Φαμπιάνο έχει την ποιότητα για να λύσει το πρόβλημα. Κι αυτός έλειπε. Ο δε Κριστιάν Λόπεθ δεν έσπασε την μπάλα περισσότερες από μία φορά όπως δηλαδή κάνει συνήθως ο απόντας Καμαρά, ούτε έχει την ταχύτητα του Ντάνιελ Μαντσίνι ο οποίος επίσης απουσίασε. Εν τέλει, ο Μάντζιος δεν φόρεσε ζουρλομανδύα (αν και θα μπορούσε μ’ αυτά που έβλεπε) αλλά τα άκρα του ήταν δεμένα χειροπόδαρα. Κι εκεί που είπε να βγάλει το σχέδιο της συνύπαρξης του Μπερτόγλιο με τον Ιτούρμπε για να έχει τρόπο έκφρασης στην επίθεση και από τις δύο πτέρυγες έχοντας προφανώς κατά νου το πλάνο της απομόνωσης, (τού) ήρθε η αναγκαστική αλλαγή του Παραγουανού. Όλα τα στραβά μαζί.

Προφανώς όμως οι παρόντες όφειλαν να παρουσιάσουν κάτι πολύ καλύτερο από αυτό που έδειξαν. Και το ότι ο Άρης έφτασε στο σημείο να είναι (θεωρητικά, γιατί πρακτικά όχι) εντός διεκδίκησης βαθμού έως το γκολ του Αϊτόρ ήταν γιατί ο τελευταίος αποπειράθηκε να ντριμπλάρει έως και την εστία του Χουλιάν Κουέστα και γιατί επίσης ο Παναθηναϊκός δεν μετουσίωσε το δεκάλεπτο της αρχής του δεύτερου μέρους όπου δημιούργησε, καθώς ο αντίπαλός του ήταν σε πανικό. Και σε πολλές περιπτώσεις δεν λειτούργησε με συνοχή αλλά με τον φόβο του… να μην δώσω κάτι στον αντίπαλο. Εκ του αποτελέσματος δικαιώθηκε.

Ο Πάλμα και το δεκάρι

Πριν το παιχνίδι, ο Άρης ανακοίνωσε την απόκτηση του Λουίς Πάλμα. Η συστατική επιστολή που συντροφεύει τον 21χρονο winger από την Ονδούρα παρουσιάζει ενδιαφέροντα στοιχεία, δείχνει ότι πρόκειται για ταλέντο, υπάρχει όμως τεράστια απόσταση μεταξύ των δύο Πρωταθλημάτων. Καθρέπτης κάθε ποδοσφαιριστή είναι το γήπεδο και ο νεαρός θα κριθεί στα δεδομένα της Interwetten Superleague. Αυτή τη στιγμή πάντως ο Άρης δείχνει να έχει μεγαλύτερη ανάγκη από έναν επιτελικό μέσο, εφόσον έχει αποφασίσει να επενδύσει στους υπάρχοντες σέντερ φορ. Εκτός κι αν ο Μπερτόγλιο καταφέρει να «κρύψει» την κακή αγωνιστική χρονιά που διανύει και κάνει εξαιρετικό finish. Πάντως, οι τρεις στον άξονα λειτουργούν έτσι όπως πρέπει μόνο σε συγκεκριμένα παιχνίδια…