Δεν χρειάζεται μόνο χρόνο αλλά και τρόπο για να ξεπεράσει τις αδυναμίες του

Αντικειμενικά, αυτή ήταν αναμενόμενα μέτρια καθώς ο ισχυρισμός του Γιάννη Μαντζιαρίδη μετά τη φιλική ήττα από την ΤΣΣΚΑ Σόφιας 1948 δεν απέχει ούτε χιλιοστό από την πραγματικότητα. Καθώς οι αφίξεις παικτών με την ευθύνη της ουσιαστικής ενσωμάτωσής του στην ομάδα έχουν εξελιχθεί σε ρουτίνα καθημερινότητας, είναι κυριολεκτικά αδύνατο για την κάθε ομάδα να παρουσιάσει εικόνα συμπαγούς συνόλου. Τούτο δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν θα έπρεπε να παρουσιάσει βελτίωση ή τουλάχιστον να εμφανίσει συνεργασίες οι οποίες πηγάζουν από την καθημερινή δουλειά.

Η ομάδα βασίστηκε περισσότερο στο ατομικό ταλέντο, σαν αυτό που ξεδίπλωσε σε δύο-τρεις περιπτώσεις ο Τζόναθαν Μενέντες (όταν πηγε στην αριστερή πλευρά της επίθεσης) μετά το αρχικό λάθος του και κυρίως ο Λάζαρος Χριστοδουλόπουλος ο οποίος δεν έδωσε απλά πνοή στην επιθετική ανάπτυξη αλλά άνοιξε το παράθυρο σ’ ένα κλειδαμπαρωμένο δωμάτιο για να μπουν οι ακτίνες του ηλίου. Με όλο τον σεβασμό στην καριέρα και την προσωπικότητα του Λάζαρου – και πιθανολογώ ότι το αντιλαμβάνεται και ο ίδιος – αλλά αυτό δεν είναι λογικό καθώς ο πολύπειρος επιθετικός αποκτήθηκε για να βάζει πινελιές ποιότητας και όχι για να κουβαλάει την ευθύνη στη δημιουργία.

Προσωπικά, έχω σοβαρούς ενδοιασμούς για το κατά πόσο αποτελεί κριτήριο ένα παιχνίδι 18 ημέρες πριν το πρώτο επίσημο γιατί στην προετοιμασία ακόμη και μια εβδομάδα είναι ικανή να επιφέρει σημαντικές αλλαγές. Αντιθέτως, οι ενδοιασμοί που παραμένουν σχετίζονται με το πλάνο προετοιμασίας το οποίο ήδη αποδεικνύεται δυσλειτουργικό με βασικό επιχείρημα και τη δυσκολία στον προγραμματισμό φιλικών αναμετρήσεων πέραν της σημασίας καθημερινής συνύπαρξης μιας ομάδας για διάστημα 7-10 ημερών. Αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει σίγουρο παιχνίδι προετοιμασίας έως και μια εβδομάδα πριν τον πρώτο επίσημο. Σεβαστή η άποψη που κατέθεσε (προ τετραμηνίας) ο Ρόμπερτ Παλίκουτσα και την οποία (προφανώς) ενστερνίστηκε το club αλλά (μέχρι στιγμής) φαίνεται ότι δεν ωφελεί την ομάδα.

Είναι προφανές επίσης ότι η ομάδα χρειάζεται χρόνο και δουλειά – το ίδιο ισχύει για όλες φυσικά – απαραίτητη είναι όμως και η προσθήκη παικτών που πραγματικά της λείπουν. Για παράδειγμα, πριν την έναρξη της μεταγραφικής περιόδου ξέραμε ότι παρόντων των Νταρίντα, Ρουπ και με τον Μάνου Γκαρθία να προβλέπεται να επιστρέψει τον Οκτώβρη, η ομάδα είχε την ανάγκη αμυντικού χαφ που θα κάνει τη διαφορά καθώς ο φιλότιμος Σέικ Ντουκουρέ έχει να διαχειριστεί το διαχρονικό πρόβλημα στα γόνατα. Ωστόσο, προχώρησε στην απόκτηση ενός 8αριού όπως ο Νέβεν Τζούρασεκ του οποίου η εικόνα άρεσε αρκετά στο χθεσινό παιχνίδι και του Ντομαγκόι Πάβιτσιτς ο οποίος είναι επίσης 8αρι και δείχνει ότι θα χρειαστεί περισσότερο χρόνο. Κι έτσι, υποχρεωτικά χρησιμοποιήθηκε σε ρόλο αμυντικού χαφ ο Μιχάλης Παναγίδης ο οποίος παίζει σε όλες τις θέσεις πίσω από τον φορ, όχι όμως σε αυτή του «κόφτη».

Είναι αντιληπτό ότι στη διάρκεια μιας μεταγραφικής περιόδου είναι δύσκολο να ιεραρχηθούν οι κινήσεις καθώς επί τούτου αποφασίζουν οι άμεσα εμπλεκόμενοι αλλά από το ξεκίνημα του παζαριού ο Άρης είχε ανάγκη για τρεις παίκτες. Εγγυημένη λύση για τη θέση του αμυντικού χαφ, βασικό φορ και παίκτη που μπορεί να κάνει τη διαφορά στα επιθετικά άκρα. Προφανώς ο Ζαν Ζουλ δεν ανταποκρίνεται στα κριτήρια του πρώτου εκτός κι αν εξελιχθεί σε λίρα-εκατό, ο Λορέν Μορόν είναι ο δεύτερος και ο Νταβίντ Κάρλσον είναι ο τρίτος. Στη θέση του αμυντικού χαφ, αντίστοιχη διαχείριση υπήρξε και το περασμένο καλοκαίρι με τις γνωστές συνέπειες αλλά και την ευεργεσία που έφερε η προσθήκη του Πίτερ Ετέμπο.

Αντί επιλόγου. Ο Άρης δεν σκόραρε στα δύο τελευταία φιλικά παιχνίδια του αλλά είναι τουλάχιστον τραγικό να φορτώνεται η ευθύνη στον Άντρε Γκρέι. Τουλάχιστον χθες (9/7) ο Τζαμαϊκανός έκανε φιλότιμη προσπάθεια για να ανταποκριθεί σε αυτό που του έχει ζητηθεί, ήταν επίσης εκεί που έπρεπε αλλά πάσες δεν πήρε. Και θα έπρεπε να είχε πάρει καθώς πλην του Σαβέριο οι υπόλοιποι της 11αδας ήταν συμπαίκτες του και πέρυσι. Ο δε Λουίς Πάλμα λειτουργεί αρκετά ατομικά. Όταν ο Σάσα Βεζένκοφ έκανε τα πρώτα επαγγελματικά βήματά του και πάνω στην προσπάθειά απόδειξης του ταλέντου του έπαιρνε 2-3 τραβηγμένα σουτ. Τότε τον πλησίασε ένας προπονητής και του είπε να μην εκβιάζει καταστάσεις για να πάρει το παιχνίδι επάνω του γιατί αυτό θα έρθει από μόνο του. Το κατάλαβε και σήμερα είναι στο Σακραμέντο. Κάτι αντίστοιχο πρέπει να πει κάποιος και τον Λούις Πάλμα αλλά με τρόπο που θα βοηθήσει τον νεαρό να καταλάβει τη διαφορά.