ΑΕΚ: Από το «speak coach, speak», στο «pass the f... ball» και το «μελιτζανί» του Νίκολιτς

• Ο τελικός της Νέας Φιλαδέλφειας

Λιγοστά ήταν τα λεπτά από τη στιγμή που το παιχνίδι είχε ξεκινήσει και μια συνολική αστάθεια ήταν εύκολα διακριτή στον αγωνιστικό χώρο και πολύ εμφανώς εκφρασμένη από τα αγωνιώδη και επιτακτικά λόγια του Λάζαρου Ρότα προς τον πάγκο της ΑΕΚ:

''Speak coach, speak'', όπερ μεθερμηνευόμενον και με μια πιο ελαφριά διάθεση στη μετάφραση, ''πες κάτι κόουτς, μίλα, εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν''.

Ε, αυτό ήταν... Ο Νίκολιτς που ούτως ή άλλως δεν θα χαριζόταν από τον πάγκο βλέποντας βιασύνες, αβλεψίες και καταστάσεις που τον τρελαίνουν, όπως εύκολα πουλήματα της μπάλας, πάσες με ρίσκο να χαθεί ο έλεγχος ή ασυνεννοησίες στις καλύψεις, έκτοτε ''οργίασε''.

Πόσες και πόσες φορές τον έπιασε ο φακός να παίρνει το... ''μελιτζανί'' χρώμα του φίλου του Ζέλικο Ομπράντοβιτς που προσφάτως είχε επικαλεστεί, ωρυόμενος προς τους ποδοσφαιριστές του στον αγωνιστικό χώρο αλλά και καθισμένος στον πάγκο μιλώντας στους συνεργάτες του.

Τα πράματα, βέβαια, πολύ γρήγορα διορθώθηκαν, καθώς στο 10λεπτο η ΑΕΚ είχε βρει τις σταθερές της, πήρε τον έλεγχο του αγώνα και απέφυγε να απειληθεί για κάποιες, μικρές ασυνεννοησίες του ξεκινήματος.

Ωστόσο, έως το τέλος του ματς υπήρξαν κάμποσες οι φορές που οι παίκτες τον έκαναν έξαλλο. Όχι για τη συνολική λειτουργία της τακτικής προσέγγισης, όσο για τη σπατάλη στιγμών, είτε επρόκειτο για ευκαιρίες χαμένες, είτε -πολύ περισσότερο- για τις ξοδεμένες προϋποθέσεις σε (πολλές) στιγμές έξω από την περιοχή της Λέφσκι. Όταν μία πιο έξυπνη και, κυρίως, πιο αλτρουιστική επιλογή θα είχε φέρει την Ένωση πίσω στην Ελλάδα με τουλάχιστον ένα γκολ υπέρ της.

Και ήρθε στο τέλος μια δεύτερη στιγμή που η κάμερα κατέδειξε με χαρακτηριστικό τρόπο την πικρία για τη χαμένη ευκαιρία να επιστρέψει η ομάδα στην πατρίδα νικήτρια, όταν ο κόουτς έπιασε αγκαλιά τον Μαρίν, εξηγώντας του με τρόπο πατρικό ότι υπήρχαν καίριες στιγμές που ο έμπειρος Ρουμάνος θα έπρεπε να λειτουργήσει διαφορετικά.

Εκείνες οι 3-4 φορές που επέλεξε να σουτάρει ενώ είχε πολύ κοντά του ιδανικές επιλογές για να ''παρουσιάσει'' συμπαίκτες σε καλύτερα σημεία εκτέλεσης: ''Pass the F... ball'', είπε στον Ρουμάνο χαφ χαϊδεύοντάς του το κεφάλι, με ένα παράπονο όπως θα το περιγράψω εδώ: ''Δώσ' τη ρημάδα δίπλα ρε Ραζβάν να πάρουμε το ματσάκι''.

Ο τελικός της Νέας Φιλαδέλφειας

Το 0-0 της Σόφιας αφήνει την ΑΕΚ με μια δουλειά που είναι απολύτως συγκεκριμένη για τη ρεβάνς. Να βάλει το γκολ που δεν βρήκε χθες και, αν την ίδια ώρα καταφέρει να διατηρήσει ανέπαφη την εστία της, τότε η ιστορία θα έχει τελειώσει με τον τρόπο που όλοι στην Ένωση θα ήθελαν.

Το πρώτο σκέλος, άλλωστε, το έκανε σχεδόν χωρίς να ιδρώσει σε μία από τις πιο ηλεκτρισμένες έδρες των Βαλκανίων. Το δεύτερο είναι αυτό που έλειψε από μια βραδιά στην οποία, αν κάποιος άξιζε να πάρει κάτι παραπάνω από την ισοπαλία, ήταν η ΑΕΚ.

Δεν είναι και λίγο πράγμα να παίζεις εκτός έδρας και να καταφέρνεις να κάνεις τον αντίπαλο να αισθάνεται ότι το παιχνίδι του... δεν του ανήκει. Αυτό ακριβώς συνέβη για μεγάλο μέρος της αναμέτρησης. Η ομάδα του Νίκολιτς δεν παρασύρθηκε από την έδρα, δεν μπήκε στη λογική ενός αγώνα που θα πήγαινε πάνω-κάτω και, με εξαίρεση κάποιες αναμενόμενες στιγμές, κράτησε τη Λέφσκι μακριά από όσα θα μπορούσαν να της δημιουργήσουν πραγματικό πρόβλημα.

Και κάπου εδώ βρίσκεται το οξύμωρο της βραδιάς. Οι φάσεις που μπορούσαν να αλλάξουν την πλοκή του έργου, βρέθηκαν στα πόδια του ποδοσφαιριστή που, θεωρητικά, δεν χρειάζεται δεύτερη πρόσκληση για να τις κάνει γκολ. Μόνο που ο Λούκα Γιόβιτς δεν είχε αυτή τη φορά το... φονικό του βράδυ.

Η πάσα του Μάγερ ήταν από εκείνες που ζητούν απλώς το τελείωμα. Η άλλη φάση, με τον Βούτσοφ να γίνεται κατά κάποιον τρόπο... συμπαίκτης του Γιόβιτς για μια στιγμή, είχε επίσης προϋποθέσεις για να γραφτεί διαφορετικά. Και μετά ήρθε εκείνη η σέντρα του Μάγερ, που πέρασε σαν ξυράφι από την περιοχή, για να μείνει τελικά κι αυτή στην κατηγορία των ''αν''.

Το δεύτερο μισό του αγώνα ήταν περισσότερο μια ιστορία χαμένων δυνατοτήτων παρά μεγάλων ευκαιριών. Η ΑΕΚ δεν είχε μπροστά της τόσα καθαρά τελειώματα, είχε όμως αρκετές φορές την πρώτη ύλη για να τα δημιουργήσει. Κάπου στην τελική επιλογή, κάπου στο τελευταίο κοντρόλ, κάπου στην απόφαση του παίκτη που είχε την μπάλα, η φάση έχανε τη δυναμική της. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο κρίμα της βραδιάς.

Μέχρι το τελευταίο σφύριγμα, πάντως, η Λέφσκι έζησε με την αγωνία ότι μία τελευταία φάση μπορεί να της χαλάσει όλο το βράδυ. Η μπάλα ξαναβρέθηκε στην περιοχή της, η ΑΕΚ είχε μία ακόμη δυνατότητα να δημιουργήσει το απόλυτο φινάλε και τελικά έμεινε σε αυτό το ''παραλίγο'' που χαρακτήρισε ολόκληρη την επιθετική της παρουσία.

Δεν είναι το αποτέλεσμα που θα πανηγύριζες αν σου το έδιναν πριν από τη σέντρα, αλλά δεν είναι και εκείνο που θα σε βάλει να ψάχνεις δικαιολογίες. Η υπόθεση μεταφέρεται στη Φιλαδέλφεια και εκεί έχουν γίνει πολλά μαγικά και ανατρεπτικά επί Νίκολιτς. Αρκεί να μη μείνουμε στο ''παραλίγο'' όπως με τη Ράγιο...